Το νέο μου στη LIFO Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΗΠΑ - ΙΡΑΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟΣ ο χαρακτηρισμός «παράλογη» για τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ, εξαιτίας των συχνά ασυνάρτητων...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εξίσου παράλογη, όμως, είναι η πεποίθηση ότι αποκλείεται να λειτουργήσει ως ορθολογικός δρων.

Η υπογραφή του Μνημονίου Συναντίληψης (MOU) μπορεί μεν να αποτελεί οτιδήποτε άλλο εκτός από νίκη των ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα είναι απολύτως λογική και σωστή απόφαση, που ανταποκρίθηκε στο καθολικό αίτημα για αποκατάσταση της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας.

Κάθε προσέγγιση της δυνάμει συμφωνίας πρέπει να ξεκινά αφενός από αυτό το γεγονός και αφετέρου από την αλφαβήτα της θεωρίας των αποφάσεων, δηλαδή ότι αποφασίζουμε με βάση τη σημερινή πραγματικότητα, τα διαθέσιμα εναλλακτικά σενάρια και τις μελλοντικές επιπτώσεις τους.

Πλην της συμφωνίας, μόνο ένα εναλλακτικό σενάριο υπάρχει: να συνεχιστεί ο διπλός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ με περιοδικές εχθροπραξίες.

Αυτό είναι ανεδαφικό, διότι το μεν Ιράν, παρά την καταρρέουσα οικονομία του, δεν πρόκειται να υποκύψει στο άμεσο μέλλον, ενώ οι σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις θα ανακύψουν μέσα στους λίγους προσεχείς μήνες. Ο Ρομπ Μάλεϊ –βασικό μέλος της ομάδας του Μπαράκ Ομπάμα που διαπραγματεύτηκε την πυρηνική συμφωνία και μετέπειτα ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Τζο Μπάιντεν με το Ιράν– είναι κατηγορηματικός: η σύγκριση του MOU με τη JCPOA (Joint Comprehensive Plan of Action) στερείται νοήματος.

Σημασία έχει πώς συγκρίνεται με τις εναλλακτικές λύσεις που έχουμε μπροστά μας, συνεπώς το MOU είναι «πολύ προτιμότερο από οποιαδήποτε από τις εναλλακτικές λύσεις που προσφέρονται.

Τελεία και παύλα». Υπ’ αυτό το πρίσμα, η κριτική στον Τραμπ θα πρέπει να περιοριστεί στην ακύρωση της JCPOA και στην κήρυξη του πολέμου επιλογής εναντίον του Ιράν ως παράνομου και απερίσκεπτου.

Η απαίτηση να ακυρωθεί το MOU είναι παντελώς ανόητη.

Εάν τελικά επιτευχθεί η προδιαγραφείσα συμφωνία, θα πρόκειται για τεκτονική αλλαγή στη Μέση Ανατολή, με την έννοια ότι αφενός το Ιράν αναδεικνύεται σε περιφερειακή δύναμη ισότιμη με το Ισραήλ, αφετέρου δρομολογούνται λύσεις για να αποκολληθεί από το οικονομικό του τέλμα με τη συνδρομή και των ΗΠΑ.

Άμεσα και απερίφραστα, άπαντες χαιρέτισαν τη δυνάμει συμφωνία (G7, Κίνα, Ρωσία, Πάπας, κ.ά.). Άπαντες, εκτός από το Ισραήλ, τους σκληροπυρηνικούς Αμερικανοεβραίους, τους πολεμοκάπηλους στην Ουάσινγκτον (και στην Τεχεράνη), και τα φερέφωνά τους παγκοσμίως.

Η δημοσκοπική απόδειξη είναι τρανταχτή: το 92,1% των Ισραηλινών πιστεύει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει κερδίσει· το 82,9% ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν αποδυνάμωσε τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια του Ισραήλ· το 86% αισθάνεται αρνητικά για την έκβαση του πολέμου και τη συμφωνία («The Times of Israel», 21/06/2026). Όλοι αυτοί δεν πρόκειται να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια, θα προσπαθήσουν να υπονομεύσουν τη συμφωνία παντοιοτρόπως, με κύριο πεδίο τον Λίβανο, όπου θα δοκιμαστούν οι προθέσεις του Λευκού Οίκου.

Αυτή είναι η αιτία της δεύτερης τεκτονικής αλλαγής.

Αναντίρρητα, η συμφωνία πιστώνεται στον Τζέι Ντι Βανς.

Η καλύτερη απόδειξη είναι η εκκωφαντική σιωπή του καθ’ ύλην αρμόδιου Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, για τη σημαντικότερη διπλωματική πρωτοβουλία των ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια στο Μεσανατολικό.

Διαβλέποντας τους κινδύνους υπονόμευσης της συμφωνίας στην οποία έχει μιζάρει την πολιτική του ηγεμονία και με την προφανή στήριξη του Τραμπ, ο Βανς πέρασε στην επίθεση με απανωτές συνεντεύξεις.

Όσα είπε είναι πρωτοφανή και ριζοσπαστικά: «Όποιος στο Ισραήλ πιστεύει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να ξυπνήσει και να αντιληφθεί την πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα». Πολύ περισσότερο ριζοσπαστικός είναι ο ισχυρισμός του ότι δεν (πρέπει να) υπάρχει ειδική εταιρική σχέση του Ισραήλ με τις ΗΠΑ, ότι βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Ο Εμανουέλ Μακρόν επιβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται για ανέξοδες ρητορείες: «Ο Τραμπ άλλαξε τη στάση του απέναντι στον Νετανιάχου.

Η ειρήνη στην περιοχή κατέστη δυνατή μόνο όταν συνέβη αυτή η θεμελιώδης αλλαγή». Φυσικά, οι δύο αυτές δυνητικές τεκτονικές αλλαγές είναι αβέβαιες.

Η υλοποίησή τους θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον η ρωγμή –αλλά όχι ρήξη– στις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις –τα αμερικανικά συμφέροντα δεν προσαρμόζονται αυτομάτως στις ισραηλινές προτεραιότητες– θα αποτελέσει εφεξής δομική σταθερά της αμερικανικής πολιτικής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους