Δεν θα μπω σε διαδικασία γκουγκλαρίσματος για να δω το βιογραφικό του, καθώς και σε ποιες ομάδες αγωνίστηκε, πόσα γκολ πέτυχε κ.ο.κ. Θα μοιραστώ απλώς μαζί σας την πρώτη εικόνα/ανάμνηση που...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σεζόν 1993-94... Τότε προβαλλόταν η εκπομπή «Λεπτό προς λεπτό» στο Mega Channel, με παρουσιαστές τους Χρήστο Σωτηρακόπουλο και Νίκο Κατσαρό.

Στο παλιό στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» αγωνιζόταν ο Ολυμπιακός με κάποια ομάδα που μου διαφεύγει (όχι πάντως ντέρμπι). Σύνδεση της εκπομπής με το φαληρικό γήπεδο (στην περιγραφή μπορεί να ήταν ο Γιάννης Δάρας ή ο Κώστας Βερνίκος, τέλος πάντων, πάνε χρόνια). Οι γηπεδούχοι κερδίζουν πέναλτι, με το ματς να έχει ήδη κριθεί (πρέπει να ήταν 3-0 το σκορ ή κάτι τέτοιο). Την εκτέλεσή του αναλαμβάνει ο δεξιοπόδαρος Τάκης Γκώνιας, ο οποίος –αν δεν κάνω σοβαρό λάθος– είχε περάσει στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή.

Οποιοσδήποτε άλλος θα επέλεγε μια γωνία ή θα εκτελούσε με δύναμη στο κέντρο της εστίας, κάτι που συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια.

Όχι όμως ο Τάκης.

Εκείνος πήρε φόρα, εκτέλεσε με στιλ Πανένκα και η μπάλα... Συμπτωματικά, εκείνο το χρονικό διάστημα προπονητής στον Παναθηναϊκό ήταν ο Ίβιτσα Όσιμ.

Ο οποίος, λίγο καιρό νωρίτερα, είχε ξεστομίσει μια ατάκα που θα άφηνε εποχή και που θα μνημονευόταν εσαεί: «η μπάλα είναι πουτ@να ολκής» (ο βοηθός του και μεταφραστής Δημήτρης Παναγιωτάκης –καλός φίλος btw– το τροποποίησε σε απλή «πόρνη»). Η ασπρόμαυρη στρογγυλή ιερόδουλη, λοιπόν, δεν αναπαύτηκε στα δίχτυα, αλλά προσέκρουσε στο οριζόντιο δοκάρι και επέστρεψε στον εκτελεστή της, ο οποίος προσπάθησε με τη δεύτερη να πετύχει γκολ.

Έλα όμως που, με βάση τους κανονισμούς, αν ο γκολκίπερ δεν αγγίξει την μπάλα, ο εκτελεστής δεν έχει δικαίωμα να έρθει ξανά σε επαφή μαζί της... Παράβαση, φάση ως μη γενόμενη, φάουλ υπέρ των αντιπάλων.

Και ο προπονητής του Ολυμπιακού (μη με ρωτήσετε ποιος, τότε τους άλλαζαν με τη σέσουλα στο λιμάνι) να ωρύεται στον πάγκο για την επιλογή του ποδοσφαιριστή του.

Γιατί λοιπόν θυμάμαι αυτήν ειδικά τη φάση από τον Τάκη Γκώνια; Επειδή, πολύ απλά, μου έκανε εντύπωση ότι δεν έπραξε το τετριμμένο αλλά το αναπάντεχο, το εξεζητημένο.

Και εγώ ανέκαθεν γούσταρα αυτούς τους παίκτες που δεν μπαίνουν σε καλούπια, που προσπαθούν να δώσουν στο κοινό κάτι διαφορετικό, κάτι απροσδόκητο.

Και ο Γκώνιας δεν ήταν γενικά ο τυποποιημένος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν by the book, ο ποδοσφαιριστής του προπονητή και των τακτικών.

Ήταν ένα δεκάρι παλιάς κοπής, με προσλαμβάνουσες από τις αλάνες της επαρχίας, εκεί που δεν μάθαινες ποδόσφαιρο, αλλά μπάλα. Ο Γκώνιας ήταν ο τύπος που θα επέλεγες πρώτο για την ομάδα σου σε κάποιο σχολικό διάλειμμα ή αυτός που θα έκανε τα πιο πολλά «γκελάκια» με την παλιά δερμάτινη μπάλα με τα πεντάγωνα και τα εξάγωνα πάνελ, σε σχετικό διαγωνισμό στη γειτονιά. Ο Ίβιτσα Όσιμ πήρε την αιώνια «άγουσα για τα αποδυτήρια» πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, έχοντας αφήσει παρακαταθήκη τον προπομπό μιας ομάδας που έμελλε να νικήσει τον πρωταθλητή κόσμου στην έδρα του, σε ημιτελικό Champions League, αλλά και ορισμένες αξέχαστες ατάκες, όπως η προαναφερθείσα.

Παρέλειψε όμως να μας πει κάτι που συνάγεται καθημερινά από τα γεγονότα.

Ότι, εκτός από την μπάλα, πόρνη ορισμένες φορές είναι και η ίδια η ζωή.

Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις κάποια που αποφασίζει να «αποβάλει» δια παντός έναν άνθρωπο μόλις στα 54 του χρόνια; Το ποδόσφαιρο όπως το αγαπήσαμε, το ποδόσφαιρο που μας μεγάλωσε... Ένα άλμπουμ της Panini κάποτε γεμάτο, που πλέον αδειάζει λίγο λίγο.

Ένα παζλ συμπληρωμένο, που τα κομμάτια του σταδιακά αφαιρούνται και αποσυντίθενται.

Ένας δίσκος του Νεύτωνα που περιστρέφεται τόσο γρήγορα, μέχρι που τα χρώματά του, το πράσινο, το ερυθρόλευκο, το κιτρινόμαυρο, αργοσβήνουν και μετατρέπονται στο απρόσωπο λευκό.

Και μια κλεψύδρα που «λεπτό προς λεπτό» αδειάζει. Για όλους. Τι κι αν ήσουν αντίπαλος, ρε Τάκη. Το ίδιο στενοχωριόμαστε. Καλό σου ταξίδι...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους