Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην αυγή του 21ου αιώνα, στις απαρχές δηλαδή των 00s, εμφανίστηκε στις ζωές μας ένας διάττων αστέρας που λεγόταν Domenica.

Το «Μέσα στη βουή του δρόμου» είναι αναμφίβολα το πιο γνωστό καλλιτέχνημα του συγκροτήματος. Οι Domenica δανείστηκαν στην ουσία τους στίχους από ένα ποίημα του Μήτσου Παπανικολάου, ενός ποιητή της λεγόμενης γενιάς του '30 (χρονικά έστω, αφού γεννήθηκε το 1900 και πέθανε το 1943), και το μελοποίησαν με σύγχρονο ήχο.

Με το κομμάτι αυτό ερωτευτήκαμε στα μετεφηβικά μας χρόνια, θα έλεγε κανείς πως αποτελεί ένα από τα σημεία αναφοράς εκείνης της εποχής, τότε που στην Ελλάδα μαθαίναμε να συναλλασσόμαστε με ευρώ, να παρακολουθούμε Ανδρέα Μικρούτσικο (μεγάλη αδυναμία) και reality παιχνίδια, να οδηγούμε Peugeot Rallye και Fiat Punto μέχρι τα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης και να φοράμε γυαλιά Oakley και πουκαμισάκια από τα Glou.

Εντάξει, βλέπαμε και το «Όλα» του Θέμου Αναστασιάδη (καθόλου αδυναμία), ψέματα δεν θα πούμε... Σημ.: Ο Μήτσος Παπανικολάου ήταν η προσωποποίηση του περιθωριακού/αντισυμβατικού καλλιτέχνη.

Στο σύντομο βιογραφικό του θα βρει κανείς αναφορές για επαιτεία, ομοφυλοφιλία, εγκλεισμό σε ψυχιατρείο, ναρκωτικά, ανέχεια... Καμιά φορά, οι πραγματικοί θησαυροί κρύβονται στα πιο κακόφημα στενοσόκακα.

Και το ποιοτικό υπόβαθρο ενός ανθρώπου δεν λογίζεται από τον τρόπο ζωής, αλλά από τον τρόπο σκέψης του. Ο Παπανικολάου πέθανε πάμπτωχος σε υλικά αγαθά μεν, ξεπουλώντας το βιος του στην Κατοχή, ζάπλουτος σε ρομαντισμό και συναίσθημα δε. Και άνθρωποι σαν του λόγου του αξίζουν όχι μία, αλλά πολλές αναφορές... Με ηχητική υπόκρουση αυτό το τραγούδι, λοιπόν, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός καλωσόρισε τον Τριαντάφυλλο Τσάπρα, πιθανότατα τον επόμενο δεξιό οπισθοφύλακα της Εθνικής Ελλάδας.

Και μας ταξίδεψε νοερά σε εκείνα τα σχετικά ωραία χρόνια, που για το ποδοσφαιρικό Τριφύλλι δεν συνοδεύτηκαν από κάποιο πρωτάθλημα (οι λόγοι που κάτι τέτοιο δεν συνέβη έχουν υπεραναλυθεί), αλλά που επί μία τριετία ζούσαμε τουλάχιστον το ευρωπαϊκό όνειρο.

Οι «παραγκίσιοι» μας έκλεψαν τις Ντομένικές (Κυριακές) μας, εμείς όμως ως αντιστάθμισμα είχαμε τις Τετάρτες μας.

Και τη βουή μιας κατάμεστης και παλλόμενης Λεωφόρου, ενός «ονείρου γλυκού και ξένου και παντοτινά χαμένου». Επιστρέφοντας στο σήμερα, ας ευχηθούμε στον Τριαντάφυλλο Τσάπρα αρχικά να είναι υγιής και έπειτα να γίνει η ποδοσφαιρική μετενσάρκωση ενός ακόμα «ήρωα» της εποχής των Domenica, του Γιούρκα Σεϊταρίδη.

Και μακάρι το τριαντάφυλλο που κρατούσε στο promo να είναι ποικιλίας Ισημερινού.

Να αντέξει δηλαδή πέντε και βάλε χρόνια και να μη μαραθεί μαζί με τις ελπίδες μας ότι φέτος θα κοπεί το «αγκάθι» δεκαεπτά ολόκληρων ετών και θα ανθίσει επιτέλους πρωτάθλημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους