Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κάθε εποχή αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο Ζάππειο. Το ερώτημα είναι ποιο αποτύπωμα αφήνει η δική μας.

Ένα αποτύπωμα ανανέωσης και πολιτιστικής φιλοδοξίας ή ένα αποτύπωμα διοικητικών τετελεσμένων που παρουσιάζονται ως τεχνικές αναγκαιότητες; Γιατί όσο περισσότερο μελετά κανείς τα έγγραφα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι η συζήτηση για την εξέδρα υπήρξε το λιγότερο σημαντικό κεφάλαιο της υπόθεσης.

Η πραγματική συζήτηση αφορά το ποιος αποφασίζει για το Ζάππειο, με ποια διαδικασία, με ποια δημόσια λογοδοσία και με ποιο όραμα για το μέλλον του» γράφει ο Manos Lambrakis.

Θα άξιζε όμως να μάθουμε και πόσο κόστισε όλο αυτό το στήσιμο της εξέδρας και το ξεστήσιμο και όλη η ανοργάνωτη οργάνωση και ποιοι πήραν τις αυθαίρετες αποφάσεις (και αν θα λογοδοτήσουν για αυτό, πού, πότε) και με ποια διαδικασία, ποια μέλη επιτροπής κλπ, αποφασίστηκε το άδοξο (αλλά ήδη κοστοβόρο) τέλος.

Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο.

Και να σκεφτεί ο καθένας, ατομικά και συλλογικά, πώς θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε μελλοντικά όχι στο στήσιμο μιας εξέδρας και ενός θεατρικού χώρου πάνω στο κεφάλι μας, αλλά στις αυθαίρετες αποφάσεις για την υφαρπαγή δημοσίων χώρων, πάρκων, πλατειών, δρόμων, πεζοδρομίων κλπ, πριν υλοποιηθούν.

Ναι, βεβαίως.

Υπάρχει η άποψη ότι οι μισοί από εμάς εμποδίζουμε τα μικρά και μεγάλα «αναπτυξιακά» ή καλλωπιστικά ή επισκευαστικά έργα, διότι είμαστε αρνητικοί στα πάντα.

Ε! όχι.

Υπάρχουν και οι άλλοι μισοί, οι καλοπροαίρετοι και συνειδητοί πολίτες, που ενημερώνονται, συζητούν, διαβάζουν και ακούν διιστάμενες θέσεις, ζυγιάζουν τα υπέρ και τα κατά, ξέρουν να συμβιβάζονται με πραγματικά αναγκαίες επεμβάσεις (χωρίς να υπερβαίνουν την κόκκινη γραμμή), ανασκευάζουν τη γνώμη τους και πάνω από όλα: σκέφτονται.

Αυτοί, λοιπόν, απαιτούν: οι επιλογές αρμοδίων, οι διαδικασίες, οι συζητήσεις μέσα στις επιτροπές, οι προϋπολογισμοί, οι αναθέσεις έργων κι όλα τα σχετικά να είναι προσβάσιμα στους πολίτες, να συνοδεύονται με αναλύσεις και εξηγήσεις του σκεπτικού, με τα υπέρ και τα κατά, την σκοπιμότητα, την αναγκαιότητα, τη χρησιμότητα, την προβολή στο άμεσο και το μεσοπρόθεσμο μέλλον και το μέγεθος του δημόσιου καλού (ή της δημόσιας ζημιάς, διότι...). Αλλιώς, έτσι όπως συμβαίνουν τα πράγματα μέχρι τώρα, νιώθουμε κολλήγοι στο φέουδο του οποιουδήποτε κυβερνήτη, υπουργού, δημάρχου, ποιμενάρχη, επιτρόπου, διαχειριστή κληροδοτήματος (το Ζάππειο είναι όντως μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στον ούτως ή άλλως δύσβατο κόσμο των κληροδοτημάτων στη χώρα μας), φιλόδοξου επιχειρηματία, ευφάνταστου διαφημιστή, προέδρου ιδρύματος με καλές διασυνδέσεις, ισχυρής μοναστηριακής κοινότητας, διοικητικού συμβουλίου συλλόγου ή σωματείου με ισχυρά ερείσματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους