Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Χάρη Δούκα δεν προλαβαίνω να τον παρακολουθήσω.Πολύ political noise ,λιγότερη δουλειά.

Προχθές όμως κατάφερε κάτι που λίγοι πολιτικοί έχουν πετύχει.Να βρεθεί έξω από το βρετανικό Κοινοβούλιο πριν καν στεγνώσει το μελάνι της παραίτησης Στάρμερ, έτοιμος να υποδεχθεί τον επόμενο πρωθυπουργό των Εργατικών.

Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη, που για μια στιγμή νόμιζες πως δεν πανηγύριζε για τον Andy Burnham αλλά έκανε πρόβα για τη δική του μετακόμιση από την πλατεία Κοτζιά στη Ντάουνινγκ Στριτ.

Και δεν ήταν μόνο αστείο και εντελώς αντίθετο με τον θεσμικό του ρόλο,αλλά και χαρούμενα ανακριβές και ρηχό.Ας κάνω μερικές επισημάνσεις. Ο Andy Burnham δεν είναι καινουργιος πολιτικός.Ηταν υπουργός του Blair και του Brown και αποφάσισε να κάνει την ανάποδη διαδρομή από το Λονδίνο στο Μάντσεστερ και όχι από το πουθενά στην Αθήνα.

Η άνοδος του δε στην πρωθυπουργία,αν τελικά συμβεί, συνδέεται άμεσα με τη βαθύτερη κρίση του Ηνωμένου Βασιλείου που έχει αλλάξει 7 πρωθυπουργούς την τελευταία δεκαετία.

Όχι μόνο την κρίση εμπιστοσύνης προς τα κόμματα, αλλά και την κρίση ταυτότητας,η οποία επιτάθηκε μετά το Brexit, μιας χώρας που αισθάνεται ότι οι παλιές υποσχέσεις του συστήματος δεν λειτουργούν.

Η περίπτωση του δε είναι ενδιαφέρουσα γιατί δείχνει κάτι ευρύτερο: σε πολλές δυτικές δημοκρατίες η κρίση δεν είναι μόνο κρίση ιδεολογίας.

Είναι κρίση εκπροσώπησης.

Οι πολίτες δεν τοποθετούνται πλέον μόνο με βάση το κλασσικό δίλημμα αριστερά -δεξιά αλλά το ποιος καταλαβαίνει τη ζωή του και μιλά αποτελεσματικά για τα προβλήματά του.

Απολαμβάνει δε εξαιρετική δημοφιλία.

Οπότε η πρωθυπουργία όχι μόνο στην Αγγλία,αλλά πολύ περισσότερο στην Ελλάδα δεν περνά απευθείας από την κεντροαριστερά. Εξάλλου εκεί έχει πιάσει ήδη στασίδι πρωθυπουργού ο Τσίπρας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους