Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τίτλος: Απο το «Έγκλημα και Τιμωρία» στο «Έγκλημα και Προαγωγή» Κάποτε πιστεύαμε ότι η ατιμωρησία γεννά την αδικία.

Σήμερα, μοιάζει να έχουμε περάσει σε ένα νέο στάδιο: την επιβράβευσή της.

Γιατί όταν σοβαρές υποθέσεις καταλήγουν επί χρόνια σε πορίσματα, εξεταστικές επιτροπές, δημόσιες αντιπαραθέσεις και ατελείωτες συζητήσεις, αλλά σπάνια σε ουσιαστική λογοδοσία, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι απλό: Το πρόβλημα δεν είναι να παραβείς τους κανόνες.

Το πρόβλημα είναι να μη διαθέτεις την ισχύ να αποφύγεις τις συνέπειες.

Το 2013, χιλιάδες πολίτες έχασαν σημαντικό μέρος των αποταμιεύσεών τους.

Ακολούθησαν εκθέσεις, έρευνες και δεσμεύσεις για απόδοση ευθυνών.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το σκάνδαλο των πολιτογραφήσεων εξέθεσε τη χώρα διεθνώς, οδήγησε στην κατάργηση του προγράμματος και στην ανάκληση εκατοντάδων υπηκοοτήτων.

Ποιοι λογοδότησαν πραγματικά; Η υπόθεση του Θανάση Νικολάου ανέδειξε τις αδυναμίες ενός συστήματος που χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες για να επανεξετάσει σοβαρά τα δεδομένα μιας υπόθεσης που συγκλόνισε την κοινωνία.

Πόσα χρόνια χρειάζεται η αλήθεια για να ακουστεί; Η υπόθεση της Σάντης δεν άφησε πίσω της μόνο αντιπαραθέσεις.

Άφησε βαθιά ερωτήματα για τον τρόπο διερεύνησης.

Όταν οι πολίτες βλέπουν να διεξάγονται έρευνες σε βάρος του δικηγόρου της καταγγέλλουσας, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο ακυρώνει μεταγενέστερα το σχετικό ένταλμα και όταν παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα για την πληρότητα και την αμεροληψία της έρευνας, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται.

Και έπειτα ήρθε το πόρισμα για το «Κράτος Μαφία». Μια πολυετής έρευνα, εκατοντάδες τεκμήρια, δεκάδες καταθέσεις και εισηγήσεις για περαιτέρω διερεύνηση πιθανών αδικημάτων.

Η υπόθεση οδηγείται στη Νομική Υπηρεσία.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα που απασχολεί πολλούς πολίτες: Αρκεί η τυπική αυτοεξαίρεση ορισμένων προσώπων για να διασφαλίσει και την ουσιαστική ανεξαρτησία της διαδικασίας; Μπορεί μια κοινωνία να πειστεί ότι δεν υπάρχει ούτε σύγκρουση συμφερόντων ούτε έστω η εικόνα σύγκρουσης συμφερόντων, όταν οι αποφάσεις καλούνται να ληφθούν εντός της ίδιας θεσμικής δομής; Και τελικά, αρκεί η νομιμότητα όταν απουσιάζει η εμπιστοσύνη; Ίσως όλα να έγιναν σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Όμως, σε ένα κράτος δικαίου, δεν αρκεί να απονέμεται δικαιοσύνη.

Πρέπει και να φαίνεται ότι απονέμεται.

Διότι όταν οι πολίτες βλέπουν υποθέσεις να συσσωρεύονται, πορίσματα να δημοσιεύονται, ερωτήματα να πολλαπλασιάζονται και ευθύνες να χάνονται μέσα στον χρόνο, αρχίζουν να διαμορφώνουν ένα επικίνδυνο συμπέρασμα: Ότι στην Κύπρο το έγκλημα δεν τιμωρείται.

Απλώς περιμένει να ξεχαστεί.

Και όταν η ατιμωρησία παύει να είναι εξαίρεση, μετατρέπεται σε κίνητρο.

Τότε το κακό παύει να λειτουργεί ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.

Και τότε το «Έγκλημα και Τιμωρία» μετατρέπεται σε «Έγκλημα και Προαγωγή». Αριστείδης Τζιάμαλης Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026 Αναβαργός-Πάφος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους