Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν σκοτεινιάζει το φως μέσα μας… «ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;» Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο Χριστός σήμερα δεν μας μιλά απλώς για τα μάτια του σώματος.

Μας μιλά για τον τρόπο που κοιτάζει η ψυχή μας.

Γιατί υπάρχει βλέμμα που φωτίζει… και υπάρχει βλέμμα που σκοτεινιάζει.

Υπάρχει άνθρωπος που κοιτάζει τον άλλον με αγάπη, με κατανόηση, με συγχώρηση, με καλοσύνη.

Και τότε μέσα του ανάβει φως.

Η καρδιά του γίνεται ήρεμη.

Η ψυχή του γίνεται πλατιά.

Δεν πνίγεται από κακία, δεν αρρωσταίνει από ζήλια, δεν καταστρέφεται από πονηρούς λογισμούς.

Υπάρχει όμως και βλέμμα πονηρό.

Βλέμμα που ψάχνει να βρει λάθος.

Βλέμμα που κρίνει πριν ακούσει.

Βλέμμα που πληγώνει πριν αγαπήσει.

Βλέμμα που βλέπει στον αδελφό όχι εικόνα Θεού, αλλά αντίπαλο, βάρος, απειλή.

Και τότε, λέει ο Χριστός, σκοτεινιάζει όλος ο άνθρωπος.

Πόσο φοβερό είναι αυτό! Να νομίζουμε ότι έχουμε φως μέσα μας, αλλά τελικά αυτό το φως να έχει γίνει σκοτάδι.

Να νομίζουμε ότι είμαστε σωστοί, δίκαιοι, καθαροί, αλλά μέσα μας να κατοικεί σκληρότητα.

Να κρατάμε στα χείλη μας λόγια πίστεως, αλλά στην καρδιά μας να κρύβουμε πίκρα, εγωισμό και κατάκριση.

Αδελφέ μου, το θέμα δεν είναι μόνο τι βλέπεις.

Το θέμα είναι πώς βλέπεις.

Βλέπεις τον άνθρωπο που έπεσε; Τον κοιτάς με περιφρόνηση ή με πόνο; Βλέπεις τον άνθρωπο που σε αδίκησε; Τον κρατάς φυλακισμένο μέσα στην καρδιά σου ή προσπαθείς να τον παραδώσεις στον Θεό; Βλέπεις τον φτωχό, τον κουρασμένο, τον μοναχικό, τον αμαρτωλό; Τον προσπερνάς ή σταματάς λίγο με αγάπη; Ο Χριστός θέλει να θεραπεύσει το βλέμμα μας.

Γιατί όταν θεραπευτεί το βλέμμα, θεραπεύεται και η καρδιά.

Και όταν θεραπευτεί η καρδιά, φωτίζεται όλη η ζωή.

Πόσες φορές σκοτεινιάσαμε μόνοι μας τη μέρα μας με έναν κακό λογισμό; Πόσες φορές χάσαμε την ειρήνη μας επειδή κοιτάξαμε τον άλλον με ζήλια; Πόσες φορές αντί να πούμε «Κύριε, ελέησέ τον», είπαμε μέσα μας «καλά να πάθει»; Και όμως ο Χριστός δεν μας εγκαταλείπει.

Δεν μας δείχνει το σκοτάδι για να μας απελπίσει.

Μας το δείχνει για να ζητήσουμε φως.

Αυτό χρειάζεται σήμερα η ψυχή μας: ένα απλό μάτι.

Μια καθαρή καρδιά.

Ένα βλέμμα χωρίς πονηρία.

Ένα βλέμμα που να μοιάζει λίγο περισσότερο με το βλέμμα του Χριστού.

Γιατί ο Χριστός μάς κοίταξε πάνω στον Σταυρό, μέσα στην αμαρτία μας, μέσα στην πτώση μας, μέσα στην αχαριστία μας, και δεν είπε: «Τελείωσες». Είπε: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς». Αυτό είναι το φως.

Να μπορείς να βλέπεις τον άλλον και να μη θέλεις την καταστροφή του.

Να μπορείς να έχεις πληγωθεί και να μη γίνεσαι πηγή δηλητηρίου.

Να μπορείς να βλέπεις την αδυναμία του αδελφού σου και να προσεύχεσαι, όχι να τον σταυρώνεις.

Ας πούμε λοιπόν σήμερα, με ειλικρίνεια: Κύριε, φώτισε το βλέμμα μου.

Καθάρισε την καρδιά μου.

Βγάλε από μέσα μου την πονηρία, την κατάκριση, τη ζήλια, την κακία.

Μη με αφήσεις να νομίζω πως έχω φως, ενώ μέσα μου βασιλεύει σκοτάδι.

Δώσε μου μάτια απλά, καρδιά ταπεινή και ψυχή γεμάτη από το δικό Σου φως.

Γιατί όταν μπει ο Χριστός μέσα μας, τότε δεν αλλάζει μόνο η ζωή μας.

Αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε τους ανθρώπους. Και τότε, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, όλο μας το είναι γίνεται φωτεινό. Αμήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους