Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΦΡΑΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΕΚΑ ΠΙΚΡΑΜΥΓΔΑΛΑ Υπάρχουν σχέσεις που μοιάζουν έτσι. Μια φράουλα και δέκα πικραμύγδαλα.

Λίγη γλύκα, πολύς πόνος.

Μια στιγμή τρυφερότητας, πολλές μέρες σιωπής.

Ένα βλέμμα που σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο, και αμέσως μετά απόσταση, αβεβαιότητα, παγωμένη παρουσία.

Όποιος το έχει ζήσει, ξέρει πόσο μπερδεμένο είναι.

Γιατί αυτή η λίγη τρυφερότητα, αντί να μας κάνει να φύγουμε, καμιά φορά μας δένει ακόμη περισσότερο.

Περιμένουμε την επόμενη καλή στιγμή.

Εκείνο το μήνυμα.

Εκείνη την αγκαλιά.

Εκείνη τη μέρα που όλα μοιάζουν ξανά όμορφα.

Και λέμε μέσα μας, ίσως τώρα αλλάξει.

Ίσως τώρα κρατήσει.

Ίσως αυτή τη φορά τα πικραμύγδαλα να είναι λιγότερα.

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν νιώθουν ανασφάλεια, πλησιάζουν περισσότερο.

Θέλουν επιβεβαίωση, λόγια, παρουσία, σιγουριά.

Δεν αντέχουν το κενό, γιατί το κενό μέσα τους μοιάζει με εγκατάλειψη.

Υπάρχουν και άνθρωποι που όταν η σχέση γίνεται πολύ κοντινή, τρομάζουν.

Δεν σημαίνει πάντα πως δεν αγαπούν.

Μερικές φορές φοβούνται πως θα χάσουν τον εαυτό τους, πως η αγάπη θα τους πνίξει, πως η οικειότητα θα τους πάρει τον χώρο τους.

Ο ένας φοβάται μήπως τον αφήσουν.

Ο άλλος φοβάται μήπως χαθεί μέσα στη σχέση.

Και έτσι αρχίζει ένας κουραστικός χορός.

Ο ένας πλησιάζει, ο άλλος απομακρύνεται.

Ο ένας ζητά περισσότερη αγάπη, ο άλλος ζητά περισσότερο χώρο.

Όσο ο ένας σιωπά, τόσο ο άλλος αγωνιά.

Και όσο ο άλλος αγωνιά, τόσο ο πρώτος κλείνεται περισσότερο.

Το τραγικό είναι πως πολλές φορές κανείς δεν θέλει πραγματικά να πληγώσει τον άλλον.

Απλώς ο καθένας προστατεύεται με τον τρόπο που έμαθε.

Μόνο που αυτοί οι δύο τρόποι δεν συναντιούνται εύκολα.

Και τότε εμφανίζεται η φράουλα.

Μετά από μέρες σιωπής, έρχεται ένα γλυκό μήνυμα.

Μια αγκαλιά.

Ένα φιλί. Ένα Σαββατοκύριακο που μοιάζει σαν να σβήνει όλο τον πόνο που προηγήθηκε.

Και ξαφνικά η ελπίδα επιστρέφει.

Μόνο που λίγο αργότερα έρχονται ξανά τα πικραμύγδαλα.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα.

Δεν εθιζόμαστε μόνο στη γλύκα.

Εθιζόμαστε στην ανακούφιση που νιώθουμε όταν, μετά από τόση πίκρα, έρχεται επιτέλους κάτι γλυκό.

Δεν μας κρατά πάντα η αγάπη.

Μας κρατά η προσδοκία.

Η σκέψη πως ίσως αυτή τη φορά τα πράγματα θα γίνουν αλλιώς.

Και χωρίς να το καταλάβουμε, παύουμε να κοιτάμε τη σχέση όπως είναι κάθε μέρα.

Την κοιτάμε μόνο στις καλές της στιγμές.

Δεν λέμε, πονάω τις περισσότερες μέρες.

Λέμε, ναι, αλλά όταν είναι καλά, είναι υπέροχα.

Και κάπως έτσι η εξαίρεση αρχίζει να γίνεται η δικαιολογία για όλη τη σχέση.

Πολλοί άνθρωποι έμαθαν να πιστεύουν πως όσο περισσότερο υποφέρουν, τόσο περισσότερο αγαπούν.

Όμως η ένταση δεν είναι πάντα έρωτας.

Μερικές φορές είναι αγωνία.

Η αβεβαιότητα δεν είναι πάντα πάθος.

Μερικές φορές είναι φόβος.

Η έλλειψη δεν κάνει πάντα κάποιον πιο πολύτιμο.

Μερικές φορές απλώς μας κρατά πεινασμένους.

Ο μεγάλος έρωτας δεν είναι απαραίτητα εκείνος που μας αφήνει να πεινάμε για λίγη αγάπη.

Ίσως μεγάλος έρωτας είναι εκείνος που, για πρώτη φορά, μας αφήνει να χορτάσουμε.

Εκείνος που δεν μας κρατά διαρκώς σε αναμονή.

Εκείνος που δεν μας κάνει να φοβόμαστε πως μόλις ησυχάσουμε, ο άλλος θα έχει φύγει.

Γιατί η ώριμη αγάπη δεν είναι μια φράουλα ύστερα από δέκα πικραμύγδαλα.

Είναι το ψωμί που υπάρχει κάθε μέρα πάνω στο τραπέζι.

Μπορεί να μην έχει πάντα την εκρηκτική γλύκα της φράουλας.

Μπορεί να μην φέρνει εκείνη την αγωνία που κάποτε μπερδέψαμε με πάθος.

Όμως σε θρέφει.

Και όσο περνούν τα χρόνια, ίσως καταλαβαίνουμε πως ο άνθρωπος δεν ζει από τις σπάνιες φράουλες του έρωτα.

Ζει από το ψωμί της εμπιστοσύνης.

Γιατί η πιο ώριμη αγάπη δεν είναι εκείνη που εμφανίζεται πότε πότε και μας γλυκαίνει για λίγο.

Είναι εκείνη που στρώνει το τραπέζι κάθε μέρα, ακόμη και το πρωί της Δευτέρας.

Ελεύθερη απόδοση ανάρτησης του Αντώνη Ανδρουλιδάκη. ✨ ✨ ✨ Οι σχέσεις μας είναι ένα τεράστιο παζλ γεμάτο κομμάτια που δεν «κολλάνε». Τι κάνουμε όμως; Σε τέτοιες σχέσεις αγαπημένοι, κάποια στιγμή σταματάμε να μετράμε μόνο τις φράουλες και αρχίζουμε να μετράμε και τα πικραμύγδαλα.

Γιατί δεν φτάνει να είναι κάποιος υπέροχος κάποιες στιγμές, σημασία έχει πώς μας κάνει να ζούμε τις περισσότερες μέρες.

Δεν σώζεται μια σχέση επειδή εμείς αγαπάμε περισσότερο, κάνουμε περισσότερη υπομονή ή μικραίνουμε τις ανάγκες μας για να χωρέσουμε στην απουσία του άλλου.

Ας κοιτάξουμε την αλήθεια χωρίς να τη γλυκαίνουμε, αγάπη που μας κρατά σε διαρκή αγωνία, που μας κάνει να περιμένουμε ένα μήνυμα για να ανασάνουμε, που μας γεμίζει φόβο μήπως ξαναχαθεί, δεν είναι τροφή για την ψυχή.

Και όσο κι αν πονάει, κάποτε χρειάζεται να διαλέξουμε όχι εκείνον που μας δίνει πότε πότε μια φράουλα, αλλά εκείνον που μπορεί να καθίσει μαζί μας στο ίδιο τραπέζι, με παρουσία, συνέπεια και αλήθεια. Έλμα ❤️ Love always

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους