Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξαν εμπνευσμένοι επιστήμονες στον αγροτικό τομέα. Είναι θλιβερό το έργο τους να απαξιώνεται.

Εδώ ο πατέρας του Αργυριου με απίστευτα προσόντα Argyrios Rigas Ήταν μια φορά κι έναν καιρό το Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών Βόλου (μετέπειτα Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Ερευνας - ΕΘΙΑΓΕ, κατά τη μόδα των αλλαγών και των ελληνικών βερμπαλισμών) και δίπλα το ΚΕΓΕ, Κέντρο Γεωργικής Εκπαιδεύσεως.

Στο ινστιτούτο εργάστηκε ο πατέρας μου Δημήτριος Μπίρης, ως διδάκτορας φυτοπαθολογιας με υποτροφία Fulbright στο πανεπιστήμιο του Wisconsin, Madison, στο οποίο Ινστιτούτο χρημάτισε και διευθυντής και επίτιμος αργότερα. Το Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών Βόλου υπήρξε κύτταρο αγροτικής έρευνας σε μια εποχή που παρά τους λιγοστούς πόρους (ο πατέρας μου είχε αγοράσει το Peugeot 204 λόγω ύψους από το έδαφος, ώστε να μπορεί να πηγαίνει και στα χωράφια με το ταπεινό μας οικογενειακό αυτοκίνητο) η επιστημονική έρευνα και η υποστήριξη των αγροτών σε Μαγνησία και Θεσσαλία ήταν ισχυρή και τακτική. Το Ινστιτούτο στην τελευταία του θέση στο Φυτόκο, μεταφέρθηκε εκεί σε ένα υπερσύγχρονο και μοντέρνο ακόμη και για τη σημερινή εποχή κτίριο που δημιουργήθηκε επί χούντας, από τη θέση που βρισκόταν στην συμβολή Μεταμορφώσεως και Σοφοκλέους, έναντι οικίας Κατσέμη.

Ο πατέρας μου προσωπικά επέβλεψε το στήσιμο των εργαστηρίων και ήταν η ψυχή του ινστιτούτου, όχι μόνο λόγω των τεραστίων επιστημονικών του γνώσεων (ας σκεφθεί κανείς ότι διδακτορικά και μάλιστα από εγνωσμενου κύρους πανεπιστήμια στον τομέα και περισσότερο εξ ΗΠΑ που ήταν κορυφή στην έρευνα, υπήρχαν κυριολεκτικά μετρημένα τη δεκαετία του 1960 στα δάκτυλα του ενός χεριού) αλλά και ενός πραγματικού έρωτα με τη δουλειά του.

Θυμάμαι άπειρα σαββατοκύριακα να πηγαίνουμε στο ινστιτούτο για να πάρει μετρήσεις από το μετεωρολογικο κλωβό και να μεταφέρει συχνά μέσω του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού τα αποτελέσματα, να δει την εξέλιξη πειραμάτων, να ελέγξει αβαριες κι εμείς να χαζεύουμε στο στερεοσκοπιο φύλλα και έντομα.

Δυστυχώς το Ινστιτούτο απαξιώθηκε σταδιακά.

Δεν γνωρίζω τι πήγε στραβά αλλά εφθινε ειδικά με την έλευση της νέας χιλιετίας, μέχρι που οδηγήθηκε σε κλείσιμο.

Τεράστιο σφάλμα της πολιτείας, αφού, το γεωπονικό Πανεπιστήμιο σε μία ανάσα δρόμο, ακριβώς από πάνω, μπορούσε άνετα και άριστα να το αξιοποιήσει ως χώρο έρευνας αλλά και μουσείο γεωπονίας. Το ΚΕΓΕ δίπλα έβγαλε γενιές και γενιές αγροτών.

Και τώρα, ένα ανεπανάληπτο και πολύτιμο φωτογραφικό αρχείο χάνεται παρατημένο στην αποθήκη του παράλληλα με άλλο ιστορικό υλικό και γύρευε τι άλλο που έχει οριστικά χαθεί λόγω πλιάτσικου.

Κάνω την ανάρτηση αυτή στη μνήμη του πατέρα μου που πάλεψε ως το τέλος του το 2012 να μείνει το Ινστιτούτο ζωντανό και τουλάχιστον δεν το είδε να βάζει λουκέτο, απευθύνοντας έκκληση προς όποιον τη διαβάζει και έχει κάποια γνωριμία να καταβάλλει κάθε προσπάθεια αυτός ο χώρος να ζωντανέψει πάλι κι αν δεν βρει την παλιά του αίγλη, τουλάχιστον να λειτουργήσει ξανά, διότι ό,τι εγκαταλειπεται πεθαίνει.

Και είναι από τα χειρότερα σφάλματα μιας κοινωνίας η ιστορική λήθη και είναι ακόμη μεγάλο ατόπημα ένας επιστημονικός κλάδος να αδιαφορεί για την πορεία του, τα πρόσωπα που του έδωσαν ώθηση, την ενδοσκόπησή του. Εις μνήμην Δημητρίου Α. Μπίρη, Πύργος Ηλείας 1933 - Βόλος 2012.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους