Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μετά από έναν χαμένο πόλεμο πρέπει να γράφονται κωμωδίες», σημείωνε στον καιρό του ο Φρήντριχ φον Χάρτενμπεργκ, γνωστότερος ως Νοβάλις.

Η «ποίηση της ήττας» ήταν λογικό και επόμενο να βρει την προσφυή συνέχισή της όχι στην παγίωση των θρήνων, αλλά στην αντιστροφή τους.

Τους εύθυμους κοροϊδευτικούς στίχους του Φάσση για τις κομματικές ολομέλειες και τις κομματικές νεολαίες και τις κομματικές σεμνοπρέπειες και σεμνοτυφίες, υποβαστάζει η δύσθυμη διαπίστωση: η Αριστερά όπως την γνωρίζαμε έχει τελειώσει, η κληρονομιά της εξαερώθηκε μέσα στην ελαφρότητα της μεταπολιτευτικής τύρβης, σκόρπισε μέσα στο πανηγύρι της ματαιότητας του καταναλωτικού μας παρασιτισμού. Ο Φάσσης εκδίδει τα ποιήματά του κατά τη δεκαετία του 1980, στην τότε Αριστερά αναφέρεται.

Ωστόσο εκείνη η Αριστερά δεν εξέβαλε νομοτελειακά λίγες δεκαετίες αργότερα στον Τσίπρα και στον Βαρουφάκη, στον Κασσελάκη και στην Κωνσταντοπούλου; Δεν άκουσες ποτέ τη μάνα σου την άγια, σ’ ενοχλούσε και σένα το κατεστημένο, δεν είδες γύρω σου χιλιάδες τα ναυάγια δεν το χαμπάρισες πως το παιχνίδι ήταν στημένο.

Από κοντά, ἐγραψε κάποιος, η ανθρώπινη ζωή μοιάζει τραγική.

Από μακριά, φαντάζει όμως κωμική.

Η όψιμη ποίηση του Αναγνωστάκη φέρνει στο φως αυτή την κωμική πλευρά της πραγματικότητας, όπως ακριβώς η πρώιμη ποιήσή του αναδείκνυε ανάγλυφα την τραγική της όψη. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης δεν «σιώπησε». Έμαθε να μιλά μιαν άλλη γλώσσα.

Και το παράδειγμά του παρακίνησε κι άλλους πολλούς νεώτερούς του να τη μιλήσουν κι εκείνοι. Κατόρθωμα σπάνιο, και όχι απ’ τα δευτερότερά του. ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ Βλ.: https://neoplanodion.gr/2025/11/22/gia-ton-manoli-anagnostaki/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους