Τα εντυπωσιακά χθεσινά αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών στην Νέα Υόρκη θα γίνουν σίγουρα αφορμή για πολλά clickbait, τόσο από την πλευρά του ενθουσιασμού των προοδευτικών, όσο κι από την πλευρά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάμε να δούμε λίγο ψύχραιμα τι ακριβώς έγινε: Ο Δήμαρχος Ζόραν Μαμντάνι είχε στηρίξει ενεργά 3 προοδευτικούς υποψήφιους (οι δύο είναι και μέλη των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, όπως είναι και ο Μαμντάνι), οι οποίοι κέρδισαν τους εσωκομματικούς τους αντιπάλους χθες, για τις αντίστοιχες θέσεις στα ψηφοδέλτια των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου.

Σε 2 από τις 3 αναμετρήσεις έχασαν οι εν ενεργεία βουλευτές του κόμματος (στην τρίτη ο νυν βουλευτής δεν είχε θέση υποψηφιότητα). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι νίκες αυτές είναι μια σημαντική επίδειξη δύναμης του Μαμντάνι και του αριστερού ρεύματος εντός των Δημοκρατικών, 6 μήνες μετά την ανάληψη της Δημαρχίας, και 8 μήνες μετά την εκλογική του νίκη.

Ας δούμε τώρα και τα "ναι μεν αλλά" της υπόθεσης: Καταρχάς, μιλάμε για 3 βουλευτικές περιφέρειες από τις 11 του Δήμου της Νέας Υόρκης, κι από τις 435 της χώρας.

Παρόλο που βλέπουμε νίκες των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών και σε κάποιες άλλες μεγάλες πόλεις (πχ οι υποψήφιες Δήμαρχοι της Ουάσινγκτον και του Λος Άντζελες, η νέα Δήμαρχος του Σιάτλ), όλες αυτές αφορούν μεγάλα αστικά κέντρα όπου οι Δημοκρατικοί κερδίζουν κατά κράτος.

Κάτι που ισχύει και για τις συγκεκριμένες 3 περιφέρειες, της Νέας Υόρκης, στις οποίες είχαν λάβει από 78% μέχρι 83% στις εκλογές του 2024.

Το τονίζω γιατί σίγουρα θα δούμε βιαστικά σχόλια για "αριστερή στροφή" του κόμματος που δήθεν θα τους δυσκολέψει στις εκλογές κλπ. Ο Τραμπ βέβαια ήδη σχολίασε ότι "είναι όλοι κομμουνιστές, κι αυτό μας συμφέρει", αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι δεν έχουν καμία απολύτως ελπίδα για τις συγκεκριμένες βουλευτικές έδρες.

Αν υπάρχει μια ευρύτερη τάση, αυτή είναι μάλλον η "αντισυστημική". Τόσο εναντίον του διεφθαρμένου ολιγαρχικού συστήματος του Τραμπ, όσο κι εναντίον του κομματικού κατεστημένου εντός των Δημοκρατικών.

Χαρακτηριστική περίπτωση η ηχηρή ήττα (σε άλλη περιφέρεια της Νέας Υόρκης) του Τζακ Σλόσμπεργκ, εγγονού του Προέδρου Κένεντυ , ο οποίος είχε τη στήριξη της Νάνσι Πελόζι, αλλά και η νίκη πριν από 2 εβδομάδες του εντελώς αντισυμβατικού (έως αλλοπρόσαλλου) υποψήφιου Γερουσιαστή Γκρέιχαμ Πλάτνερ στο Μέην, απέναντι στην κυβερνήτη της Πολιτείας, την οποία στήριζε η ηγεσία του κόμματος.

Τέλος, η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ παραμένει σημαντικό σημείο διαμάχης, κι αυτό φάνηκε στην νίκη του Μπραντ Λάντερ (ενός από τους 3 που είχαν τη στήριξη του Μαμντάνι) στην 10η περιφέρεια της Νέας Υόρκης, που έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αμερικανοεβραίων στη χώρα. Ο Λάντερ, αν και εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος, είναι εξαιρετικά επικριτικός προς την κυβέρνηση του Ισραήλ και υπέρ της δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους, σε αντίθεση με τον αντίπαλό του, τον νυν βουλευτή Νταν Γκόλντμαν, ο οποίος έχει πολύ πιο φιλο-Ισραηλινή στάση (κρατώντας όμως αποστάσεις από τον Νετανιάχου). Καλό είναι να έχετε υπόψη σας παραπάνω όταν θα διαβάζετε τις ειδήσεις σήμερα 🙂. Οι ΗΠΑ είναι μια τεράστια χώρα με μόνο δύο κόμματα, στα οποία αναπόφευκτα στριμώχνονται πολλές διαφορετικές τάσεις.

Οι "Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές" φαίνεται μεν να δυναμώνουν, αλλά παραμένουν πολύ μικρό τμήμα του συνόλου, και υπερέχουν στις περιοχές όπου το κόμμα έτσι κι αλλιώς κερδίζει.

Δεν έχουμε προεδρικές εκλογές φέτος, κι επομένως οι Δημοκρατικοί δε χρειάζεται να επιλέξουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για ολόκληρη τη χώρα (κι όταν κληθούν να επιλέξουν, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο Μαμντάνι, ο οποίος δεν έχει δικαίωμα να βάλει υποψηφιότητα γιατί δεν είναι Αμερικανός εκ γενετής). Προσαρμόζουν τη ρητορική τους στις ανάγκες της κάθε περιοχής ώστε να επιλέξουν τον υποψήφιο που είναι πιο κατάλληλος να εκπροσωπήσει το συγκεκριμένο κοινό, κάτι που άλλωστε είναι και ο λόγος ύπαρξης των βουλευτών.

Όλες οι εκτιμήσεις αυτή τη στιγμή είναι για νίκη των Δημοκρατικών με σημαντική διαφορά τον Νοέμβριο, αλλά θα έχουμε χρόνο να τα δούμε πιο αναλυτικά αυτά και στη συνέχεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους