Οι απειλές κατά των Δωδεκανήσων και η ανάγκη σαφούς εθνικής στρατηγικής Το καθεστώς Ερντογάν έχει υιοθετήσει μια σταθερά επιθετική στάση απέναντι στην Ελλάδα, με συνεχείς δηλώσεις, χάρτες με...

Πλήρες Κείμενο:

Οι απειλές κατά των Δωδεκανήσων και η ανάγκη σαφούς εθνικής στρατηγικής Το καθεστώς Ερντογάν έχει υιοθετήσει μια σταθερά επιθετική στάση απέναντι στην Ελλάδα, με συνεχείς δηλώσεις, χάρτες με «γαλάζιες(!) πατρίδες» και ψευδείς αφηγήσεις συνοδευόμενες από απειλές που αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία και δηλητηριάζουν το αίσθημα φιλίας που, όταν αφεθεί ανεπηρέαστο, χαρακτηρίζει τον τουρκικό λαό απέναντι στον ελληνικό (και το αντίστροφο). Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των Δωδεκανήσων: παρουσιάζονται στον τουρκικό λαό από την καθεστωτική προπαγάνδα ως «στρατιωτική απειλή»(!) για την Τουρκία, απλώς επειδή η Ελλάδα διατηρεί νόμιμα αμυντικές δυνάμεις σε εδάφη που της ανήκουν με βάση διεθνείς συνθήκες.

Είναι γεγονός ότι η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), που όμως δεν ήταν μέρος της η Τουρκία και ουδέν δικαίωμα έχει να την επικαλείται, προβλέπει την μερική αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων.

Όμως, και πέραν του γεγονότος ότι η Τουρκία δεν ήταν μέρος της, η Ελλάδα, ασκώντας το δικαίωμα της αυτοάμυνας όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, διατηρεί ΝΟΜΙΜΑ τις απολύτως αναγκαίες αμυντικές δυνάμεις. Η Τουρκία γνωρίζει βέβαια ότι η Ελλάδα ούτε σκοπεύει ούτε θέλει να εισβάλει στην Τουρκία και μάλιστα από τέτοια μικρά νησιά που θα ήταν κωμικό! Η τουρκική απειλή λοιπόν αφού δεν έχει πρακτική βάση και το γνωρίζουν αυτό δεν είναι θεωρητική: είναι επίμονη, επίσημη και καθημερινή.

Και το δικαίωμα στην αυτοάμυνα υπερέχει κάθε συμβατικής υποχρέωσης, όταν η ασφάλεια ενός κράτους απειλείται άμεσα. Η Τουρκία οφείλει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα του 2025 δεν είναι η Ελλάδα του 1897.

Είναι κράτος ναυτικό, με ισχυρές αποτρεπτικές δυνατότητες, με μία από τις κορυφαίες Πολεμικές Αεροπορίες στον κόσμο και — το κυριότερο — είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε. δεν είναι πλέον απλώς μια οικονομική ένωση. Το Άρθρο 42, §7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει ρητά ότι αν ένα κράτος-μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα υπόλοιπα κράτη έχουν την υποχρέωση να του προσφέρουν βοήθεια και αλληλεγγύη με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Φυσικά η Ελλάς γνωρίζει ότι δεν θα τρέξουν να πάρουν τα φυσεκλίκια οι ευρωπαίοι! Αλλά και τα άλλα μέτρα που θα πάρουν υπεραρκούν. Η Ελλάδα μπορεί να αμυνθεί και μόνη της μια χαρά. Η Ελλάς δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ επιθετική διάθεση, αλλά ΟΎΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑΠΆΤΕΣ.

Οι απειλές κατά της εθνικής της κυριαρχίας — ακόμη κι αν ξεκινούν ως ρητορική — δεν μπορούν να μείνουν χωρίς σοβαρή, συντεταγμένη και μακρόπνοη απάντηση.

Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική: διπλωματική, στρατιωτική, ενημερωτική και θεσμική.

Η απάντησή μας πρέπει να είναι ήρεμη αλλά αμετακίνητη.

Η κυριαρχία μας δεν αμφισβητείται.

Και δεν είμαστε μόνοι μας.

Αλλά και η ίδια η Ευρώπη οφείλει να αντιληφθεί τις ευθύνες της.

Δεν μπορεί να επιτρέπει σε αναθεωρητικά καθεστώτα με νεοχιτλερική ορολογία τύπου Lebensraum να απειλούν ανοιχτά κράτη-μέλη της, χωρίς συνέπειες.

Η προστασία της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και της διεθνούς νομιμότητας δεν είναι ζήτημα ελληνικό.

Είναι ζήτημα ευρωπαϊκής αξιοπιστίας.

Και η Ευρώπη θα κριθεί και γι’ αυτό. ΉΔΗ ΚΈΡΔΙΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΆΛΗ ΜΆΧΗ ΣΤΟ ΖΉΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΟΙΛΑΝΔΊΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΈΓΙΣΤΗ ΔΎΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΉΤΗ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους