Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φ.Ντοστογιέφσκι:Σημειώσεις μέσα από το υπόγειο Ο Ντοστογιέφσκι σε αυτό το σχετικά μικρό έργο, σε αυτό το μικρό διαμάντι, επιχειρεί να περιγράψει τις ζοφερές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Το αίσθημα της ενοχής τον πλημμυρίζει.

Ο ήρωας του και υποτιθέμενος συγγραφέας των σημειώσεων εξομολογείται το προσωπικό του αδιέξοδο, την σταδιακή με το χρόνο κατάρρευση.

Ξεκινά με τις φράσεις "είμαι άρρωστος άνθρωπος... Είμαι κακός άνθρωπος.

Άνθρωπος αποκρουστικός.

Νομίζω, πως μου πονάει το συκώτι.

Άλλωστε, δεν καταλαβαίνω καθόλου, τι αρρώστια έχω και δεν ξέρω ακριβώς, τι μου πονάει"(Φ.Ντοστογιέφσκι, Υπόγειο, εκδ.Γκοβόστη, μετ.Κοραλία Μακρή, σελ.9). Και συνεχίζει "απο καιρό πια ζω έτσι -κάπου είκοσι χρόνια.

Τώρα είμαι σαράντα χρονώ.

Πρωτύτερα ήμουν στη δημόσια υπηρεσία, μα τώρα δεν είμαι.

Ήμουν κακός υπάλληλος.

Ήμουν βάναυσος κι έβρισκα σ' αυτό ευχαρίστηση.

Βλέπετε, δε χρηματιζόμουν κι επομένως, έπρεπε τουλάχιστο μ' αυτό ν' αποζημιώνουμαι"(σελ.10). Συμπληρώνει "ήμουνα δειλός και δούλος"(σελ.63). Σημειώνει την επιθυμία του να μεταμορφωθεί "θα σας πω πανηγυρικά, πως πολλές φορές θέλησα να γίνω έντομο.

Μα μήε αυτό δεν αξιώθηκα"(σελ.13) και συμπληρώνει "σ' όλη μου τη ζωή τίποτα δεν μπόρεσα, μήτε ν' αρχίσω, μήτε να τελειώσω"(σελ.28). Με τρόμο περιγράφει την ανέγερση την κρυστάλινου παλατιού όπου όλα θα είναι εξαρχής λογικά , με μαθηματική ακρίβεια υπολογισμένα.

Κάθε βούληση θα ελεχθεί και ο άνθρωπος θα μοιάζει σαν πλήκτρο πιάνου.

Βεβαίως ένα πράγμα δεν μπορείς να πεις για την παγκόσμια ιστορία: ότι είναι λογική.

Καταλήγει πως ο άνθρωπος αγαπάει όχι μόνο την καλοπέραση αλλά και τα βάσανα(σελ.48). Αποδοκιμάζει την λογική σκέψη: "συμφωνώ, πως το δυο και δο τέσσαρα είναι πράγμα υπέροχο.

Αν όμως εξυμνούμε τα πάντα, τότε το δυο και δυο πέντε είναι ενίοτε πολύ χαριτωμένο"(σελ.48). Ο άνθρωπος στο υπόγειο είναι μόνος με τους δαίμονες του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους