Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα έτσι σιωπηλά χωρίς φανφάρες κ αναγγελίες, βρέθηκα απέναντι στον άνθρωπο που είδα πρώτη φορά να παίζει μουσική κ έμεινα με ανοιχτό το στόμα.

Ήταν πρωτοχρονιά 1989 νομίζω οι γονείς παίζαν χαρτιά στο σαλόνι κάποιου συγγενή κ εγώ μόνος μου καθόμουν κ έβλεπα το εορταστικό πρόγραμμα στην ΕΡΤ.

Τότε εμφανίστηκε εκεί ένας τύπος με κάτι γυαλιά ηλίου να παίζει σε ένα στρογγυλό συνθεσάϊζερ με τεράστια πλήκτρα κ μετά φόρεσε τα γάντια του και έπαιζε μουσική σε ένα όργανο από ακτίνες laser.

Όλα αυτά σε έναν ουρανοξύστη με κάνα 1.000.000 κόσμο από κάτω.

Αυτό ήταν.

Δεν ξαναείδα ποτέ το αρμόνιο μου με τα ίδια μάτια.

Και σήμερα, σε ένα αριστοτεχνικό σεμινάριο ήχου κ εικόνας, στα 77 του χρόνια, με ξαναέβαλε στην καρέκλα του μαθητή κ για 90 λεπτά απλά είχα κρεμάσει σαγόνι.

Με λίγα λόγια, αν κ παρέλειψε μερικά «χιτάκια» του, ήταν μια αδιανόητα επική βραδιά με αυτόν απέναντι μας, σε ένα λαιβ που δεν ακούστηκε όσο έπρεπε, αλλά όποιος έπρεπε ήταν εκεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους