Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τον Ανδρέα... Στη μνήμη του...🙏‼️🌹 "Όταν επέστρεψε τα ξημερώματα της 16ης Αυγούστου 1974 στην πυρακτωμένη Αθήνα,, είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους.

Ο ένας ήταν ο δρόμος του «επαγγελματία» αστού πολιτικού: Να αναλάβει την ηγεσία του Κέντρου.

Όπως άλλωστε του το πρότειναν, σχεδόν ικετευτικά, οι περισσότεροι συνοδοιπόροι του πατέρα του. «Έτοιμο» κόμμα εξουσίας, με «παλιούς» κοινοβουλευτικούς, με «βαρύ» όνομα.

Αν το έκανε, θα ήταν σίγουρα Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης από τις πρώτες κιόλας μεταδικτατορικές εκλογές.

Και επειδή αυτές οι εκλογές θα ήταν «οι εκλογές που δεν έγιναν το 1967», η δυναμική μιας τέτοιας απόφασης θα μπορούσε ίσως να τον κάνει αμέσως και Πρωθυπουργό.

Αλλά δεν ήταν «επαγγελματίας» πολιτικός.

Στο δικό του μυαλό, στον δικό του χαρακτήρα, ο δρόμος του Κέντρου δεν υπήρξε ποτέ ούτε ως σκέψη.

Ο δικός του δρόμος ήταν άλλος.

Ήταν ο Σοσιαλισμός.

Που υπήρξε ως ρεύμα διακριτό και σπουδαίο στην Ελλάδα, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα και πολύ πιο δυναμικά σε όλη τη διάρκεια του 20ού, με εκπροσώπους μεγάλα πολιτικά και πνευματικά αναστήματα.

Αλλά ποτέ ως αυτόνομο και μαζικό πολιτικό Κίνημα.

Ποτέ μέχρι την 3η Σεπτέμβρη του 1974.

Που έχει την δική του υπογραφή.

Αλλά ποιος είναι αυτός ο «δικός του» δρόμος, ο ελληνικός δρόμος προς τον Σοσιαλισμό; Τρεις «πυλώνες» συν ένας: Εθνική Ανεξαρτησία Λαΐκή Κυριαρχία Κοινωνική Απελευθέρωση και Δημοκρατική Διαδικασία «Συνθήματα» είπαν οι επικριτές του.

Ναι, συνθήματα.

Που έγιναν πράξεις και Πράξη.

Αλλά για να φτάσουμε εκεί, έπρεπε να υπάρξει το «υποκείμενο». Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Η δημιουργία του και η εξέλιξή του είναι μια λαΐκή δημοκρατική εποποιία.

Λένε μερικοί ότι στηρίχτηκε σε «άγνωστους». Και εννοούν ότι δεν στηρίχτηκε σε «πολιτευτές» και «πολιτευόμενους». Αλήθεια είναι αυτό.

Αλλά μόνο «άγνωστοι» και «άγνωστες» δεν ήταν οι άντρες και οι γυναίκες που στάθηκαν δίπλα του στην πρώτη γραμμή.

Ήταν προσωπικότητες από την πρωτοπορία των μεγάλων εθνικών και δημοκρατικών Αγώνων, από τη Γενιά του ΕΑΜ, τη Γενιά του Ανένδοτου και τη Γενιά του Αντιδικτατορικού Αγώνα.

Ήταν ο «απλός λαός» των πόλεων και της υπαίθρου.

Ήταν η νεολαία και οι Έλληνες της ξενιτιάς.

Που ενώθηκαν στον δικό του δρόμο, κάτω από τη δική του ηγεσία.

Γιατί μοιράζονταν μαζί του, ανεξάρτητα από τις ιστορικές και ιδεολογικές τους καταβολές, την κοινή πείρα.

Την πείρα της τραγωδίας της Δημοκρατίας.

Που είχε αναδειχθεί σε όλο της το μέγεθος από τη λήξη του Εμφυλίου μέχρι την επιβολή της δικτατορίας.

Και άκουγε στο όνομα εξάρτηση.

Εξάρτηση της χώρας από τους «προστάτες». Εξάρτηση της Δημοκρατίας από την ολιγαρχία.

Εξάρτηση του λαΐκού παράγοντα από τους «ενδιάμεσους»- μηχανισμούς και πρόσωπα- που υπηρετούσαν την ξενοκρατία και την ολιγαρχία.

Απέναντι στην πολλαπλή εξάρτηση, υψώθηκε με τη δική του επιλογή η Αυτονομία.

Αυτονομία της Πατρίδας από τους ξένους «επικυρίαρχους». Αυτονομία της Πολιτικής και της Δημοκρατίας από τα ολιγαρχικά συμφέροντα.

Αυτονομία του Λαού από τους «διαχειριστές» της ψήφου, της βούλησης και της αξιοπρέπειάς του.

Αυτό ήταν το κάλεσμα της 3ης Σεπτέμβρη 1974.

Ένα πρωτόγνωρο σε μαζικότητα, δυναμισμό και αποτελεσματικότητα κάλεσμα σε Αυτονομία.

Το κάλεσμα αυτό έγινε η Αλλαγή της 18ης Οκτώβρη του 1981.

Σε λίγα χρόνια θα συμπληρωθεί μισός αιώνας από τότε.

Οι γενιές που γεννήθηκαν μετά το 2000 δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού της περιόδου 1981-1989.

Στις γενιές αυτές «τρεντάρει» ένα σύνθημα: «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια». Κάποιοι έρχονται πάνω σε αυτό το σύνθημα να «χτίσουν» το αφήγημα ότι «αυτά τα χρόνια οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία». Ποιοι είναι αυτοί; Είναι αυτοί που διαχρονικά ζουν σε βάρος της Πατρίδας και των πολλών.

Οι κατά Καποδίστρια «φιλήκοοι των ξένων», τα τσιράκια της διαπλοκής και της ολιγαρχίας.

Είναι η δεξιά.

Που δεν άλλαξε, δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει ποτέ.

Γι αυτό είναι και θα είναι πάντα επίκαιρη η δήλωσή του που έγινε-κι αυτό την κάνει ιστορική- την ώρα που η δεξιά είχε εξαπολύσει την πιο βρώμικη απόπειρα δολοφονίας του, βιολογικής και πολιτικής, σε συνεργασία με την ανιστόρητη κομμουνιστική Αριστερά: «ΜΟΝΟΣ αντίπαλος είναι η δεξιά» είχε πει.

Στάθηκε όρθιος απέναντι στη δεξιά και απέναντι στην ξενοκρατία και την ολιγαρχία σε όλη του τη ζωή.

Δεν συμβιβάστηκε ποτέ.

Αλλά και δεν εκδικήθηκε ποτέ τους διώκτες του.

Ακόμα και όταν το 1993 «επέστρεψε» μετά από μια περίοδο διωγμού που όμοιός του δεν έχει υπάρξει.

Ακόμα και τότε, έβαλε πάνω από όλα την Πατρίδα.

Γιατί πάντα στο μυαλό και στην ψυχή του ήταν η Πατρίδα.

Δεν αντιλήφθηκε ποτέ την Ελλάδα ως «μικρή χώρα», δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του εκπρόσωπο μιας «Ψωροκώσταινας». Διεκδίκησε πάντα τον σεβασμό και όπου δεν τον βρήκε χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι.

Αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή για την ειρήνη αλλά όταν απειλήθηκε η Εθνική Κυριαρχία απάντησε με ένα μάθημα γεωπολιτικής στρατηγικής, διπλωματίας και στρατιωτικής πυγμής που έτρεψε σε άτακτη φυγή τους διαχρονικούς εχθρούς της Πατρίδας.

Άνοιξε την αγκαλιά της Ελλάδας στους Λαούς που υπέφεραν και υποφέρουν από τη βία των ισχυρών, πρωταγωνίστησε στο παγκόσμιο κίνημα για τον πυρηνικό αφοπλισμό, πάλεψε για μια Ευρώπη πολιτικά ενωμένη, κοινωνικά δίκαιη και αυτόνομη από τη βορειοατλαντική επικυριαρχία.

Γυρίζουμε πάλι στην Αυτονομία.

Που έχει ως προΰπόθεση τη Λαΐκή Συμμετοχή.

Από τα Συνοικιακά Συμβούλια μέχρι το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, ορματατίστηκε και θεσμοθέτησε μια Κοινωνία κι έναν ενιαίο Ελληνισμό σε διαρκή κίνηση.

Με αποφασιστικό λόγο και ρόλο στη διαμόρφωση των αποφάσεων, από τις πιο «μικρές» μέχρι τις κορυφαίες.

Γιατί αυτό είναι η Δημοκρατία.

Αυτός είναι ο Σοσιαλισμός.

Όχι οι «κόφτες»- συνταγματικά αναγνωρισμένοι ή όχι.

Όχι οι «ενδιάμεσοι», οι «Μεσσίες» και οι «αφέντες». Αλλά ο Λαός που είναι Κυρίαρχος στον τόπο του.

Οι πολλοί.

Οι «μη προνομιούχοι». Οι γυναίκες και οι άντρες.

Ισότιμοι και Ίσοι.

Ελεύθεροι να ζουν, να δημιουργούν, να θρησκεύονται ή να μη θρησκεύονται, να αγαπούν όπως επιλέγουν και να προοδεύουν μαζί.

Στην τελευταία μας «συνάντηση» στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με αυτά ακριβώς τα λόγια έκλεισε την ομιλία του: «Για μια κοινωνία με χαμόγελο και αγάπη». Σαν σήμερα πριν από τριάντα χρόνια, ο άνθρωπος που η γενιά μας είχε το ιστορικό προνόμιο να τον γνωρίσει ως Ηγέτη της και ως Δάσκαλό της ολοκλήρωσε τη διαδρομή του στη ζωή.

Τριάντα χρόνια μετά, είναι πάντα μέσα μας.

Και θα είναι πάντα ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της Ιστορίας του έθνους μας.

Όσο για εμάς, μπορεί να μεγαλώσαμε, μπορεί να «σκορπίσαμε στους πέντε ανέμους», αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι που θα μας ενώνει.

Αυτή η υπόσχεση που του δώσαμε στις 26 Ιουνίου του 1996, αυτή που ήταν γραμμένη στο στεφάνι της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ: «Συνεχίζουμε όπως είπαμε»." Γράφει ο Κρίτων Βασιλικόπουλος ✔️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους