Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΕΛΛΕΤΑΙ Η Μαρία Καρυστιανού δεν γεννήθηκε πολιτικός.

Δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς σωλήνες, ούτε ζητούσε "καρέκλα". Πρώτα απ' όλα είναι μία μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη.

Και αυτή η απώλεια έγινε η αφετηρία μιας πορείας που κανείς δεν θα επέλεγε για τον εαυτό του.

Στην αρχή ακολούθησε τον δρόμο που ορίζει η δημοκρατία.

Ζήτησε απαντήσεις.

Εμπιστεύθηκε τους θεσμούς.

Περίμενε από τη Δικαιοσύνη να λειτουργήσει.

Δοκίμασε όλα τα μέσα που διαθέτει ένας πολίτης σε ένα κράτος δικαίου.

Όταν όμως η αίσθηση της αδράνειας και της ατιμωρησίας έγινε κυρίαρχη, αποφάσισε να μη μείνει θεατής. Ενεργοποιήθηκε.

Όχι για να υπηρετήσει προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά γιατί πίστεψε ότι η αποκατάσταση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας απαιτεί και πολιτική δράση.

Είναι άνθρωπος.

Και οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να κάνουν λάθη.

Όμως η κοινή γνώμη είναι ανελέητη απέναντι στους νέους, ενώ υπερβολικά ανεκτική απέναντι στους παλιούς.

Δηλαδή η κοινή γνώμη με τη στάση της ενισχύει το μηχανισμό της κομματικής πειθαρχίας, ενώ απόθαρρύνει την κοινωνία των πολιτών οπου οι άνθρωποι αναζητούν, δοκιμάζουν, διορθώνουν, συγκρούονται και ξαναπροσπαθούν.

Εάν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, βάζουμε τα θεμέλια για μια αυθεντική κοινωνική αφύπνιση. Η Μαρία Καρυστιανού δεν ζήτησε από τον κόσμο να την ακολουθήσει ως αρχηγό.

Ζήτησε από τους πολίτες να ενεργοποιηθούν, να πάρουν ευθύνη, να συμβάλουν ο καθένας με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται.

Και αυτό δεν έχει αλλάξει.

Οι ζυμώσεις συνεχίζονται.

Οι διαφωνίες υπάρχουν.

Οι αποχωρήσεις και οι διαφορετικές εκτιμήσεις είναι αναπόφευκτες.

Όμως η ανοχή στα λάθη δεν είναι αδιαφάνεια.

Αν το κίνημα θέλει να ζητά λογοδοσία από την Πολιτεία, οφείλει να ασκεί τον ίδιο δημοκρατικό έλεγχο και στους κόλπους του.

Οι τοπικές ομάδες που γεννιούνται παντού πρέπει να λειτουργούν με διαφανείς διαδικασίες, με ανοιχτές συνελεύσεις και με δικαίωμα άσκησης κριτικής σε όλους.

Αυτό είναι η μόνη εγγύηση ότι δεν θα γίνουμε αυτό που πολεμάμε.

Σκεφτείκατε ποτέ τη Λερναία Ύδρα να υπηρετεί το καλό; Ο μύθος τη χρησιμοποίησε ως σύμβολο του ανυπότακτου κακού: έκοβες ένα κεφάλι, φύτρωναν δέκα.

Εμείς ας αναποδογυρίσουμε το σκεπτικό: Στο κίνημα των πολιτών, κάθε φορά που μια προσπάθεια "γονατίζει" από μια αποχώρηση, μια απογοήτευση, μια ήττα, ξεφυτρώνουν δέκα νέες ιδέες, δέκα νέες ομάδες, δέκα νέοι άνθρωποι που παίρνουν τη σκυτάλη.

Αυτή δεν είναι αδυναμία.

Είναι νόμος της φύσης.

Στις μεγάλες θάλασσες υπάρχουν τρικυμίες.

Τα καράβια κλυδωνίζονται.

Κάποια απομακρύνονται, κάποια επιστρέφουν.

Η κίνηση δεν σταματά.

Σε κάθε ζωντανό οργανισμό, άλλο το χέρι που τραβάει το κουπί και άλλο το μάτι που κοιτάζει τον ορίζοντα.

Μαζί, όμως, υπηρετούν τον ίδιο σκοπό.

Αυτό που έχει σημασία είναι να αναδειχθεί ο κοινός παρονομαστής: η Αλήθεια, η Δικαιοσύνη, η Δημοκρατία, η συμμετοχή των πολιτών, η απαίτηση για λογοδοσία.

Γύρω από αυτή τη σημαία μπορούν να συναντηθούν άνθρωποι διαφορετικών αφετηριών, χωρίς να απαιτείται απόλυτη συμφωνία σε όλα.

Άνθρωποι με καλή θέληση συνδέονται και προσφέρουν όσο αντέχουν.

Κάποιοι εξαντλούνται, άλλοι παραλαμβάνουν τη σκυτάλη.

Έτσι προχωρούν τα ζωντανά κινήματα, όχι με αλάνθαστους ηγέτες, αλλά με ανθρώπους που δι-ορθώνονται και συνεχίζουν. Η Ελλάδα περνά μια περίοδο βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης.

Η διαφθορά, τα σκάνδαλα, η ατιμωρησία και η φυγή των νέων γεννούν απογοήτευση.

Είναι εύκολο να πιστέψουμε ίσως ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Όμως η ελπίδα δεν είναι σύνθημα.

Είναι ευθύνη.

Και η σημαία της ελπίδας δεν υποστέλλεται επειδή κάποιοι απογοητεύτηκαν, ούτε επειδή οι άνθρωποι αποδεικνύονται ατελείς.

Θα την κρατάμε ψηλά μέχρι η Δημοκρατία να γίνει πράξη.

Τώρα είναι η ώρα της συστράτευσης : κάθε πολίτης ας σταθεί δίπλα στις τοπικές ομάδες που δημιουργούνται σε όλη την Ελλάδα.

Να συμμετάσχει, να οργανωθεί, να ακουστεί με την παρουσία του, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις: τι μπορούμε να κάνουμε στον τόπο μας για να αναδείξουμε τις τοπικές ανάγκες; Πώς μπορεί η τοπική αυτοδιοίκηση να γίνει εργαλείο διαφάνειας; Σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε συλλογικότητα, η παρουσία των πολιτών είναι η δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Γιατί η Δημοκρατία είναι υπόθεση πολιτών.

Παρ όλα αυτά Κι όπως λέει ο λαός μας: «Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα». Ας κρατήσουμε γι αφετηρία τα βασικά: την αλήθεια, τη συμμετοχή, την αξιοπρέπεια Ζωη Βαιοπούλου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους