Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σας έλειψα; Γιατί ήρθε λέει σήμερα ένας “άγγελος της επικοινωνίας” και μου ψιθύρισε στο αυτί ότι… κυκλοφορεί μια φήμη 😄 ότι σας έλειψα.

Ε, δεν το επιβεβαιώνω… αλλά ούτε το διαψεύδω 😇😀 Δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα με την είδηση της σύλληψης του Αβραμόπουλου.

Μαζί όμως με τη χαρά, ήρθε και μια σκέψη βαθύτερη…ότι επιτέλους ίσως αρχίσουμε να μιλάμε πιο ανοιχτά για όλα όσα έχουν πληγώσει αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της.

Εύχομαι να έρθει πολύ σύντομα η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από όλους εκείνους που για χρόνια τρέφονται από τον φόβο, την αδικία και τη δυστυχία των ανθρώπων.

Από εκείνους που διέλυσαν ψυχές, οικογένειες και ζωές.

Εύχομαι αυτή να είναι η αρχή.

Να έρθει η στιγμή που θα φωτιστούν όλες οι υποθέσεις, που θα αποκαλυφθεί η αλήθεια και που ο καθένας θα λογοδοτήσει για όσα έχει κάνει.

Γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν αδικηθεί, έχουν χάσει σπίτια, οικογένειες, αξιοπρέπεια και ψυχική ηρεμία.

Οι πλειστηριασμοί, τα οικονομικά αδιέξοδα και όσα έχουν βιώσει χιλιάδες οικογένειες είναι από τα μεγαλύτερα κοινωνικά τραύματα και από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων.

Δεν γίνεται άνθρωποι να χάνουν τα πάντα και να συνεχίζεται η ζωή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Τον τελευταίο καιρό, μέσα από γεγονότα και συζητήσεις που βλέπουμε γύρω μας, γεννιέται μέσα μας μια κοινή σκέψη…ότι κάτι βαθύ χρειάζεται να αλλάξει στον τρόπο που λειτουργούμε ως κοινωνία.

Γιατί έχουμε αρχίσει να ζούμε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου ο φόβος γίνεται καθημερινότητα.

Ο φόβος για το αύριο, ο φόβος για την επιβίωση, ο φόβος να μιλήσουμε, ο φόβος να διεκδικήσουμε.

Και σιγά σιγά, αυτός ο φόβος γίνεται συνήθεια.

Και όταν ο φόβος γίνεται συνήθεια, αρχίζουμε να δεχόμαστε πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι “κανονικά”. Αρχίζουμε να ζούμε με πίεση, με ανασφάλεια, με την αίσθηση ότι πρέπει απλώς να αντέξουμε, όχι να ζήσουμε.

Όμως την ίδια στιγμή, υπάρχει και κάτι άλλο που συμβαίνει γύρω μας.

Έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε την αξία με την εικόνα.

Να ζούμε μέσα σε έναν διαρκή ανταγωνισμό εντυπώσεων, όπου κάποιοι νιώθουν ότι πρέπει να δείχνουν κάτι για να έχουν θέση στην κοινωνία.

Και μέσα σε αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μόνο περιτύλιγμα, αλλά φέρονται σαν να τους ανήκει όλος ο κόσμος.

Άνθρωποι που με την εικόνα τους προσπαθούν να επιβληθούν, να μειώσουν τον άλλον, να τον κάνουν να νιώσει μικρός, να τον αποδυναμώσουν.

Και αυτό πληγώνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Γιατί δημιουργεί μια κοινωνία σύγκρισης.

Μια κοινωνία όπου ο ένας νιώθει ότι δεν είναι αρκετός, ότι πρέπει να φτάσει κάτι που ίσως δεν υπάρχει καν.

Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική.

Η αξία δεν βρίσκεται στο περιτύλιγμα.

Δεν βρίσκεται στο φαίνεσθαι.

Δεν βρίσκεται στο ποιος δείχνει πιο δυνατός ή πιο σημαντικός.

Η αξία βρίσκεται στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον άλλον.

Στον σεβασμό.

Στην ανθρωπιά.

Στην εκτίμηση Στην καλοσύνη Στην αγάπη Στο αν αφήνουμε τον άλλον να νιώσει άνθρωπος ή τον κάνουμε να νιώσει μικρός.

Και ίσως το πιο σημαντικό από όλα… να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε εδώ για να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον σε εικόνες και ρόλους.

Είμαστε εδώ για να ζούμε. Μαζί.

Με απλότητα.

Με αλήθεια.

Με χαμόγελο Γι’ αυτό και έχει αξία να επιστρέψουμε σε κάτι πολύ βασικό που έχουμε ξεχάσει… ότι κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του μέσα από σύγκριση.

Η αξία υπάρχει από μόνη της.

Και όταν σταματάμε να τη μετράμε, αρχίζουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο.

Όχι στο “εγώ”, αλλά στο “εμείς”. Και μέσα σε αυτό, μπορούμε να ξαναβρούμε κάτι πολύ απλό… την ανάγκη να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς ρόλους.

Χωρίς σύγκριση.

Χωρίς φόβο.

Και ίσως εκεί να αρχίζει ξανά κάτι πιο ανθρώπινο μέσα μας.

Όχι στον διαχωρισμό, αλλά στη σύνδεση.

Όχι στο “εγώ”, αλλά στο “εμείς”. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι η εικόνα.

Είναι ο άνθρωπος.

Και ο τρόπος που τον κοιτάξαμε.

Και μέσα σε όλα αυτά, ας κρατήσουμε και κάτι ακόμα… Ότι κάθε άνθρωπος μέσα του κουβαλάει μια ευχή.

Μια σιωπηλή ελπίδα για κάτι καλύτερο, πιο αληθινό, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο.

Και ίσως αυτό να είναι που μας ενώνει όλους τελικά.

Γι’ αυτό ας ευχηθούμε μαζί, μέσα από την καρδιά μας, κάθε ευχή που υπάρχει μέσα σε κάθε ψυχή να βρει τον δρόμο της.

Με αλήθεια.

Με αγάπη.

Με ταπεινότητα.

Με καλοσύνη.

Και με ανθρωπιά ο ένας για τον άλλον.

Εύχομαι να υλοποιηθούν όλες οι ευχές που ο καθένας μας κρατά μέσα στην ψυχή του.

Και στο τέλος, ήρθε ξανά ο “άγγελος της αγάπης” 😄 Και μου άφησε ένα τελευταίο μήνυμα να σας μεταφέρω… Ότι ας στέλνει όλη του την αγάπη.❤️ Και αν το καλοσκεφτούμε… Αν υπάρχουν ακόμα “άγγελοι” που ασχολούνται μαζί μας και μας στέλνουν αγάπη, έτσι όπως έχουμε γίνει σαν άνθρωποι σήμερα… τότε μάλλον κάτι καλό δεν έχει χαθεί ακόμα.😊 Ίσως αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε τελειώσει σαν άνθρωποι.

Γιατί την ίδια στιγμή που εμείς ξεχνάμε να στείλουμε αγάπη ο ένας στον άλλον… κάπως, κάπου, εξακολουθεί να έρχεται προς εμάς. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά❤️ Σας στέλνω κι εγώ την αγάπη μου ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους