Η τρίτη δημόσια τοποθέτηση μου για τα φάρμακα GLP-1/GIP με βάση πάρα πολλά περιστατικά που έχω διαχειριστεί από 10/2024 : Τα καινοτόμα αυτά ενέσιμα (έρχονται και δια στόματος) φάρμακα είναι «εργαλεία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας ειπωθεί όμως η αλήθεια : προορίζονται για εσαεί χορήγηση.

Ας σταματήσει το παραμύθι «θα τα πάρεις για 6 ή 9 ή 12 μήνες και μετά σιγά – σιγά τα διακόπτουμε»… Όταν μιλάμε για παχυσαρκία, για μια χρόνια λοιπόν κατάσταση (και όχι για τα 6 κιλά που έχασε η ξανθιά «ηθοποιός» με τα «ενεσάκια», όπως βγαίνει στα κανάλια και λέει), το χημικό δεκανίκι GLP-1/GIP που αλλάζει δραστικά τις έννοιες όρεξη και κορεσμός πρέπει να συνεχιστεί μόνιμα (στην κατάλληλη, αποτελεσματική και λαμβανομένης υπόψιν του plateau, δοσολογίας) για να διατηρήσει το άτομο με παχυσαρκία τα όσα κιλά έχασε… «Μα θα πάρει τα φάρμακο ο ασθενής, θα μάθει παράλληλα να τρώει θα ξεκινήσει και άσκηση και έτσι θα εκπαιδευτεί, ώστε να διατηρήσει το απολεσθέν βάρος» διαμηνύουν κάποιοι… Θεωρητικά, και εφόσον δεν έχεις ασχοληθεί επιστημονικά με την νόσο, ναι, κάπως έτσι θα ήταν ιδανικά… Όμως η διακοπή του φαρμάκου συνεπάγεται επάνοδο των κιλών, ασχέτως τι θα ισχυριστεί κάποιος μεμονωμένα… Τα φάρμακα αυτά ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ τον κορεσμό με έναν βίαιο, μηχανιστικό τρόπο.

Κορέζουν εξωγενώς τους συγκεκριμένους υποδοχείς στο εγκεφαλικό στέλεχος και τον υποθάλαμο.

Η πληροφορία "είμαι γεμάτος" ή "δεν θέλω να φάω" έρχεται από το χημικό ερέθισμα απευθείας στα κέντρα ομοιόστασης.

Αυτή η διαδικασία παρακάμπτει πλήρως τον ανώτερο γνωστικό έλεγχο.

Ο ασθενής δεν επιλέγει να σταματήσει να τρώει επειδή αναγνώρισε τα σήματά του ή επειδή διαχειρίστηκε ένα συναίσθημα• σταματάει επειδή η σκέψη του φαγητού ("food noise") έχει σβήσει τεχνητά.

Ο προμετωπιαίος φλοιός (το κέντρο λήψης αποφάσεων) παραμένει ουσιαστικά "αδρανής" όσον αφορά τη μάθηση.

Η διακοπή του φαρμάκου σηματοδοτεί την επάνοδο του food noise πιθανόν σε χειρότερο από το πρότερο στάδιο… Στη διατήρηση του βάρους, ο μηχανισμός που απαιτείται δεν είναι η καταστολή, αλλά η προσαρμογή.

Το φάρμακο κρατά τον ασθενή σε μια διαρκή, τεχνητή κατάσταση άμυνας.

Η συμπεριφορική και συναισθηματική παρέμβαση, αντίθετα, αλλάζει το ίδιο το περιβάλλον (εσωτερικό και εξωτερικό) και τα ερεθίσματα, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να μην χρειάζεται να αμύνεται απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Εν κατακλείδι τα φάρμακα είναι όπλα και είναι καλό που υπάρχουν… Απλά αν μπεις, δεν θα βγείς… Και πάλι τονίζω πως αυτά δεν είναι συμπεράσματα από 3 περιστατικά που δεν ξαναπήραν βάρος μετά από 12μηνη διακοπή αλλά από δεκάδες περιστατικά που μπήκαν – βγήκαν και ξαναμπήκαν… Επίλογος : είναι πολύ προτιμότερο να παίρνεις φάρμακα υπό επίβλεψη για όλη σου τη ζωή και να διατηρείς απώλεια 30 και 40 κιλών, ειδικά φάρμακα που εξελίσσονται και κατέχουν και πλειομετρικές δράσεις… Απλά ας πούμε την αλήθεια και ας τονίσουμε πως υπο τέτοιες αγωγές κάθε θερμίδα μετράει – η εξατομικευμένη διατροφή επιβάλλεται να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπείας…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους