Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Γυναικεία ακράτεια" Ξυπνάω κάθε πρωΐ και το μόνο που αντικρίζω στη δημόσια σφαίρα, ειδικά στην προεκλογική χρονιά, είναι μία άκρατη τοξικότητα εγωισμών, ένας άχρηστος ιδεολογικός θόρυβος φυλακής για το μυαλό και την ψυχή.

Και εκεί που απλά αλλάζω την ειδησεογραφική σελίδα μπας και βρω κάτι ουσιαστικό, έρχεται ένα μήνυμα να μιλήσει μέσα μου με ουσία.

Δεν συγκινήθηκα επειδή μια γυναίκα σταμάτησε να φοράει σερβιέτες ακράτειας αλλά γιατί μια μάνα ξαναπήρε αγκαλιά τα παιδιά της χωρίς να φοβάται.

Συχνά όταν μιλάμε για την υγεία, μιλάμε για εξετάσεις, δείκτες, πρωτόκολλα, δραστικές ουσίες και στατιστικές.

Όλα αυτά είναι απαραίτητα, όμως η πραγματική υγεία δεν μετριέται μόνο με εργαστηριακές τιμές αλλά στις στιγμές που ένας άνθρωπος ξαναβρίσκει ένα χαμένο κομμάτι της ζωής του.

Στο να μπορεί να γελάσει χωρίς να φοβάται, στο να μπορεί να τρέξει πίσω από το παιδί του, στο να μπορεί να φτερνιστεί χωρίς πανικό, στο να μπορεί να φορέσει το ρούχο που θέλει, στο να μπορεί να βγει από το σπίτι του χωρίς να σχεδιάζει κάθε του βήμα γύρω από μια τουαλέτα.

Πολλοί άνθρωποι υποτιμούν την ακράτεια γιατί δεν την έχουν ζήσει.

Δεν γνωρίζουν ότι πίσω από αυτή τη λέξη κρύβονται συναισθήματα όπως η ντροπή, η απομόνωση, η αμηχανία, η ανασφάλεια και πολλές φορές η σιωπηλή απόγνωση.

Εκατομμύρια γυναίκες κουβαλούν αυτό το βάρος καθημερινά.

Όπως η κυρία του μηνύματος, τρεις φυσιολογικοί τοκετοί, τριάντα οκτώ ετών, μια νέα γυναίκα, μια μάνα όπου ξαφνικά η ζωή της άρχισε να περιστρέφεται γύρω από σερβιέτες.

Αυτό δεν είναι ζωή! Αν αυτό που δημιουργήσαμε ως εργαστήριο βοήθησε έστω και λίγο να ξανακερδίσει η γυναίκα αυτή ένα κομμάτι της ελευθερίας της, τότε άξιζαν οι ατελείωτες ώρες στο εργαστήριο, οι αποτυχίες, οι δοκιμές, οι αμφιβολίες και οι αμέτρητοι πειραματισμοί.

Στο τέλος της ημέρας δεν φτιάχνουμε προϊόντα αλλά προσπαθούμε να επιστρέψουμε στους ανθρώπους μικρά κομμάτια από τη ζωή που τους έκλεψε η ασθένεια, ο χρόνος, η ατυχία ή η κακιά η ώρα.

Όταν μια γυναίκα μου γράφει τη λέξη "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" με κεφαλαία γράμματα, εγώ δεν βλέπω μια πελάτισσα αλλά έναν άνθρωπο που ξαναβρήκε κάτι που θεωρούσε χαμένο.

Αυτό, για εμένα, αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε βραβείο, οποιαδήποτε διάκριση ή οποιοδήποτε επιχειρηματικό αποτέλεσμα.

Να είστε καλά, να αγκαλιάζετε τα παιδιά σας όσο πιο δυνατά μπορείτε διότι η ζωή είναι ακριβώς αυτό, ένα μπουκέτο από μικρές στιγμές ελευθερίας που τις καταλαβαίνουμε μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τις χάσουμε. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους