Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην αφήσετε την Τουρκία να καταλάβει τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ

!!!! Ειναι κλοουν.

Τιποτα αλλο !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ πρέπει να καταστήσουν σαφές στην Τουρκία ότι δεν μπορεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να ακολουθεί εξωτερική πολιτική που υπονομεύει τη Συμμαχία.

Για πρώτη φορά από το 2004, η Τουρκία θα φιλοξενήσει τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7–8 Ιουλίου, και ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει την εκδήλωση για να παρουσιάσει την Τουρκία ως πρότυπο συμμάχου.

Το μήνυμα θα είναι απλό: η Τουρκία είναι το αναντικατάστατο κράτος, μια εικόνα που ο Ερντογάν καλλιεργεί εδώ και καιρό.

Αν αυτό μείνει αναπάντητο, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ θα χάσουν το κρίσιμο ερώτημα: χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Ερντογάν τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ για να ενισχύσει τη Συμμαχία ή για να θωρακίσει πολιτικές που την υπονομεύουν; Πουθενά το δίλημμα αυτό δεν είναι πιο εμφανές από την προσπάθεια της Άγκυρας να ηγηθεί ενός νέου σουνιτικού πλαισίου ασφαλείας με το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Κατάρ και άλλους.

Πρόκειται για πιθανή ένδειξη ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται να ενταχθεί σε δίκτυα συμμαχιών εκτός ΝΑΤΟ.

Το έχουμε ήδη δει αυτό στις επανειλημμένες προσπάθειες της Τουρκίας να ενταχθεί στους BRICS και στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης — οντότητες που διαμορφώνονται ως αντίβαρο στη διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες.

Ενώ η Τουρκία παρουσιάζει το πιθανό σουνιτικό σύμφωνο ως προσπάθεια προώθησης της περιφερειακής σταθερότητας εν μέσω της αποδυνάμωσης του Ιράν, αυτό κινδυνεύει να σχηματίσει ένα παράλληλο μπλοκ ασφαλείας που θα υπονομεύσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ, θα περιπλέξει τη στρατηγική των ΗΠΑ και θα επιτρέψει στην Άγκυρα να επιδιώξει στρατηγική ανεξαρτησία αντί για διατλαντικές προτεραιότητες.

Μια τέτοια ευθυγράμμιση δημιουργεί αρκετές προκλήσεις για το ΝΑΤΟ. Το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη εκτός Συμμαχίας, με στενούς δεσμούς με την Κίνα. Το Κατάρ και η Τουρκία έχουν υποστηρίξει ισλαμιστικά δίκτυα εχθρικά προς βασικούς εταίρους των ΗΠΑ — ιδίως τη Χαμάς.

Από την άλλη πλευρά, ενώ η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος μοιράζονται ανησυχίες για το Ιράν, δεν υποστηρίζουν την ιδεολογική ατζέντα του Ερντογάν.

Ένα σουνιτικό μπλοκ υπό τουρκική ηγεσία θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στο Ισραήλ, να περιορίσει την ελευθερία δράσης των ΗΠΑ και να προωθήσει τις φιλοδοξίες της Άγκυρας στη μετα-ιρανική Μέση Ανατολή.

Παρά τις ανησυχίες, ωστόσο, η δημιουργία ενός επίσημου «σουνιτικού ΝΑΤΟ» είναι απίθανη. Η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος δεν είναι πιθανό να συντονίσουν τις πολιτικές ασφαλείας τους με τον Ερντογάν.

Η εμπλοκή του Πακιστάν περιορίζεται από τα εσωτερικά οικονομικά του προβλήματα, τους δεσμούς του με την Κίνα και τις ευαισθησίες γύρω από τα πυρηνικά. Το Κατάρ μπορεί να στηρίζει τουρκικές πρωτοβουλίες, αλλά δεν διαθέτει τη στρατηγική επιρροή που επιδιώκει η Άγκυρα.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι ένας ευέλικτος, ad hoc συμβουλευτικός μηχανισμός, που μπορεί να εξυπηρετεί διπλωματικούς σκοπούς, αλλά δεν θα αντικαταστήσει την περιφερειακή ασφάλεια υπό αμερικανική ηγεσία. Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί πιο άμεση πρόκληση.

Η πρόσφατη πρόταση της Τουρκίας για θαλάσσια νομοθεσία επιδιώκει να κωδικοποιήσει τις επεκτατικές αξιώσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο του ναυτικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», η Άγκυρα εδώ και καιρό προβάλλει μια μαξιμαλιστική ερμηνεία των θαλάσσιων συνόρων της και της αποκλειστικής οικονομικής της ζώνης.

Όμως η μετατροπή μονομερών ερμηνειών σε εσωτερικό δίκαιο, με σκοπό την αμφισβήτηση της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι μια νέα και ανησυχητική πρακτική, πρωτοφανής μέχρι σήμερα.

Στο ανώτατο επίπεδο, μια τέτοια ενέργεια γελοιοποιεί τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Αν το ζήτημα μείνει άλυτο, θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη μία κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, με ναυτικές αναπτύξεις, ενεργειακές διαφορές, αντιπαραθέσεις στον εναέριο χώρο ή τουρκικό καταναγκασμό γύρω από την Κύπρο.

Ο κόσμος έχει ήδη δει τέτοια κλιμακωτική συμπεριφορά μεταξύ 2019 και 2022, όταν η Τουρκία ανέπτυσσε συχνά το ναυτικό της σε διάφορες αντιπαραθέσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ δεν πρέπει να μείνουν αδρανείς ενώ η Τουρκία απειλεί την περιφερειακή ασφάλεια, ιδίως τη στιγμή που συνεχίζεται ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία και η Μέση Ανατολή παραμένει ασταθής.

Ο δρόμος προς τα εμπρός είναι σαφής.

Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ πρέπει να δηλώσουν ότι ο καταναγκασμός εντός της Συμμαχίας είναι ασύμβατος με τη συμμαχική αλληλεγγύη.

Οι ηγέτες, ιδίως ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, πρέπει να δηλώσουν ότι οι απειλές κατά συμμάχων υπονομεύουν τη συνοχή της Συμμαχίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προειδοποιήσουν ότι η τουρκική στρατιωτική επιβολή μονομερών θαλάσσιων αξιώσεων θα επηρεάσει την αμυντική συνεργασία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να συνδέσει την πρόσβαση της Τουρκίας σε στρατιωτικές πρωτοβουλίες, τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης και τα διπλωματικά προνόμια με απτούς στόχους αποκλιμάκωσης, τους οποίους η Τουρκία επιθυμεί να διαπραγματευθεί με την ΕΕ. Επιπλέον, η Άγκυρα δεν μπορεί να επικαλείται την αλληλεγγύη του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία ενώ απειλεί εταίρους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στις περιφερειακές ανησυχίες προστίθεται και η ολοένα πιο εχθρική σχέση της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Ενώ η Άγκυρα αρέσκεται να ισχυρίζεται ότι οι καταδίκες της προς το Ισραήλ πηγάζουν από τον πόλεμο του Ισραήλ κατά της Χαμάς ή της Χεζμπολάχ, αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Ερντογάν έχει επενδύσει συστηματικά στην υπονόμευση των σχέσεων της Τουρκίας με το εβραϊκό κράτος από το 2008.

Στις 31 Μαΐου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η Τουρκία ήταν πρόθυμη να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Ιερουσαλήμ, υπό τον όρο ότι το Ισραήλ θα σεβαστεί και θα τερματίσει τον πόλεμό του κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και θα αποδεχθεί τη δημιουργία ενός κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους, βασισμένου στα σύνορα του 1967.

Αυτό είναι υποκριτικό.

Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ισραηλινή πολιτική, η επίκληση της κυριαρχίας και των συνόρων από την Άγκυρα είναι επιλεκτική και ανειλικρινής. Η Τουρκία κατέχει τη βόρεια Κύπρο και το κάνει συνεχώς από το 1974, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, την ώρα που απαιτεί από το Ισραήλ να αποδεχθεί μαξιμαλιστικούς τουρκικούς όρους για περιφερειακή νομιμοποίηση.

Η άρνηση της Άγκυρας να επιτρέψει στην Κύπρο να συμμετάσχει στην επερχόμενη σύνοδο για το κλίμα COP-31 είναι μόνο το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Πέρα από τις περιφερειακές ανησυχίες, η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο είναι επίσης πιθανό να αποτελέσει ευκαιρία για την Άγκυρα να επιδιώξει την επανένταξή της στο πρόγραμμα των F-35. Αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος, καθώς η Τουρκία δικαιολογημένα απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα των F-35 από την κυβέρνηση Τραμπ και της επιβλήθηκαν κυρώσεις το 2019 για την απόκτηση του ρωσικού συστήματος S-400, το οποίο είναι ασύμβατο με την ασφάλεια των F-35 και τα πρότυπα διαλειτουργικότητας του ΝΑΤΟ. Η Άγκυρα δεν έχει εκπληρώσει τους όρους επιστροφής, ούτε φαίνεται να ενδιαφέρεται να το κάνει.

Η κυβέρνηση Τραμπ πρέπει να συνεχίσει να αρνείται στην Τουρκία την πρόσβαση στα F-35, για όσο διάστημα η Άγκυρα αρνείται να τηρήσει το πνεύμα και το γράμμα της ιδιότητας του μέλους του ΝΑΤΟ. Το F-35 δεν είναι διπλωματικό τρόπαιο, αλλά μια ευαίσθητη πλατφόρμα όπλων πέμπτης γενιάς.

Η παροχή του σε μια κυβέρνηση που διατηρεί στενούς και εξελισσόμενους δεσμούς με τη Ρωσία — τον βασικότερο αντίπαλο του ΝΑΤΟ — που υποστηρίζει τρομοκρατικές οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, και που απειλεί συμμάχους όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, θα επιβράβευε ακριβώς τη συμπεριφορά που το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να αποτρέπει. Η Σύνοδος είναι ευκαιρία να δοθεί έμφαση στη διατήρηση της πειθαρχίας της Συμμαχίας, όχι στην αποκατάσταση των προνομίων της Τουρκίας.

Τέλος, η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ αποτελεί σπουδαία ευκαιρία να προειδοποιηθεί ο Ερντογάν ότι η περιφρόνησή του προς τη δημοκρατική διακυβέρνηση έχει ξεπεράσει πάρα πολλά όρια αποδοχής.

Τα κράτη που επιθυμούν σήμερα να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ πρέπει να αποδεικνύουν ότι διαθέτουν λειτουργική δημοκρατία. Η Τουρκία δυσκολεύεται να πείσει τους παρατηρητές ότι υπάρχει έστω και βασικό κράτος δικαίου.

Στις 21 Μαΐου, τουρκικό δικαστήριο αντικατέστησε την εκλεγμένη ηγεσία του CHP με πρόσωπα πιο αποδεκτά από το καθεστώς.

Αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο νομικό ζήτημα, αλλά μέρος της ευρύτερης προσπάθειας του Ερντογάν να αποδυναμώσει τη δημοκρατική αντιπολίτευση της Τουρκίας μετά τις δημοτικές νίκες του CHP το 2024 και τη δημοτικότητα ηγετών όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου και ο Οζγκιούρ Οζέλ.

Ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που χρησιμοποιεί τα δικαστήρια για να καταστείλει την αντιπολίτευση δεν βιώνει απλώς δημοκρατική οπισθοδρόμηση· μετατρέπεται σε πρόβλημα ασφαλείας.

Το μήνυμα στην Άγκυρα πρέπει να είναι σαφές: η Τουρκία είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ, αλλά η ιδιότητα του μέλους συνεπάγεται υποχρεώσεις.

Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί στρατηγικούς αυτοσχεδιασμούς, ισλαμιστική προστασία, θαλάσσιο καταναγκασμό ή δημοκρατική καταστολή.

Αν ο Ερντογάν θέλει η Τουρκία να αναγνωρίζεται ως ακρογωνιαίος λίθος της διατλαντικής Συμμαχίας, πρέπει να αποδείξει αυτή τη δέσμευση.

Μέχρι τότε, η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ δεν πρέπει να λειτουργήσει ως πλατφόρμα για την τουρκική στρατηγική αυτονομία, αλλά ως δοκιμασία της αποφασιστικότητας της Συμμαχίας να υπερασπιστεί τις αρχές της, τα μέλη της και τα συμφέροντα ασφαλείας της.

Σχετικά με τον συγγραφέα: Sinan Ciddi Ο Σινάν Τζιντί είναι ανώτερος ερευνητής για την Τουρκία στο Foundation for Defense of Democracies, FDD, στην Ουάσιγκτον.

Διαθέτει περισσότερες από δύο δεκαετίες ερευνητικής εμπειρίας με επίκεντρο την εσωτερική πολιτική και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στα Foreign Policy, Foreign Affairs, Politico, Newsweek, The National Interest και 19FortyFive.

Παρέχει συχνά σχολιασμό σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων το BBC, το CNN International, το DW News, το France 24, το Greek Current Podcast και η εκπομπή John Batchelor Show του CBS. Ο Σινάν Τζιντί είναι επίσης αναπληρωτής καθηγητής Σπουδών Εθνικής Ασφάλειας στο Marine Corps University και επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Georgetown.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους