Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελλάδα Σβήνει Στην χώρα μας πεθαίνουν έως 355 άνθρωποι την ημέρα ενώ γεννιούνται λιγότερα από 205 παιδιά.

Με απλά λόγια, η χώρα χάνει καθημερινά γύρω στους 150 κατοίκους, επιβεβαιώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ο πληθυσμός μας συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα.

Είναι εύκολο να κλείνουμε τα μάτια, να μιλάμε για «δημογραφικό πρόβλημα» με ακαδημαϊκή ψυχραιμία και να πετάμε γενικόλογες ευχές.

Η πραγματικότητα, όμως, δεν κρύβεται πίσω από ωραία λόγια: η Ελλάδα σβήνει βιολογικά, και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι γεννήσεις στη χώρα μας έχουν πέσει πλέον σταθερά κάτω από τις 75.000 ετησίως (καταγράφοντας ιστορικά χαμηλά που είχαμε να δούμε από την εποχή του Μεσοπολέμου), ενώ οι θάνατοι ξεπερνούν σταθερά τις 120.000-130.000 τον χρόνο.

Ο δείκτης γονιμότητας έχει κατρακυλήσει γύρω στο 1,3 τη στιγμή που για να κρατηθεί ένας πληθυσμός σταθερός απαιτείται δείκτης 2,1. Όμως, το δημογραφικό δεν είναι μια «θεομηνία» που μας βρήκε ξαφνικά, είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας απλής, καθημερινής και σκληρής οικονομικής εξίσωσης. Η Εξίσωση της Επιβίωσης: Ένας Μισθός για το Νοίκι, Ένας για τα «Τρέχοντα» Ας αφήσουμε τις θεωρίες και ας κοιτάξουμε γύρω μας, στους φίλους, στους γνωστούς, στους συναδέλφους μας.

Ποιο είναι το μοντέλο διαβίωσης ενός σημερινού νέου ζευγαριού στην Ελλάδα; Ο ένας μισθός πηγαίνει αποκλειστικά στο ενοίκιο και στους λογαριασμούς, και ο άλλος μισθός, στην καλύτερη περίπτωση φτάνει ίσα-ίσα για να καλυφθούν τα υπόλοιπα έξοδα του μήνα.

Με τα ενοίκια στα ύψη, την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ να καλπάζει και την ενέργεια να αποτελεί είδος πολυτελείας, το να φτάσεις στο τέλος του μήνα με μηδενικό υπόλοιπο θεωρείται πλέον... επιτυχία.

Η αποταμίευση έχει καταντήσει ανέκδοτο.

Το «Κόστος» ενός Παιδιού σε μια Χώρα σε Οικονομική Ασφυξία Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, το να αποφασίσει ένα ζευγάρι να κάνει παιδί (ή, ακόμα περισσότερο, ένα δεύτερο παιδί) δεν είναι απλώς ζήτημα επιθυμίας, είναι ένας άθλος οικονομικής πίστης.

Βρεφονηπιακοί σταθμοί και φύλαξη: Αν δεν υπάρχει η τύχη της γιαγιάς και του παππού, ένα τεράστιο κομμάτι του εισοδήματος φεύγει εκεί.

Καθημερινά έξοδα: Γάλατα, πάνες, παιδίατροι, κλπ.

Το αύριο: Φροντιστήρια, δραστηριότητες, σπουδές.

Όταν, λοιπόν, το κράτος ζητά από τους νέους να «γεννήσουν για την πατρίδα», προσφέροντας μερικά επιδόματα-ψίχουλα που εξανεμίζονται στο πρώτο πακέτο πάνες, ουσιαστικά εθελοτυφλεί.

Οι νέοι δεν είναι ότι «δεν θέλουν» να κάνουν οικογένεια, δεν μπορούν να την συντηρήσουν.

Αρνούνται να φέρουν στον κόσμο παιδιά που θα μεγαλώσουν με τη μόνιμη στενοχώρια της έλλειψης και του «δεν βγαίνουμε». Ένα Μέλλον που Χρεοκοπεί Η σύνδεση της οικονομίας με τις γεννήσεις είναι ένας φαύλος κύκλος.

Λιγότερες γεννήσεις σήμερα σημαίνουν λιγότεροι εργαζόμενοι αύριο, πράγμα που μεταφράζεται σε ένα ασφαλιστικό σύστημα έτοιμο να καταρρεύσει και μια οικονομία χωρίς παραγωγική δύναμη.

Αν η πολιτεία συνεχίσει να αντιμετωπίζει τη στέγαση ως πεδίο κερδοσκοπίας και την ακρίβεια ως «παγκόσμιο φαινόμενο» που απλώς παρακολουθούμε, η χώρα θα συνεχίσει να γερνάει και να μικραίνει. Η Ελλάδα σβήνει, και ο λόγος δεν είναι μυστικό: είναι ότι η ίδια η καθημερινότητα έχει γίνει πολύ ακριβή για να χωρέσει το μέλλον της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους