Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα η Ελλάδα θυμάται τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τον ηγέτη που δεν χρειάστηκε να αντιγράψει κανέναν, γιατί ήταν ο ίδιος πολιτικό γεγονός.

Τον άνθρωπο που δεν έπαιζε τον ηγέτη.

Ήταν ηγέτης. Ο Ανδρέας δεν ήταν πόζα.

Δεν ήταν επικοινωνιακό τέχνασμα.

Δεν ήταν δανεικό σύνθημα.

Δεν ήταν σκηνοθετημένη λαϊκότητα.

Ήταν ο άνθρωπος που ένωσε τη χώρα γύρω από τους μη προνομιούχους.

Έδωσε φωνή στον αγρότη, στον εργάτη, στον μικρομεσαίο, στη γυναίκα, στον νέο, στην ελληνική περιφέρεια.

Έκανε τον απλό Έλληνα να σταθεί όρθιος.

Να νιώσει ότι έχει θέση.

Ότι έχει αξιοπρέπεια.

Ότι έχει δύναμη.

Γι’ αυτό και κάθε προσπάθεια να εμφανιστεί ο Αλέξης Τσίπρας ως «νέος Ανδρέας» δεν είναι απλώς ατυχής.

Είναι προσβολή στην Ιστορία. Ο Τσίπρας προσπάθησε να ντυθεί Ανδρέας.

Να δανειστεί ύφος, συνθήματα, παύσεις, χειρονομίες, δήθεν λαϊκότητα.

Μόνο που ξέχασε το βασικό: ο Ανδρέας είχε περιεχόμενο. Ο Τσίπρας είχε επικοινωνία. Ο Ανδρέας οικοδόμησε κοινωνική πλειοψηφία. Ο Τσίπρας καβάλησε την αγανάκτηση. Ο Ανδρέας ίδρυσε παράταξη που άλλαξε τη χώρα. Ο Τσίπρας πήρε την ελπίδα μιας γενιάς και την έκανε αυταπάτη, τρίτο μνημόνιο, φόρους, απογοήτευση και πολιτική ήττα.

Πήρε την οργή του κόσμου.

Πήρε την αγωνία των αδύναμων.

Πήρε την προσδοκία μιας κοινωνίας που ήθελε να πιστέψει ξανά.

Και τι άφησε πίσω του; Κυνισμό. Διάψευση. Απογοήτευση.

Πολιτική σύγχυση.

Με την πολιτική του, ο Τσίπρας απαξίωσε την ίδια την έννοια της προοδευτικής διακυβέρνησης στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Μετέτρεψε την ελπίδα σε αυταπάτη.

Το «Όχι» σε «Ναι». Τη ρήξη σε διαχείριση.

Την αντιμνημονιακή κραυγή σε τρίτο μνημόνιο.

Την υπόσχεση για αλλαγή σε βαθιά πολιτική διάψευση.

Αυτό δεν είναι ηγεσία.

Είναι πολιτική εξαπάτηση.

Και όταν έπεσε από την εξουσία; Όταν έπρεπε να κάνει πραγματική αντιπολίτευση; Όταν ο κόσμος πιεζόταν από ακρίβεια, ανασφάλεια, θεσμική κρίση και κοινωνική απογοήτευση; Εξαφανίστηκε πολιτικά.

Αντί να σταθεί μπροστά στα προβλήματα της κοινωνίας, διάλεξε την προσωπική του διαδρομή.

Αντί να δώσει μάχες, άρχισε να διαχειρίζεται την υστεροφημία του.

Αντί να υπηρετήσει τη βουλευτική του ιδιότητα ως καθημερινή ευθύνη απέναντι στους πολίτες, την κράτησε σαν τίτλο πολιτικής παρουσίας.

Και την ώρα που η κοινωνία ζητούσε φωνή, σύγκρουση και καθαρές απαντήσεις, εκείνος προετοίμαζε την προσωπική του επανεμφάνιση.

Γιατί η βουλευτική ιδιότητα δεν είναι διακοσμητικό αξίωμα.

Δεν είναι πολιτικό εισιτήριο αναμονής.

Δεν είναι πλατφόρμα προσωπικής επανεκκίνησης.

Δεν είναι ασπίδα για προσωπικές φιλοδοξίες.

Είναι ευθύνη.

Είναι λογοδοσία.

Είναι παρουσία δίπλα στον πολίτη.

Και σήμερα, ενώ η κοινωνία ζητά ουσία, εκείνος προσπαθεί ξανά να εμφανιστεί ως δήθεν λύση.

Νέο αφήγημα.

Νέο περιτύλιγμα.

Νέα σκηνοθεσία.

Ίδια όμως πολιτική ουσία: προσωπική διάσωση, πολιτική επιστροφή, επικοινωνιακή επανεκκίνηση.

Η χώρα όμως δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς που θυμούνται τον λαό μόνο όταν χτίζουν την επόμενη καριέρα τους.

Δεν έχει ανάγκη από απομιμήσεις του Ανδρέα.

Δεν έχει ανάγκη από αρχηγούς που καίνε την ελπίδα και μετά ζητούν δεύτερο χειροκρότημα. Ο Ανδρέας έφτιαξε κοινωνική πλειοψηφία. Ο Τσίπρας σπατάλησε κοινωνική εμπιστοσύνη. Ο Ανδρέας έδωσε ταυτότητα σε έναν λαό. Ο Τσίπρας άφησε πίσω του πολιτική σύγχυση. Ο Ανδρέας συγκρότησε παράταξη. Ο Τσίπρας οδήγησε τον χώρο του σε διάλυση, εσωστρέφεια και απαξίωση. Ο Ανδρέας έγραψε Ιστορία. Ο Τσίπρας γράφει βιβλία για να εξηγήσει γιατί απέτυχε να τη γράψει.

Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Ο Ανδρέας δεν χρειαζόταν να παριστάνει τον Ανδρέα. Ο Τσίπρας προσπαθεί ακόμα να πείσει ότι υπήρξε κάτι περισσότερο από μια χαμένη ευκαιρία.

Δεν υπήρξε ποτέ νέος Ανδρέας.

Υπήρξε ο άνθρωπος που πήρε την ελπίδα, την ξόδεψε και άφησε πίσω του απογοήτευση. Ο Ανδρέας ήταν ένας. Οι απομιμήσεις τελείωσαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους