Ο γουοκισμός ως προθάλαμος του ισλαμισμού Γράφουμε με τον καλό μου φίλο Αλέξανδρο Μπριασούλη… Μια βασική και πασίγνωστη αρχή για την κατανόηση των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά και των ζωντανών Κοινωνιών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια αρχή καθαρά επιστημονική, την οποία οι οπαδοί του γουοκισμού, φανατικοί, κατά τ’ άλλα, υπέρμαχοι του ορθολογισμού και της επιστήμης, επιμένουν να αγνοούν στην πράξη.

Το πολιτισμικό κενό που επιθυμούν διακαώς να δημιουργήσουν, στις ίδιες τους τις χώρες, καταστρέφοντας αυτά που εντελώς βλακωδώς, ονομάζουν «στερεότυπα», δεν μπορεί παρά στο τέλος να καταληφθεί από το μοναδικό σύστημα στερεοτύπων που θα έχει μείνει αλώβητο από τις επιθέσεις τους: από τον ισλαμισμό δηλαδή.

Οι ίδιοι βέβαια δεν υποψιάζονται αυτό το ενδεχόμενο, μιας και δεν μπορούν να αντιληφθούν καν το κενό.

Αυτό κυρίως γιατί συγχέουν τον πολιτισμό με την κουλτούρα: με τα φεστιβάλ, τα εγκαίνια, τα events, τις γκαλερί, τα ιδρύματα, τις «στέγες» και όλα αυτά τα φεστιβικά ψευδογεγονότα που καλλιεργεί εντατικά και προωθεί προς ίδιον όφελος ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, το παγκοσμιοποιητικό λόμπυ και φυσικά η βιομηχανία της διαφήμισης.

Είναι κωμικό, αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν μπορούν να διακρίνουν και τον κίνδυνο: το Ισλάμ είναι για αυτούς απλώς μια άλλη κουλτούρα, όπως πολλές άλλες, ένα εξωτικό καρύκευμα που έρχεται να δώσει γεύση στον άνοστο χυλό της μεταμοντέρνας ανίας που κυριαρχεί, τόσο στον γραφειοκρατικό και καθεστωτικό ιδρυματισμό των διαφόρων «θεσμών», όσο και στη βολεμένη μικρο- και κυρίως μεσοαστική καθημερινότητά τους - γιατί αυτή ακριβώς είναι η κοινωνική τάξη που τροφοδοτεί την αυτοκαταστροφική ιδεολογία του γουοκισμού.

Βέβαια, η παγίδα στην οποία έχουν πέσει οι ιεχωβάδες του γουοκισμού, πριν γίνει κοινωνική, είναι, όπως όλες οι παγίδες, καταρχάς πνευματική και ο Κομφούκιος την είχε περιγράψει με ακρίβεια: «Αν η γλώσσα δεν είναι ακριβής, τα λόγια δεν εκφράζουν τις σκέψεις και τα έργα δεν πραγματοποιούνται· αλλά αν τα έργα δεν πραγματοποιούνται, ούτε η ηθική, ούτε η τέχνη θα προοδεύσουν· και αν η τέχνη και η ηθική δεν προοδεύουν, η δικαιοσύνη δεν θα είναι ορθή, το Έθνος δεν θα γνωρίζει το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται, ούτε τον σκοπό προς τον οποίο τείνει». Η ερμηνεία της πραγματικότητας απαιτεί ορθοκρισία, η οποία με τη σειρά της βασίζεται στην ορθή γνώση και χρήση της γλώσσας, δηλαδή του νοηματικού κόσμου, από τον οποίο όμως οι φανατικοί του γουοκισμού έχουν πάρει διαζύγιο.

Γαλουχημένοι με τα υποπροϊόντα της γαλλικής αποδόμησης, έχουν απωλέσει ακόμα και την ιδέα ότι η γλώσσα μπορεί να είναι φορέας ενός συνεκτικού νοήματος, ανεξάρτητου και υπέρτερου από οποιαδήποτε ιδεολογία ή ιδεοληψία.

Έτσι, αντιλαμβάνονται τα πάντα, από τους κοινωνικούς θεσμούς ως την εσώτερη φύση του ανθρώπου, ως κοινές γλωσσικές κατασκευές, ως τεχνητές προβολές του εαυτού, κενές ουσίας και νοήματος.

Είναι λοιπόν πεπεισμένοι ότι ο νεοαφιχθείς μετανάστης δεν μπορεί παρά να προσχωρήσει εν τέλει στην πολύχρωμη δυτική πολυπολιτισμικότητα και να εγκαταλείψει αυτοστιγμεί τις καταπιεστικά προ-νεωτερικές προκαταλήψεις του.

Νομίζουν ότι ο μετανάστης φεύγοντας από το καταπιεστικό περιβάλλον που ζούσε μέχρι χθες, θα αδειάσει και το κεφάλι του από τις προ-νεωτερικές μανιέρες και τα δικά του στερεότυπα.

Επειδή όμως η πραγματικότητα επιμένει να διαψεύδει παντελώς το πολυπολιτισμικό ντελίριο, η ιντελιγκέντσια του γουοκισμού, σταδιακά αναδιπλώνεται και επανεισάγει στην θεωρητική της φαρέτρα την λεγόμενη έννοια του «ταξικού». Οι Μαρίες Αντουανέτες των ιδιωτικών ιδρυμάτων και του ακαδημαϊκού κατεστημένου, φιλελεύθερου και μαρξιστικού, τώρα μεταμφιέζονται σε Λένιν και προσπαθούν (ξανά) να μας πείσουν ότι, εκτός από τη ναρκισσιστική τους αυτοπραγμάτωση, ενδιαφέρονται και για τους καημένους τους φτωχούς και απανταχού κατατρεγμένους από τον επάρατο Καπιταλισμό.

Αυτό το τέχνασμα όμως μπορεί να ξεγελάσει μόνο τους αφελείς, τους ανώριμους, φιλοσοφικά και πολιτικά φτωχούς οπαδούς τους: ο ισλαμισμός είναι «αδιάβροχος» σε τέτοιου είδους πονηρά τερτίπια. To Ισλάμ δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική ως τέχνη του δημοκρατικού διαλόγου, της συναίνεσης και της ανθρωπιστικής κατανόησης, αλλά ως εργαλείο επιβολής των επεκτατικών θέλω του.

Εξάλλου τίποτα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την μία και μοναδική υπόσχεση που δίνει στους δικούς του οπαδούς το Ισλάμ: τον αιώνιο Παράδεισο. Έναν Παράδεισο που γίνεται η επίγεια Κόλαση του δυτικού κόσμου.

Ενός σαστισμένου και αποιεροποιημένου κόσμου που παρακμάζει ραγδαία, βουτηγμένος στην ανία, στην αδιαφορία, στη διαφθορά, στην γραφειοκρατική πλαδαροκρατία, στην λατρεία της παρέκκλισης, στην απληστία, στην ασχήμια, στον δικαιωματισμό, στις πολιτικές ταυτοτήτων, στην Οικοφοβία και φυσικά στον ιδεολογικό πυρήνα του φιλελευθερισμού: τον ναρκισσιστικό ατομικισμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους