Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: ΠΟΙΟΥΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ; Για ακόμη μία φορά παρακολουθούμε έναν γνωστό φιλοζωικό φορέα να διαφημίζει με τυμπανοκρουσίες, ότι κατέθεσε πρόταση για την κατάργηση της ευθανασίας των λεγόμενων «επιθετικών» ζώων.

Ανακοινώσεις, δελτία τύπου, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνεντεύξεις και δηλώσεις, δημιουργούν την εικόνα μιας μεγάλης θεσμικής παρέμβασης, που δήθεν αλλάζει τα δεδομένα στη χώρα.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: Τι ακριβώς έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια; Διότι οι ίδιοι φορείς που σήμερα εμφανίζονται ως πρωτοπόροι στις διεκδικήσεις, είναι οι ίδιοι που εδώ και χρόνια μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία, συμμετέχουν σε επιτροπές, συναντώνται με κυβερνητικούς παράγοντες, συνομιλούν με κρατικές υπηρεσίες, εμφανίζονται σε ημερίδες, φωτογραφίζονται με υπουργούς και γενικούς γραμματείς και παρουσιάζονται ως οι επίσημοι συνομιλητές της Πολιτείας.

Παρά τη θεσμική αυτή παρουσία, η κατάσταση για τα ζώα στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά σε πολλές περιπτώσεις επιδεινώνεται.

Οι δολοφονίες αδέσποτων με φόλες και ευθανασίες συνεχίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό.

Οι παράνομες εξαφανίσεις ζώων συνεχίζονται.

Η εγκατάλειψη ζώων αυξάνεται.

Οι καταγγελίες πολιτών παραμένουν αναπάντητες.

Οι δημοτικές δομές υπολειτουργούν.

Οι έλεγχοι είναι ελάχιστοι.

Οι καταδίκες παραμένουν περιορισμένες.

Οι κακοποιήσεις καταγράφονται καθημερινά.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, κάποιοι εξακολουθούν να παρουσιάζουν ως επιτυχία την κατάθεση ακόμη μίας πρότασης. Πρότασης.

Όχι νόμου.

Όχι εφαρμοσμένης πολιτικής.

Όχι δεσμευτικής απόφασης.

Μιας πρότασης.

Οι πολίτες και οι ενεργοί υπερασπιστές των ζώων, έχουν κουραστεί να ακούν για προτάσεις, εισηγήσεις, διαβουλεύσεις και συναντήσεις.

Αυτό που λείπει είναι το αποτέλεσμα.

Γιατί αν η συνεχής πρόσβαση στα υπουργικά γραφεία δεν συνοδεύεται από πραγματικές αλλαγές, τότε ποιος είναι ο σκοπός αυτής της σχέσης με την εξουσία; Αν μετά από τόσα χρόνια επαφών, χρειάζεται ακόμη να κατατίθενται οι ίδιες προτάσεις, μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προτάσεων, αλλά η πλήρης αδυναμία επιβολής ουσιαστικών πολιτικών; Και ακόμη περισσότερο: Πόσο ειλικρινές είναι να παρουσιάζεται ως μεγάλη κατάκτηση, μια πρωτοβουλία που δεν έχει καμία εξασφαλισμένη εφαρμογή; Η εμπειρία των τελευταίων ετών, δείχνει ότι στην Ελλάδα δημιουργείται συχνά ένας ολόκληρος επικοινωνιακός μηχανισμός γύρω από ζητήματα προστασίας των ζώων.

Ανακοινώνονται σχέδια, εξαγγέλλονται μέτρα, οργανώνονται συνέδρια και καμπάνιες.

Στο πεδίο όμως η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη.

Τα καταφύγια ασφυκτιούν.

Οι εθελοντές εξαντλούνται.

Οι δήμοι δηλώνουν αδυναμία.

Οι πολίτες πληρώνουν από την τσέπη τους.

Και τα ζώα εξακολουθούν να υποφέρουν.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της κριτικής.

Διότι η προστασία των ζώων δεν είναι θέμα δημοσίων σχέσεων.

Δεν είναι θέμα προβολής.

Δεν είναι θέμα φωτογραφιών, έξω από υπουργικά γραφεία.

Είναι θέμα αποτελέσματος.

Όταν ένας φορέας επί σειρά ετών εμφανίζεται ως προνομιακός συνομιλητής της εκάστοτε εξουσίας, οφείλει να λογοδοτεί για το αποτέλεσμα αυτής της σχέσης.

Οφείλει να εξηγεί τι πέτυχε.

Ποια μέτρα εφαρμόστηκαν.

Ποιες δεσμεύσεις υλοποιήθηκαν.

Πόσες από τις προτάσεις του έγιναν πράξη.

Πόσες εγκαταλείφθηκαν.

Πόσες ξεχάστηκαν.

Διότι η συνεχής ανακύκλωση εξαγγελιών χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, καταλήγει να λειτουργεί υπέρ του ίδιου του συστήματος, που υποτίθεται ότι αμφισβητείται.

Κάθε φορά που ανακοινώνεται μια νέα πρόταση, η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται από την αποτυχία εφαρμογής των υφιστάμενων νόμων, σε μια υποθετική μελλοντική αλλαγή.

Κάθε φορά που οι πολίτες συζητούν για το τι ίσως συμβεί αύριο, ξεχνούν να απαιτήσουν λογοδοσία, για όσα δεν έγιναν χθες.

Έτσι η πραγματική πίεση προς το κράτος εκτονώνεται.

Οι ευθύνες διαχέονται.

Οι κυβερνήσεις απαλλάσσονται από την κριτική.

Και το πρόβλημα παραμένει άλυτο.

Το ζήτημα της ευθανασίας των ζώων, χρησιμοποιείται πολλές φορές ως πεδίο εντυπώσεων.

Όμως, το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι μόνο τι προβλέπει ένας νόμος.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι, ποιος εφαρμόζει τον νόμο.

Διότι ακόμη και οι καλύτερες νομοθεσίες στον κόσμο είναι άχρηστες, όταν δεν υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου, χρηματοδότηση, προσωπικό και πολιτική βούληση. Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη νόμων.

Πάσχει από έλλειψη εφαρμογής.

Και αυτή η αλήθεια, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από καμία επικοινωνιακή καμπάνια.

Οι πολίτες βλέπουν τι συμβαίνει στις γειτονιές τους.

Βλέπουν τα αδέσποτα να πολλαπλασιάζονται.

Βλέπουν κακοποιήσεις να μένουν ατιμώρητες.

Βλέπουν περιστατικά βίας να επαναλαμβάνονται.

Βλέπουν τους ίδιους φορείς να εμφανίζονται ξανά και ξανά ως συνομιλητές της εξουσίας, χωρίς να αλλάζει η πραγματικότητα.

Γι' αυτό και η κοινωνία έχει δικαίωμα να θέτει ερωτήματα.

Δύσκολα ερωτήματα.

Ποιος αξιολογεί το έργο αυτών των φορέων; Ποιος ελέγχει την αποτελεσματικότητά τους; Ποιος μετρά τις αποτυχίες; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, όταν οι εξαγγελίες καταρρέουν; Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο προσωπικής προβολής.

Δεν μπορεί να αποτελεί εργαλείο πολιτικής επιρροής.

Δεν μπορεί να περιορίζεται σε δημόσιες σχέσεις.

Χρειάζεται διαφάνεια.

Χρειάζεται λογοδοσία.

Χρειάζεται πραγματική δράση.

Και πάνω απ' όλα χρειάζεται αποτελέσματα.

Γιατί τα ζώα δεν σώζονται με ανακοινώσεις.

Δεν προστατεύονται με φωτογραφίες.

Δεν υπερασπίζονται με συνεντεύξεις.

Προστατεύονται μόνο, όταν οι νόμοι εφαρμόζονται, όταν οι παραβάτες τιμωρούνται και όταν το κράτος αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Μέχρι τότε, κάθε νέα «μεγάλη πρόταση» που παρουσιάζεται ως ιστορική τομή, δικαιούται να αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη και αυστηρή κριτική.

Διότι η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από άλλες υποσχέσεις.

Έχει ανάγκη από πράξεις. Και τα ζώα δεν έχουν άλλο χρόνο να περιμένουν. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους