Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αριστοτέλης Χαντζής Ένας υπόκοφος πόνος δένει την πόλη. Μια αμυχή που όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά μεγαλώνει, μολύνεται.

Δεν γίνεται να είναι υπό συζήτηση ο θάνατος ενός ανθρώπου, ενώ μπορεί να αποφευχθεί. Ο Αρίστος, έπειτα από 137 ημέρες απεργίας πείνας, ζυγίζει περίπου 36 κιλά, δηλαδή έχει χάσει το 44% του αρχικού του βάρους.

Τι στο διάολο κάνουν η Περιφέρεια και η Κυβέρνηση; Τι είδους προσχηματικός, άσχετος και αχρείαστος διάλογος είναι αυτός με βιντεάκια για τα «9 ψέματα και αλήθειες για τα Προσφυγικά»; Δεν είναι η ώρα για πολιτική οχύρωση από πλευράς Νέας Δημοκρατίας, σε όποιο επίπεδο.

Δεν είναι η ώρα για την καβάτζα στο στυλ «εμείς τα είχαμε πει». Είναι η ώρα της συζήτησης, της διαβεβαίωσης, της προσπάθειας για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ο θάνατος ενός απεργού πείνας, για οποιονδήποτε λόγο, σε οποιαδήποτε χώρα, με οποιονδήποτε τρόπο, είναι, πολιτικά και κοινωνικά, ηθικά και συναισθηματικά, αδιανόητος.

Δίαυλοι, αν θέλουν οι κρατούντες, φυσικά και υπάρχουν.

Τρόποι να εφαρμοστούν πολλά από όσα λέει η Κοινότητα των Προσφυγικών προφανώς και υπάρχουν.

Δεν θα ανακαλύψει τώρα δα η ελληνική πολιτεία την ειλικρινή διαβούλευση με ανθρώπους που καταλαμβάνουν τόπους οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την επιβίωσή τους. Η Βόρεια Ευρώπη τα εφαρμόζει αυτά εδώ και 50 χρόνια, με εξαιρετικά μάλιστα αποτελέσματα. Ο Αριστοτέλης Χαντζής πρέπει να ζήσει.

Αν δεν ζήσει, το κρίμα στον λαιμό τους και στον λαιμό μας. ΥΓ. Η περιφερόμενη μισανθρωπία κάτω από τα post για την απεργία πείνας του Αρίστου, αν επικρατήσει ως τρόπος σκέψης, θα είναι το βέβαιο σημάδι της οριστικής παρακμής της κοινωνίας μας. Βασίλης Ρόγγας Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους