Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το βασικό πρόβλημα με τον Νέβες, τον Κανσέλο και τον Μπερνάρντο είναι ότι, στους συλλόγους τους, δεν αντιμετωπίζονται ως "πρώτα αστέρια", αλλά ως κομβικά εργαλεία ενός αυστηρού αγωνιστικού πλαισίου.

Οι προπονητές τους δεν τους δίνουν ελευθερία να κινηθούν έξω από τον ρόλο τους· τους ζητούν πειθαρχία, τακτική συνέπεια και διαρκή προσφορά στη συνολική λειτουργία της ομάδας.

Μέσα σε τέτοια περιβάλλοντα, όποιος επιχειρήσει να βάλει τον εαυτό του πάνω από τη δομή, να παίξει πιο ατομικά ή να διεκδικήσει ειδική μεταχείριση, ξέρει ότι πολύ εύκολα μπορεί να βρεθεί στον πάγκο.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με προπονητές όπως ο Φλικ, ο Πεπ και ο Λουίς Ενρίκε.

Είναι ισχυρές προσωπικότητες, με απόλυτο έλεγχο στα αποδυτήρια και ξεκάθαρες τακτικές απαιτήσεις.

Στις ομάδες τους, λίγοι παίκτες έχουν πραγματικό καθεστώς "σταρ". Οι περισσότεροι υπάρχουν για να υπηρετούν τη συνοχή, τις αποστάσεις των γραμμών, την ένταση στο πρέσινγκ, την κυκλοφορία της μπάλας και τη συνολική ισορροπία.

Το είδαμε καθαρά και στην περίπτωση του Κανσέλο στη Σίτι: από τη στιγμή που άρχισε να βγαίνει από τα όρια του ρόλου που του είχε οριστεί, ο Πεπ δεν δίστασε να τον απομακρύνει.

Όταν όμως αυτοί οι ποδοσφαιριστές πηγαίνουν στην εθνική Πορτογαλίας, η αίσθηση που έχουν είναι διαφορετική.

Εκεί νιώθουν μεγαλύτερη άνεση, ίσως επειδή αντιλαμβάνονται ότι ο ομοσπονδιακός προπονητής δεν έχει το ίδιο ειδικό βάρος, ούτε την ίδια επιβολή, με τους προπονητές των συλλόγων τους.

Και κάπου εκεί βγαίνει προς τα έξω όλη αυτή η εσωτερική πίεση που είχαν μάθει να καταπίνουν μέσα στις συλλογικές τους υποχρεώσεις.

Στο κλαμπ υπακούν στη δομή, στην εθνική μοιάζουν να δοκιμάζουν τα όριά της.

Η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως παίκτες όπως ο Νέβες, ο Κανσέλο και ο Μπερνάρντο βλέπουν τον Μαρτίνεθ με τη λογική: "Δεν είσαι ούτε ο Πεπ, ούτε ο Φλικ, ούτε ο Ενρίκε για να απαιτείς από εμένα την ίδια απόλυτη πειθαρχία — και, κυρίως, δεν έχεις τη δύναμη να με βγάλεις πραγματικά εκτός ομάδας". Είτε αυτό ισχύει απόλυτα είτε όχι, είναι μια αίσθηση που αποτυπώνεται στη συμπεριφορά τους μέσα στο γήπεδο: περισσότερη χαλαρότητα, περισσότερες ατομικές πρωτοβουλίες, λιγότερη προσήλωση στη συλλογική λειτουργία.

Η περίπτωση του Μπρούνο, βέβαια, είναι κάπως διαφορετική. Στη Γιουνάιτεντ έχει αποκτήσει μια πολύ έντονη αίσθηση ηγετικού ρόλου, σε μεγάλο βαθμό επειδή αγωνίζεται σε έναν σύλλογο που εδώ και χρόνια βρίσκεται κάτω από τα αναμενόμενα στάνταρ του.

Είναι αρχηγός, είχε ανάλογο ρόλο και στη Σπόρτινγκ, άρα έχει συνηθίσει να νιώθει ότι το παιχνίδι περνά από πάνω του - όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και συμβολικά.

Γι' αυτό και στην εθνική Πορτογαλίας μοιάζει συχνά να θεωρεί πως του αναλογεί μεγαλύτερο βάρος, ίσως ακόμη και η ίδια η αρχηγία.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές τον βλέπουμε να δίνει συνεχώς οδηγίες, όχι πάντα με καθαρό αγωνιστικό μέτρο, αλλά περισσότερο σαν παίκτης που θέλει να επιβάλει την παρουσία του.

Το πρόβλημα για εκείνον είναι ότι απέναντί του υπάρχει ο Κριστιάνο - ένας ποδοσφαιριστής με βαρύτερο εκτόπισμα, πολύ ισχυρότερη προσωπικότητα και μια φυσική επιρροή που δεν προκύπτει απλώς από το περιβραχιόνιο, αλλά από όσα εκπροσωπεί μέσα στην εθνική ομάδα. Ο Μπρούνο μπορεί να έχει φιλοδοξία, φωνή και ισχυρή άποψη, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει εύκολα αυτό το ειδικό βάρος.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό σημείο: ακόμη κι αν αύριο ο Κριστιάνο σταματούσε από την εθνική, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα λυνόταν το πρόβλημα.

Αντιθέτως, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι εσωτερικές τριβές να γίνουν πιο έντονες.

Ο κόσμος δυστυχώς που δεν έχει μπει σε ποδοσφαιρικά αποδυτήρια δεν καταλαβαίνει ότι όταν λείπει μια κυρίαρχη προσωπικότητα και ο προπονητής δεν έχει αρκετή πυγμή για να οριοθετήσει ρόλους, τότε πολύ εύκολα ο καθένας αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του πιο σημαντικό από τον άλλον.

Σήμερα μπορεί να θεωρούν ότι είναι πάνω από τον Κριστιάνο, αύριο μπορεί ο καθένας να πιστεύει ότι είναι πάνω από τον συμπαίκτη του.

Κάπως έτσι γεννιούνται οι εστίες έντασης μέσα σε μια ομάδα.

Η βαθύτερη αιτία, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η πραγματική τους αφοσίωση ανήκει πρωτίστως στους συλλόγους τους.

Εκεί καταθέτουν πλήρως την πειθαρχία, την αυταπάρνηση και την τακτική τους προσήλωση, επειδή ξέρουν ότι το πλαίσιο είναι αυστηρό και οι συνέπειες άμεσες.

Η εθνική, αντίθετα, μοιάζει για ορισμένους να περνά σε δεύτερη μοίρα.

Και αυτό φαίνεται όχι μόνο στη συμπεριφορά, αλλά και στην ένταση με την οποία υπηρετούν το αγωνιστικό σχέδιο.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους πιο επιτυχημένους διεθνείς της Πορτογαλίας, θα δει ότι συνήθως είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν την εθνική ακριβώς όπως και τον σύλλογό τους: με την ίδια σοβαρότητα, την ίδια πειθαρχία, την ίδια προσήλωση στον ρόλο τους και την ίδια διάθεση να υπηρετήσουν το σύνολο.

Τελικά, στο υψηλότερο επίπεδο, το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί, αυτό που ξεχωρίζει τις μεγάλες ομάδες είναι η προσήλωση στη συλλογική λειτουργία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους