Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννήθηκε με προβλήματα. Του είπαν ότι δεν θα πετύχει ποτέ τίποτα.

Αναγκάστηκε να πουλήσει τον σκύλο του για 50 δολάρια μόνο και μόνο για να επιβιώσει.

Τότε, σε ηλικία 30 ετών, με μόλις 106 δολάρια στον τραπεζικό του λογαριασμό και ένα σενάριο που κανείς δεν ήθελε να αγοράσει — εκτός αν ο ίδιος έμενε εκτός του πρωταγωνιστικού ρόλου — ο Σιλβέστερ Σταλόνε έβαλε το σημαντικότερο στοίχημα της ζωής του.

Πόνταρε στον εαυτό του.

Και δικαιώθηκε.

Το όνομά του είναι Sly.

Και αυτή είναι η αληθινή ιστορία του. Ο Σιλβέστερ Γκαρντέντσιο Σταλόνε γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1946, σε ένα νοσοκομείο απόρων στο Hell's Kitchen του Μανχάταν, μία από τις πιο σκληρές και αδυσώπητες γειτονιές της Νέας Υόρκης.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή της ζωής του, έδινε μάχη.

Οι γιατροί χρησιμοποίησαν δύο ζευγάρια εμβρυουλκών για να τον φέρουν στον κόσμο, τραυματίζοντας κατά λάθος ένα νεύρο στο πρόσωπό του.

Η κάτω αριστερή πλευρά του προσώπου του παρέλυσε μόνιμα.

Η αριστερή πλευρά του στόματός του έμεινε χαλαρή και επηρεάστηκε και η ομιλία του.

Έτσι γεννήθηκε η χαρακτηριστική, βαριά φωνή που ολόκληρος ο κόσμος θα αναγνώριζε χρόνια αργότερα.

Ως παιδί, όμως, αυτό τον έκανε απλώς έναν εύκολο στόχο.

Τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν για τον τρόπο που μιλούσε.

Οι δάσκαλοι τον είχαν ήδη ξεγράψει.

Κάποτε, ένας σχολικός σύμβουλος κάλεσε τη μητέρα του και της είπε ωμά πως ο γιος της ήταν κατάλληλος μόνο για να χειρίζεται μια μηχανή διαλογής ή να δουλεύει ως βοηθός ηλεκτρολόγου στον τομέα των ανελκυστήρων.

Στο λύκειο, οι συμμαθητές του τον ψήφισαν ως τον «πιο πιθανό να καταλήξει στην ηλεκτρική καρέκλα». Η οικογενειακή του ζωή δεν ήταν καλύτερη.

Οι γονείς του τσακώνονταν διαρκώς και χώρισαν όταν ήταν μόλις 11 ετών.

Πέρασε από ανάδοχες οικογένειες, οικοτροφεία και συγγενικά σπίτια.

Για ένα διάστημα φοίτησε σε σχολείο για προβληματικά αγόρια και αποβλήθηκε από περισσότερα από ένα σχολεία.

Δεν είχε κανένα ξεκάθαρο μονοπάτι μπροστά του και κανέναν να πιστεύει πραγματικά σε εκείνον.

Όμως, στα 12 του χρόνια, κάτι άλλαξε.

Μπήκε σε έναν κινηματογράφο και παρακολούθησε μια ταινία με πρωταγωνιστή τον bodybuilder Στιβ Ριβς.

Βγαίνοντας από την αίθουσα έκανε στον εαυτό του μια ερώτηση που θα τον συνόδευε για πάντα: «Θέλεις να είσαι ένας αποτυχημένος ή θέλεις να γίνεις κάτι;» Εκείνη την εβδομάδα ξεκίνησε να σηκώνει βάρη.

Στις αρχές της δεκαετίας του '20 κυνηγούσε μια καριέρα στην υποκριτική στη Νέα Υόρκη, έχοντας μόνο πείσμα και ένα πρόσωπο που όλοι θεωρούσαν ακατάλληλο για πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Φοίτησε για δύο χρόνια στο American College της Ελβετίας.

Αργότερα σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, αλλά έφυγε μόλις τρεις πιστωτικές μονάδες πριν από την αποφοίτησή του για να δοκιμάσει την τύχη του στη Νέα Υόρκη.

Οι απορρίψεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Δεχόταν όποιον ρόλο έβρισκε, ακόμη και σε μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού το 1970, για την οποία αργότερα παραδέχτηκε πως την έκανε μόνο επειδή είχε απόλυτη ανάγκη τα χρήματα.

Το 1975 του είχαν απομείνει μόλις 106 δολάρια.

Είχε μια έγκυο σύζυγο, κανένα σταθερό εισόδημα και καμία προοπτική.

Η κατάσταση έγινε τόσο απελπιστική, ώστε αναγκάστηκε να πουλήσει τον αγαπημένο του σκύλο, έναν Μπουλμαστίφ ονόματι Μπάτκας, έξω από ένα ψιλικατζίδικο, για μόλις 50 δολάρια.

Χρειαζόταν τα χρήματα για να φάει.

Αργότερα θα έλεγε πως εκείνη ήταν μία από τις πιο οδυνηρές στιγμές της ζωής του.

Τότε, στις 24 Μαρτίου 1975, παρακολούθησε έναν αγώνα πυγμαχίας.

Ένας άγνωστος πυγμάχος, ο Τσακ Γουέπνερ, μπήκε στο ρινγκ απέναντι στον Μοχάμεντ Άλι, τον κορυφαίο πυγμάχο της εποχής.

Κανείς δεν περίμενε να αντέξει.

Κι όμως, έμεινε όρθιος για δεκαπέντε εξαντλητικούς γύρους.

Δεν νίκησε.

Αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ.

Κάθε φορά που έπεφτε, σηκωνόταν ξανά. Ο Σταλόνε γύρισε σπίτι, κλείστηκε μέσα και έγραφε επί τρεις συνεχόμενες ημέρες.

Το σενάριο που έγραψε είχε τίτλο «Rocky». Ήταν η ιστορία ενός άσημου πυγμάχου από τη Φιλαδέλφεια, ενός ανθρώπου περιθωριοποιημένου, χωρίς μόρφωση και χωρίς καμία πραγματική ευκαιρία, που ξαφνικά καλείται να διεκδικήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα βαρέων βαρών.

Σχεδόν από κάθε άποψη, ήταν η ιστορία του ίδιου του Σιλβέστερ Σταλόνε.

Τα κινηματογραφικά στούντιο ανταποκρίθηκαν γρήγορα. Η United Artists του πρόσφερε 360.000 δολάρια για το σενάριο — ένα τεράστιο ποσό για έναν άγνωστο, άφραγκο σεναριογράφο.

Υπήρχε όμως ένας όρος.

Ήθελαν έναν καταξιωμένο ηθοποιό, κάποιον με εμπορική απήχηση, για να υποδυθεί τον Ρόκυ. Ο Σταλόνε αρνήθηκε.

Άφησε πίσω του 360.000 δολάρια, έχοντας μόλις 106 στην τσέπη και έναν σκύλο που είχε ήδη αναγκαστεί να πουλήσει.

Επέμενε μέχρι που το στούντιο δέχτηκε να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος.

Για τον ρόλο πληρώθηκε μόλις 20.000 δολάρια.

Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό λίγο μεγαλύτερο από ένα εκατομμύριο δολάρια.

Όταν ο «Ρόκυ» κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1976, σημείωσε εισπράξεις 117 εκατομμυρίων δολαρίων και έγινε η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς.

Έλαβε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους Καλύτερης Ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, με τον Σταλόνε να είναι υποψήφιος και στις δύο τελευταίες κατηγορίες.

Ο «Ρόκυ» κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Το παιδί από το Hell's Kitchen, που κάποτε κανείς δεν πίστευε, στεκόταν στα τριάντα του χρόνια στη σκηνή των Όσκαρ.

Και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε όταν πληρώθηκε; Γύρισε στο ίδιο εκείνο ψιλικατζίδικο για να βρει τον άνθρωπο που είχε αγοράσει τον Μπάτκας.

Του πρόσφερε 15.000 δολάρια για να πάρει πίσω τον σκύλο του.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν τις συνέχειες του «Ρόκυ», τον «Ράμπο», τον «Κόμπρα», το «Cliffhanger», τους «Αναλώσιμους», αλλά και όλους τους θριάμβους και τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν μια καριέρα πέντε δεκαετιών.

Οι ταινίες του ξεπέρασαν τα 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις.

Έγινε ένας από τους μόλις δύο ηθοποιούς στην ιστορία — μαζί με τον Χάρισον Φορντ — που πρωταγωνίστησαν σε ταινία η οποία βρέθηκε στην κορυφή του αμερικανικού box office σε έξι συνεχόμενες δεκαετίες.

Η ζωή, όμως, του επιφύλασσε και τραγικές απώλειες. Τον Ιούλιο του 2012, ο πρωτότοκος γιος του, Σέιτζ Σταλόνε, πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών από καρδιακή προσβολή. Ο Σταλόνε έχει μιλήσει ελάχιστα γι' αυτή την απώλεια, λέγοντας μόνο πως ο χρόνος, ίσως, απαλύνει τον πόνο και πως το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις.

Υπάρχει όμως κάτι που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται για τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Ο Ρόκυ δεν ήταν απλώς ένας χαρακτήρας που δημιούργησε.

Ήταν το πορτρέτο του ίδιου του εαυτού του.

Ένας άνθρωπος άφραγκος, χλευασμένος, στον οποίο όλοι έλεγαν πως δεν ανήκει πουθενά και πως δεν θα τα καταφέρει ποτέ.

Ένας άνθρωπος που, παρ' όλα αυτά, επέλεξε να συνεχίσει να παλεύει.

Κάθε φορά που φορούσε τα γάντια του Ρόκυ, θυμόταν τα 106 δολάρια, τον σκύλο που αναγκάστηκε να πουλήσει και τον σύμβουλο που είχε πει στη μητέρα του πως δεν προοριζόταν για τίποτα σπουδαίο. Πήρε πίσω τον σκύλο του. Και μαζί μ' αυτόν, πήρε πίσω ολόκληρη τη ζωή του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους