Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρχε όμως και μια άλλη πλευρά που έμενε για χρόνια σχεδόν αόρατη, σαν παράλληλη ζωή μέσα στην ίδια ζωή.

Ακόμη και στα χρόνια της εσωτερικής του σύγκρουσης, πριν από την πλήρη αναγνώριση ως ηθοποιός, ο Χόπκινς δεν περιορίστηκε ποτέ μόνο στη σκηνή ή στο χαρτί των ρόλων.

Είχε πάντα μια ανάγκη να αποτυπώνει τον κόσμο με άλλο τρόπο — με γραμμές, σκιές, χρώματα.

Ο ίδιος έχει αναφέρει πως, ήδη από παιδί, είχε μια πρώτη επαφή με τη ζωγραφική μέσα από μια γειτόνισσα, την Bernice Evans, η οποία τον μύησε στη διαδικασία του σχεδίου λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκεί, σε έναν αυτοσχέδιο χώρο πάνω από ένα ταχυδρομείο στο Port Talbot, ο μικρός τότε Άντονι βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά σε καμβά και μολύβι.

Η εμπειρία αυτή δεν έμεινε θεωρητική.

Άφησε ένα ίχνος.

Στα 15 του ξαναγύρισε στη ζωγραφική, και για λίγο σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να γίνει ζωγράφος ή γελοιογράφος.

Η ιδέα υπήρχε, αλλά έμοιαζε — όπως και πολλά τότε στη ζωή του — με κάτι μακρινό, σχεδόν απρόσιτο.

Ένιωσε ότι απαιτεί μια δεξιότητα που δεν ήξερε αν κατείχε, και σιγά-σιγά την άφησε πίσω.

Κι όμως, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.

Χρόνια αργότερα, πολύ μετά την καθιέρωση στον κινηματογράφο, αυτή η πλευρά του ξαναβγήκε στην επιφάνεια: τα σχέδια, οι πίνακες, μια εσωτερική ανάγκη να συνεχίσει να παρατηρεί τον κόσμο όχι μόνο μέσα από χαρακτήρες, αλλά και μέσα από μορφές και χρώμα.

Το αγόρι από το Πορτ Τάλμποτ που δεν μπορούσε να διαβάσει.

Ο γιος που ο πατέρας του του έλεγε δεν έχει ελπίδα. Είναι σήμερα 87 ετών. Και συνεχίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους