Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν φεστιβάλ που ολοκληρώνονται όταν σβήσουν τα φώτα. Και υπάρχουν φεστιβάλ που συνεχίζουν να ζουν μέσα σου πολύ καιρό μετά.

Το 6ο ELPIDA Summer Festival “Reconnect” ήταν για μένα κάτι περισσότερο από μια διοργάνωση.

Ήταν τρεις ημέρες γεμάτες πρόσωπα, βλέμματα, αγκαλιές, γέλια, δάκρυα, μουσικές, παιχνίδια και στιγμές που δύσκολα χωρούν σε λέξεις.

Για τρεις ημέρες είδα το Νοσοκομείο να μεταμορφώνεται.

Να γίνεται μια μεγάλη γειτονιά.

Ένας χώρος όπου παιδιά που δίνουν καθημερινά τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής τους μπορούσαν να είναι απλώς παιδιά.

Να τρέξουν.

Να παίξουν.

Να ζωγραφίσουν.

Να τραγουδήσουν.

Να ονειρευτούν.

Και κάθε φορά που πιστεύω πως εμείς προσφέρουμε κάτι σε αυτά τα παιδιά, έρχονται εκείνα να μου θυμίσουν πόσο λάθος κάνω.

Γιατί τελικά είναι αυτά που δίνουν σε όλους εμάς τα μεγαλύτερα μαθήματα.

Μαθήματα δύναμης.

Μαθήματα αξιοπρέπειας.

Μαθήματα ζωής.

Θα ήθελα να εκφράσω από καρδιάς τις θερμές μου ευχαριστίες προς την Πρόεδρο του Σωματείου ΕΛΠΙΔΑ, Χριστιάννα Β. Βαρδινογιάννη, για την εμπιστοσύνη και τη σταθερή στήριξή της σε έναν θεσμό που, εδώ και έξι χρόνια, συνεχίζει να μεγαλώνει.

Ευχαριστώ θερμά τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, τη Διοίκηση του Νοσοκομείου, το ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, τους ανθρώπους του Ξενώνα ΕΛΠΙΔΑ, τους συνεργάτες μας στο γραφείο της ΕΛΠΙΔΑΣ, τους χορηγούς, τους καλλιτέχνες, τους αθλητές, τους ανθρώπους των εργαστηρίων, τους φίλους μας από το Flying Seagull Project και όλους όσοι συνέβαλαν ώστε αυτό το τριήμερο να γίνει πραγματικότητα.

Ιδιαίτερη και ξεχωριστή ευχαριστία αξίζει στους εθελοντές μας, την αθόρυβη δύναμη πίσω από κάθε στιγμή, που βρίσκονται πάντοτε εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Όμως σήμερα η μεγαλύτερη ευχαριστία ανήκει αλλού.

Ανήκει στα παιδιά.

Στα παιδιά που παρά τις δυσκολίες, τον πόνο και την κούραση, συνεχίζουν να γελούν.

Συνεχίζουν να ελπίζουν.

Συνεχίζουν να μας δείχνουν τι σημαίνει να μη σταματάς ποτέ να ζεις.

Φεύγω από αυτό το τριήμερο κουρασμένος.

Αλλά γεμάτος.

Γεμάτος εικόνες που θα κουβαλώ για πολύ καιρό.

Ένα παιδί που σήκωσε ψηλά το μετάλλιό του σαν να είχε μόλις κερδίσει έναν Ολυμπιακό τελικό.

Ένα χαμόγελο πίσω από μια μάσκα.

Μια αγκαλιά.

Ένα βλέμμα.

Μια μικρή στιγμή που ίσως να μην κατάλαβε κανείς πόσο μεγάλη ήταν.

Αυτές οι στιγμές είναι η πραγματική ανταμοιβή.

Και είναι ο λόγος που κάθε χρόνο ξεκινάμε ξανά. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Μέχρι την επόμενη συνάντηση. Μέχρι να ξανασυνδεθούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους