Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόλις τελείωσε μια ταινία στην τηλεόραση με εναν ψυχολόγο και μου γεννήθηκαν σκέψεις.. Εγώ πάντως, μεταξύ μας, δεν πιστεύω ότι θα με βοηθούσε ποτέ ψυχολόγος.

Ψυχίατρς ίσως... 😄 Όχι γιατί έχω κάτι με τους ψυχολόγους.

Κάθε άλλο.

Απλώς αναρωτήθηκα πώς φτάσαμε σε μια εποχή που έχουν αποκτήσει τόσο σημαντική θέση στη ζωή μας.

Και η αλήθεια είναι ότι μάλλον δεν άλλαξαν τόσο οι άνθρωποι.

Άλλαξε η κοινωνία.

Παλιά ο κόσμος είχε λιγότερα χρήματα, λιγότερες ανέσεις και πολύ περισσότερες δυσκολίες.

Είχε όμως ανθρώπους γύρω του.

Εχε τη γειτονιά, το καφενείο, τον συγγενή, τον φίλο, τον συνάδελφο.

Είχε κάποιον να πει τον πόνο του και κάποιον να τον ακούσει.

Σήμερα έχουμε κινητά, διαδίκτυο, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εκατοντάδες «φίλους». Κι όμως πολλές φορές είμαστε πιο μόνοι από ποτέ.

Δεν ξέρω αν έχουμε περισότερα ψυχολογικά προβλήματα από παλιά.

Νομίζω όμως ότι έχουμε περισσότερη μοναξιά.

Μαλλον εκεί βρίσκεται η εξήγηση.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν η μεγάλη επιτυχία της ψυχολογίας είναι ταυτοχρονα και η μεγάλη αποτυχία της κοινωνίας μας.

Γιατί φτάσαμε στο σημείο να πληρώνουμε για να βρούμε αυτό που κάποτε βρίσκαμε δωρεάν.

Μια κουβέντα.

Ένα αυτί που ακούει.

Έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται πραγματικά για το τι έχεις να πεις.

Προφανώς υπάρχουν περιπτώσεις που η βοήθεια ενός ειδικού είναι πολύτιμη και αναγκαία.

Δεν το αμφισβητώ ούτε στο ελάχιστο.

Απλώς σκέφτομαι ότι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας να μην είναι ότι έχουμε λίγους ψυχολόγους.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε λίγους ανθρώπους που ξέρουν να ακούν.

Και ακόμη λιγότερους που έχουν χρόνο να το κάνουν.

Αυτές ήταν οι πρωινές μου σκέψεις με αφορμή μια ταινία. Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.

Σας αφήνω τώρα γιατί έχω να πάω σε μνημόσυνο.

Κι αυτό ίσως λέει περισσότερα για τη ζωή, τον άνθρωπο, τη μοναξιά και την ανάγκη μας για τους άλλους απόσα έγραψα παραπάνω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους