ΟΤΑΝ Η ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΗΞΗ – ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας, Δικηγόρος Δ.Σ.Ν. Υπάρχει ένα ερώτημα που, όσο απλό κι αν φαίνεται...

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ Η ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΗΞΗ – ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας, Δικηγόρος Δ.Σ.Ν. Υπάρχει ένα ερώτημα που, όσο απλό κι αν φαίνεται, αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης πολίτη – τραπεζικού συστήματος: Όταν ένα δάνειο “εξαφανίζεται” από τους ισολογισμούς μιας τράπεζας για χρόνια, έχει πράγματι πάψει να υπάρχει ή απλώς έχει αλλάξει μορφή; Στη σημερινή χρηματοπιστωτική πραγματικότητα, δεν είναι σπάνιο να βλέπουμε δανειακές απαιτήσεις να παύουν να εμφανίζονται στους ισολογισμούς τραπεζών, στο πλαίσιο διαδικασιών όπως η ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ, η απομείωση στοιχείων ενεργητικού ή η κάλυψη ζημιών μέσω μηχανισμών χρηματοπιστωτικής σταθεροποίησης.

Με απλά λόγια: για χρόνια, η απαίτηση δεν φαίνεται πουθενά.

Και όμως, αργότερα επανεμφανίζεται.

Όχι απλώς ως “υπενθύμιση”, αλλά ως πλήρως ενεργή, απαιτητή και διεκδικήσιμη αξίωση κατά του δανειολήπτη — αυτή τη φορά μέσω SERVICERS και επενδυτικών σχημάτων (FUNDS). Εδώ ακριβώς γεννάται το παράδοξο.

Πώς γίνεται μια απαίτηση που έχει “σβηστεί” από τη λογιστική πραγματικότητα ενός τραπεζικού ιδρύματος να επιστρέφει αργότερα στο ακέραιο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα; Και ακόμη πιο κρίσιμο: με ποια ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ αναβιώνει πλήρως απέναντι στον πολίτη; Διότι αν μια απαίτηση έχει ενσωματωθεί σε διαδικασίες ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗΣ, έχει απομειωθεί ή έχει καλυφθεί λογιστικά μέσα από μηχανισμούς εξυγίανσης, τότε τίθεται εύλογα το ερώτημα αν μπορεί να επανέρχεται αυτούσια, χωρίς καθαρή και τεκμηριωμένη ΕΝΝΟΜΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.

Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε να αγνοούμε την άλλη πλευρά της πραγματικότητας: τον δανειολήπτη.

Έναν πολίτη που μέσα στην οικονομική κρίση είδε εισοδήματα να μειώνονται, μισθούς και συντάξεις να περικόπτονται, παροχές να καταργούνται και την οικονομική του δυνατότητα να συρρικνώνεται δραματικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για τις οφειλές δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.

Εδώ μπαίνουν οι βασικές αρχές του δικαίου: η ΚΑΛΗ ΠΙΣΤΗ (ΑΚ 288), η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ (ΑΚ 281) και η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι απλώς αν “υπάρχει” μια απαίτηση στα χαρτιά.

Το ερώτημα είναι αν είναι θεμιτό να μεταβάλλεται η εικόνα της ανάλογα με τον χρόνο, το πλαίσιο και τον τρόπο διαχείρισης — και να καταλήγει τελικά να επιβαρύνει αποκλειστικά τον πολίτη.

Στην ουσία, δεν μιλάμε για ένα τεχνικό ζήτημα τραπεζικής λογιστικής.

Μιλάμε για ένα συστημικό ζήτημα ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ, εμπιστοσύνης και συνοχής της έννομης τάξης. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να μένει θολό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους