Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο μισός πλανήτης πεθαίνει από την πείνα και ο άλλος μισός από το πολύ φαγητό.

Αυτή είναι η ισορροπία μας; Κάποιες φορές διαβάζω ειδήσεις και αναρωτιέμαι αν τελικά έχουμε χάσει το νόημα της λέξης «αρκετό». Την ίδια στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, κάπου στον κόσμο ένα παιδί κοιμάται με άδειο στομάχι.

Όχι επειδή κάνει δίαιτα.

Όχι επειδή ακολουθεί κάποια μέθοδο αποτοξίνωσης.

Αλλά επειδή απλά δεν υπάρχει φαγητό.

Την ίδια στιγμή, σε κάποια άλλη χώρα, ένας άνθρωπος ανοίγει το ψυγείο για τέταρτη φορά μέσα σε μία ώρα.

Όχι επειδή πεινάει πραγματικά.

Αλλά επειδή είναι κουρασμένος, αγχωμένος, στεναχωρημένος ή απλώς μόνος.

Και κάπως έτσι δημιουργείται η πιο παράξενη αντίφαση της εποχής μας.

Ο μισός πλανήτης υποφέρει από έλλειψη τροφής.

Ο άλλος μισός από την υπερβολή της.

Και το παράδοξο είναι ότι η Γη σήμερα παράγει αρκετές θερμίδες για να θρέψει τον παγκόσμιο πληθυσμό.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ποσότητα.

Είναι η κατανομή, η φτώχεια, οι πόλεμοι, η σπατάλη και συχνά ένα οικονομικό σύστημα που κάνει πιο εύκολο να αγοράσεις φθηνές θερμίδες παρά πραγματική τροφή.

Κάποτε ο άνθρωπος φοβόταν ότι δεν θα βρει φαγητό.

Σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι φοβούνται μήπως δεν σταματήσουν να τρώνε.

Το πρώτο είναι βιολογική στέρηση.

Το δεύτερο συχνά είναι συναισθηματική, κοινωνική ή μεταβολική στέρηση μεταμφιεσμένη σε αφθονία.

Και ξέρεις τι με προβληματίζει περισσότερο; Ότι και στις δύο περιπτώσεις το σώμα στέλνει το ίδιο μήνυμα «Μου λείπει κάτι.» Στον έναν λείπει η τροφή.

Στον άλλον λείπει ο κορεσμός, η ηρεμία, η σύνδεση, η ασφάλεια ή η ποιότητα.

Γι' αυτό πολλές φορές λέω ότι η πραγματική ισορροπία δεν είναι να έχουμε περισσότερο.

Είναι να έχουμε αρκετό.

Ούτε πείνα.

Ούτε υπερβολή.

Απλώς αρκετό.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα που προσπαθεί να μάθει η ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια. «Παν μέτρον άριστον», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι δεν αναφέρονταν μόνο στο φαγητό ή στο κρασί.

Μιλούσαν για τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στη ζωή.

Γιατί το πρόβλημα δεν εμφανίζεται μόνο όταν κάτι λείπει.

Εμφανίζεται και όταν κάτι περισσεύει.

Ένα χωράφι χωρίς νερό ξεραίνεται.

Ένα χωράφι που πλημμυρίζει καταστρέφεται.

Ένας άνθρωπος που δεν τρώει αρκετά εξασθενεί.

Ένας άνθρωπος που δεν σταματά να καταναλώνει κουβαλά ένα διαφορετικό βάρος.

Το ίδιο συμβαίνει με τα χρήματα, τη δουλειά, την εξουσία, ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις.

Η φύση δεν φαίνεται να αγαπά τις ακρότητες.

Παρατηρώντας ένα δέντρο, ένα ποτάμι ή ένα υγιές ζώο, δύσκολα θα δεις κάτι υπερβολικό.

Όλα κινούνται μέσα σε έναν αόρατο ρυθμό.

Παίρνουν ό,τι χρειάζονται και αφήνουν χώρο για το επόμενο βήμα.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ίσως το μοναδικό είδος που μπορεί να πει «φτάνει» και να συνεχίσει.

Να έχει γεμάτο τραπέζι και να νιώθει στέρηση.

Να κατέχει περισσότερα από όσα χρειάζεται και παρ' όλα αυτά να αναζητά κι άλλα.

Ίσως γι' αυτό η σοφία των παλιών χωράει σε τόσο λίγες λέξεις.

Δεν μας προέτρεπαν να ζήσουμε φτωχά.

Δεν μας προέτρεπαν να αρνηθούμε τις απολαύσεις.

Μας θύμιζαν απλώς ότι κάποια στιγμή πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίσουμε πότε κάτι είναι αρκετό.

Και αυτό, τελικά, ίσως είναι πολύ πιο δύσκολο απ' όσο ακούγεται.

Το σώμα δεν χρειάζεται φόβο.

Χρειάζεται ρύθμιση.

Για δες… Ευαγγελία Παπαγιάννη Για την υγεία σας. #entero #ΠανΜετρονΑριστον #ΣκεψειςΖωης #ΑνθρωποςΚαιΦυση #ΛειτουργικηΑυτογνωσια #Ισορροπια #ΥγειαΚαιΖωη #ΤροφηΓιαΣκεψη #ΣοφιαΤωνΑρχαιων #Μετρο #Αυτογνωσια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους