Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ζήτω η κοινωνική δημοκρατία": Σαν σήμερα, 23 Ιουνίου 1848, οι εργάτες του Παρισιού ξεχύνονται στους δρόμους και στήνουν οδοφράγματα.

Ηταν η απάντησή τους στο όργιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε η αντεπανάσταση.

Παρά την ανατροπή του Λουδοβίκου Φιλίππου και την ανακήρυξη της Δεύτερης Δημοκρατίας λίγους μήνες πριν, με την επανάσταση του 1848, η προσωρινή αστική κυβέρνηση όχι μόνο συνέχιζε, στην ουσία, την ίδια αντιδραστική πολιτική, αλλά στράφηκε και ενάντια στους εργάτες, που είχαν δώσει το αίμα τους για την ανατροπή της μοναρχίας.

Η εργατική τάξη ζητά ακόμα περισσότερες κατακτήσεις και δικαιώματα, και προώθηση της επανάστασης.

Οι αστοί εκμεταλλευτές της, αφού πήραν την θέση των μοναρχικών μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 (με τις πλάτες των εργατών), τώρα επιδιώκουν να σταθεροποιήσουν την εξουσία τους και να τσακίσουν τους εργάτες.

Στο στρατόπεδο της εργατικής τάξης ιδρύονται μυστικές οργανώσεις κι επαναστατικές λέσχες στις οποίες πρωτοπόρο ρόλο διαδραματίζουν οι Μπλανκί και Ρασπάιγ.

Στο στρατόπεδο της αστικής τάξης σχηματίζονται ένοπλα τμήματα όπως η Κινητή Φρουρά, που αποτελείται από νέους με μικρή πείρα και λούμπεν στοιχεία της εποχής και φτάνει να αριθμεί δεκάδες χιλιάδες ενόπλους. 23 Ιουνίου 1848, οι εργάτες βγαίνουν στους δρόμους και αρχίζουν οδομαχίες με τις δυνάμεις της αντίδρασης.

Από το ένα μέρος πολεμούσαν 40-45 χιλιάδες εργάτες, και από το άλλο τα κυβερνητικά στρατεύματα, η κινητή φρουρά και σώματα της εθνοφρουράς, που η συνολική τους δύναμη έφτανε τις 250.000 άνδρες.

Οι εργάτες πολέμησαν οχυρωμένοι πίσω από οδοφράγματα που έφταναν έως και τέσσερις ορόφους σε ύψος.

Ζητούσαν να διαλυθεί η συντακτική συνέλευση και να περάσουν τα μέλη της από δίκη, να πιαστούν τα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής, να απομακρυνθεί ο στρατός από το Παρίσι, να αναγνωριστεί στο λαό το δικαίωμα να καταρτίσει ο ίδιος το σύνταγμα, να διατηρηθούν τα εθνικά συνεργεία και να κατοχυρωθεί το δικαίωμα της εργασίας.

Οι μεγάλες οδομαχίες κράτησαν τέσσερις μέρες, από τις 23 έως τις 26 Ιούνη.

Οι ξεσηκωμένοι δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν μια ενιαία κεντρική διοίκηση και έτσι τα σώματα είχαν μεταξύ τους μια χαλαρή σύνδεση.

Αν και οι εργάτες πολέμησαν ηρωικά, η προλεταριακή εξέγερση του Παρισιού συντρίφτηκε.

Ακολούθησε μια πρωτόγνωρη σφαγή των εργατών σε όλο το Παρίσι, που έδειξε τη σκληρότητα που είναι ικανή να φτάσει η αστική τάξη ενάντια στο προλεταριάτο που έχει αμφισβητήσει την εξουσία της.

Οι νικητές σκότωσαν όλους τους τραυματίες επαναστάτες, συνέλαβαν πάνω από 25 χιλιάδες άτομα, άρχισαν τα στρατοδικεία, πάνω από τρεισήμισι χιλιάδες εξορίστηκαν, χωρίς δίκη, στις μακρινές αποικίες.

Παρά την ήττα της, η εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1848 στο Παρίσι είχε μεγάλη ιστορική σημασία, την οποία περιέγραψε ο Καρλ Μαρξ: "ύστερα από τον Ιούνη, η επανάσταση σήμαινε: ανατροπή της αστικής κοινωνίας, ενώ πριν το Φλεβάρη σήμαινε: ανατροπή της μορφής του κράτους" και "αφού βουτήχτηκε στο αίμα των εξεγερμένων του Ιούνη, η τρίχρωμη σημαία έγινε η σημαία της ευρωπαϊκής επανάστασης: Η κόκκινη σημαία!". Ήταν αυτή η ιστορική εμπειρία της επανάστασης του Ιουνίου η οποία άνοιξε τον δρόμο για την νέα εποχή των ταξικών συγκρούσεων ανάμεσα στους εργάτες και την αστική τάξη.

Μάλιστα, με βάση αυτή την εμπειρία, ο Μαρξ και ο Ένγκελς τόνιζαν ήδη απο το 1850 την ανάγκη αυτοτέλειας της πολιτικής δράσης της εργατικής τάξης και διαχωρισμού της από την αστική τάξη και τους μικροαστούς γιατί αλλιώς το προλεταριάτο θα "ξανάπεφτε σε κατάσταση εξαρτήματος της επίσημης αστικής δημοκρατίας". Αλλά και την ανάγκη να έχει η εργατική τάξη τη δική της ανεξάρτητη οργάνωση εργατικού κόμματος, να πάρει στα χέρια της την καθοδήγηση του αγώνα της, να προβάλει τις δικές της αυτοτελείς διεκδικήσεις και να αποτρέψει με κάθε τρόπο τον αφοπλισμό της ή την παράδοση των όπλων. Ο Κάρλ Μαρξ έγραψε για τη συγκεκριμένη περίοδο σε δύο έργα του, "Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 έως το 1850", και το "Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη". Η εργατική εξέγερση του Παρισιού, η πρώτη, σε τέτοιο μέγεθος και μορφή, μεγάλη αναμέτρηση ανάμεσα στους εργάτες και τις δυνάμεις της αστικής τάξης, ήταν αυτή που έδωσε και στην ανθρωπότητα την πρώτη φωτογραφία οδοφράγματος στην ιστορία.

Η φωτογραφία (δημοσιεύεται και εδώ) τραβήχτηκε απο τον νεαρό Charles-François Thibault ξημερώματα 25 Ιουνίου του 1848 (όταν η εργατική εξέγερση έδινε τις τελευταίες ηρωικές μάχες) και δίνει την εικόνα των οδοφραγμάτων στην οδό Rue du Faubourg du Temple (92). Ο Thibault αποθανάτισε και την τελική επίθεση των αντιδραστικών την επόμενη μέρα,26 Ιουνίου Ι848,στο ίδιο σημείο.

Η πρώτη φωτογραφία είναι και πρώτη που συνόδευσε ρεπορτάζ εφημερίδας στην ιστορία, αφού δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά σε εφημερίδα του Παρισιού, με πληροφορίες για την εξέγερση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους