Σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια, 23 Ιουνίου του 2001, ο Παναθηναϊκός κερδίζει τον Ολυμπιακό 79-63 στον πέμπτο τελικό των πλέι οφ και κατακτάει το τέταρτο συνεχόμενο πρωτάθλημά του και το δεύτερο της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα αφιέρωμα-γίγας για έναν από τους αγαπημένους μου τίτλους και κορυφαία οπαδική στιγμή μου, καθώς ήμουν μέσα σε εκείνο τον αγώνα.

Το ιστορικό πλαίσιο: -Ουσιαστικά ο τελευταίος αγώνας μιας ολόκληρης εποχής, της χρυσής Α1 της δεκαετίας του '90. Το 2001 το ενδιαφέρον για το μπάσκετ είχε πια μειωθεί πολύ, λόγω και του σχίσματος ΦΙΜΠΑ-Ούλεμπ, όμως εκείνο το πρωτάθλημα ήταν το τελευταίο με πολλούς εύρωστους χορηγούς (Γιαννακόπουλοι, Κόκκαλης, Φιλίππου, Βωβός, Εμφιετζόγλου) και μεγάλα μπάτζετ.

Η 90s λογική φαινόταν ακόμα στο πώς ήταν χτισμένοι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, με εμβληματικά δίδυμα ξένων (Ρέμπρατσα-Μποντιρόγκα, Ράτζα-Ρίβερς) και με την μισή ιστορία της Α1 της προηγούμενης δεκαετίας: Αλβέρτης, Οικονόμου, Μπαλογιάννης, Τόμιτς, Μπουντούρης, Παπανικολάου. -Αγωνιστικά οι δυο έμοιαζαν ομάδες αρκετά, συνδυάζοντας στοιχεία της δεκαετίας του ’90 ενώ προσπαθούσαν να αφομοιώσουν τις αλλαγές της νέας εποχής των 24’’. Και οι δυο στηρίζονταν σε ποστ παιχνίδι με τους Ρέμπρατσα-Ράτζα, και οι δυο προσπαθούσαν να τρέξουν με τους Ρίβερς-Καλαϊτζή, και οι δυο είχαν σουτέρ στην καλύτερη φόρμα της καριέρας τους: Βούκτσεβιτς, Αλβέρτη.

Παρά τα κάποια μοντέρνα στοιχεία όμως, έπαιζαν ακόμα σε αργούς ρυθμούς για την νέα εποχή, όπως φάνηκε στα αποτελέσματά τους στην Ευρώπη (αποκλεισμός Ολυμπιακού από Ταουγκρές στην Ευρωλίγκα, συντριβή Παναθηναϊκού από Μακάμπι στον τελικό της Σουπρολίγκα). -Οι δυο ομάδες φτάνουν στον πέμπτο τελικό εξαντλημένες. Ο Ολυμπιακός είναι μπάχαλο, ο Ζούρος τρομερά αγχωμένος και out of his depth, δεν έχει κανένα κύρος στα μάτια των σταρ του, ο Ράτζα παίζει εγωιστικά για να εκδικηθεί τον Παναθηναϊκό, ο Οικονόμου μένει εκτός ρόστερ πέμπτου τελικού και είναι με πολιτικά στον πάγκο.

Το πείραμα του Κόκκαλη να αναβιώσει τα 90s με μια ομάδα βετεράνων και πρώην Παναθηναϊκών (υπήρχε και ο Μπουντούρης) φαινόταν να πηγαίνει στα βράχια.

Αλλά και στον Παναθηναϊκό ο Ρέμπρατσα όλη την χρονιά σκεφτόταν το ΝΒΑ και ο Ζοτς τον τσίγκλαγε δημόσια, πολλοί βετεράνοι και βαριά πόδια (κάποια στιγμή στο δεύτερο δεκάλεπτο του τελικού θα βρεθούν να παίζουν μαζί Μίντλετον, Ρότζερς, Κοχ και Τζεντίλε, με συνολική ηλικία άνω των 140 ετών!), ενώ υπήρχε η επιπλέον αβεβαιότητα με τον Φώτση και το ΝΒΑ. -Ο Παναθηναϊκός εκείνη την χρονιά είχε θεωρητικά την πληρέστερη ομάδα στην ιστορία του.

Στην πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2000 είχαν προστεθεί Μίντλετον και Μπαλογιάννης, σε επίπεδο ονομάτων και φήμης ο ΠΑΟ είχε το βαθύτερο ρόστερ του από τον πρώτο έως τον δωδέκατο παίκτη (καλύτερο ίσως και του 2009). Στην πράξη όμως ο Κάτας δεν έπαιξε ποτέ, ο Μπερκ ήταν εκτός ροτέισιον, Κοχ και Τζεντίλε γηρασμένοι, ο Μίντλετον σε αναζήτηση ρόλου στην πρώτη χρονιά του. Ο ΠΑΟ δεν είχε παίξει καλό μπάσκετ εκείνη την χρονιά: τέσσερις ήττες στην Α1, πέντε ήττες στον όμιλο της Σουπρολίγκα, χαμένοι τελικοί με ΑΕΚ και Μακάμπι για κύπελλο και Σουπρολίγκα.

Στον πέμπτο τελικό παίζονταν πάρα πολλά και για το τριφύλλι και για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ακόμα σχετικό φρέσκο στον πάγκο και με δημοσιεύματα αμφισβήτησης εις βάρος του μέσα στην σεζόν (αν και ποτέ από την ίδια την ομάδα). -Πέριξ των ομάδων μια παράνοια με οπαδούς και του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ και όλους να ασχολούνται με την μεταγραφή του Μιχάλη Κωνσταντίνου στον Παναθηναϊκό που είχε ανακοινωθεί την προηγούμενη ημέρα.

Στο σύνθημα για τον 'Μιχαλάκη' που ακουγόταν να προσθέσουμε και τα οπαδικά χιτ της εποχής για Ζούρο (μελαγχολία…) και Οικονόμου, το τελευταίο μάλλον κακόγουστο αλλά in the moment της καφρίλας είχε την πλάκα του.

Από τα μεγάφωνα του ΟΑΚΑ τον ρυθμό έδινε συνεχώς το Kernkraft 400 των Zombie Nation.

Στα επίσημα Άντζελο Φιλιππίδης κυριλέ αλλά και Στέλιος Διονυσίου να κάνει ένα βαρύ τσιγάρο, οι δυο όψεις του αστικού Παναθηναϊκού.

Το φιλμ του αγώνα: 1. Τα πρώτα 15 αγωνιστικά λεπτά είναι ονειρικά για τον Παναθηναϊκό. Ο Ρέμπρατσα αποφασίζει στην τελευταία του εμφάνιση στον ΠΑΟ να μπει σε beast mode και ταλαιπωρεί τον Ράτζα με 12 πόντους και φοβερά ποσοστά. Ο Ομπράντοβιτς εκμεταλλεύεται τα γρήγορα πόδια του Καλαϊτζή, χτυπάει με αιφνιδιασμούς και ο Έλληνας γκαρντ σκοράρει τρεις φορές στην κόντρα (την μια με κάρφωμα!). Ο Ντέκι σε κλασική ολ αράουντ εμφάνιση κλείνει το πρώτο μισό με 8 πόντους και 6 ριμπάουντ, ενώ ο Φράγκι βάζει τρία τρίποντα απέναντι σε μια ζώνη που αποτόλμησε ο Ζούρος.

Στο 13’ ο ΠΑΟ προηγείται 31-18. 2. Κάπου εκεί αρχίζει το μαρτύριο για τον Παναθηναϊκό.

Μετά τα πειράματα (Δορκοφίκης, Ρισασέ, τρία γκαρντ με Μπουντούρη), ο Ζούρος κατασταλάζει στο σχέδιο μάχης που περιλαμβάνει Ντε Μιγκέλ (φοβερή εμφάνιση με 12 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, κράτησε τον Ολυμπιακό ζωντανό) και Παπανικολάου στα φόργουορντ, τους Τόμιτς-Βούκτσεβιτς να εναλλάσσονται ως παρτενέρ του Ρίβερς στην περιφέρεια, και χαμηλά σχήματα με αυτούς τους τρεις και έναν εκ των Ντε Μιγκέλ-Παπ στο 4. Ο Παπανικολάου δεν σκόραρε πολύ, έπαιξε όμως φοβερή άμυνα στον Μποντιρόγκα και ταλαιπώρησε τα τεσσάρια του Παναθηναϊκού.

Η αμυντική τακτική πάνω στον Μποντιρόγκα ήταν εξαιρετική, αφού πίσω από τον Παπ περίμενε πάντα ο Ντε Μιγκέλ - το τελευταίο του καλάθι εντός παιδιάς ο Μπόντι θα το βάλει στην πρώτη επίθεση του δεύτερου ημιχρόνου. Ο Τόμιτς ήταν εμφανώς αποφασισμένος, βοηθώντας και αυτός σε σουτ και άμυνα.

Αν οι Ράτζα (9 χαμένες βολές!) και Ρίβερς ήταν καλύτεροι, ο ΠΑΟ θα είχε πολύ μεγάλο πρόβλημα. 3. Credit στον Ζούρο λοιπόν που, παρά τις υστερίες και τις γραφικότητες, για παραπάνω από 20 αγωνιστικά λεπτά είχε τον Ζοτς στα σχοινιά.

Εκμεταλλευόμενος το ροτέισιον του ΠΑΟ (απογοητευτικοί οι Τζεντίλε, Κοχ, Ρότζερς) και το αμυντικό versatility των Ντε Μιγκέλ, Παπανικολάου, ο Ολυμπιακός μετατρέπει το -13 του 31-18 σε 43-37 στο ημίχρονο. Ο ΠΑΟ βρίσκεται μπροστά σε τεράστιο αίνιγμα: την άμυνα των φόργουορντ του Ολυμπιακού.

Σκοράρει μόλις 9 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο (σημαντικότατοι οι 6 του Ρέμπρατσα, δεν ξανασκόραρε και έμεινε στους 18 συνολικά ήταν όμως αποκούμπι σε στιγμή ξηρασίας) και στο 30’ ο Ολυμπιακός είναι πια στο -1, 52-51! Οι ερυθρόλευκοι έχουν το μομέντουμ. 4. Ο Ολυμπιακός ξεκινάει το τέταρτο δεκάλεπτο όπως έκλεισε το τρίτο, με Βούκτσεβιτς στο 3 και Παπανικολάου στο 4. Με αυτήν την χαμηλή πεντάδα-κομάντο ο Ολυμπιακός έχει δυο προσπεράσματα.

Με τον Ράτζα περνάει 53-52 αλλά απαντάει αμέσως ο Αλβέρτης με τρίποντο, το πρώτο καλάθι του αρχηγού μετά το πρώτο ημίχρονο. Ο Παναθηναϊκός στα επόμενα δυο λεπτά σκοράρει μόνο δυο ανέλπιστα καλάθια με τους αριστερόχειρες (Μπερκ, Τζεντίλε), η απουσία του Καλαϊτζή κοστίζει. Ο Ολυμπιακός ετοιμάζεται πια για το δάγκωμα της κόμπρας: ο Βούκτσεβιτς με το μοναδικό του τρίποντο ισοφαρίζει σε 59-59 και λίγο μετά ο Ρίβερς κάνει το 59-61. 5.30' πριν το τέλος ο Ολυμπιακός ολοκληρώνει ένα διάστημα 22 αγωνιστικών λεπτών από το -13 του πρώτου ημιχρόνου με επιμέρους σκορ 43-28 υπέρ του! 5. Έχει έρθει όμως η ώρα του Φράγκι. Ο Ζοτς βάζει την crunch time πεντάδα του (Ρέμπρατσα, Μπόντι, Φράγκι, Ρότζερς, Καλαϊτζή) την ώρα που ο Ζούρος βγάζει τον Παπ και βάζει τον Ντε Μιγκέλ.

Μοιραίο λάθος.

Χωρίς τον Παπανικολάου να κλείνει τρύπες και απέναντι στο ψηλό σχήμα του ΠΑΟ, ο Τόμιτς βρίσκεται να κυνηγάει τον Αλβέρτη.

Αυτό που ακολουθεί είναι μυθικό. Ο Φράγκι βάζει 7 πόντους σερί, ένα τρίποντο για το 62-61 και δυο μακρινά δίποντα για το 66-61. Η δουλειά τελειώνει με ένα δύσκολο χουκ του Ρότζερς, που εκμεταλλεύτηκε ότι είχε απέναντί του τον Βούκτσεβιτς αφού ο Ζούρος επέμεινε στο χαμηλό σχήμα. 68-61 και τέλος, 3 λεπτά πριν την λήξη. 6. Ο Ολυμπιακός καταρρέει και ακολουθεί μια ηδονική διαδικασία φάουλ, βολών, αποβολών και καζούρας σε παίκτες και οπαδούς των ερυθρολεύκων από μια ηδονισμένη κερκίδα.

Τα 'Μιχαλάκη' και 'Δρούζα' δονούν συνεχώς το στάδιο.

Τελικό σκορ 79-63: από το 59-61 και μετά ο Ολυμπιακός τρώει σε 5 λεπτά 20 πόντους και βάζει 2! Επίλογος Μια οδυνηρή ήττα του Ολυμπιακού από τον Παναθηναϊκό πάνω που φαινόταν έτοιμος να πάρει εκδίκηση για το 1999.

Ήταν ο αγώνας που ‘τελείωσε’ ουσιαστικά από το μπάσκετ τον Κόκκαλη. Ο Ζούρος ήταν καλά προετοιμασμένος απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που, παρά τα ονόματα στο ρόστερ του, ήταν κορεσμένος, βαρύς και χωρίς φαντασία όλη την χρονιά.

Το παράπονό του ήταν ότι ενώ πήγε το ματς εκεί που ήθελε και του βγήκαν οι ρολίστες – Ντε Μιγκέλ, Τόμιτς, Παπ, Βούκτσεβιτς (παρά το 1/7 τρίποντα) – δεν πήρε το κάτι παραπάνω από Ράτζα, Ρίβερς.

Οι δυο ξένοι του Ολυμπιακού είχαν 21 πόντους με 7/19 βολές ενώ οι Σέρβοι του τριφυλλιού 34 πόντου.

Και η καριέρα του Ζούρου ποτέ δεν ορθοπόδησε μετά από αυτήν την χαμένη ευκαιρία, τελείωσε πριν καλά-καλά ξεκινήσει.

Οι δηλώσεις του μετά το τέλος του ματς ('παίζαμε απέναντι σε εφτά') έδειχναν ότι δεν είχε το ειδικό βάρος να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις.

Για τον Παναθηναϊκό ο τελικός θύμιζε αρκετά τον τελικό με την Μακάμπι στην Θεσσαλονίκη το 2000, όπου κι εκεί επικράτησε χάρη στο step up ενός τρίτου σταρ δίπλα στους Σέρβους – το 2000 ο Κάτας, το 2001 ο Αλβέρτης.

Μέγας ο Ζοτς, προτού όμως γίνει 'Ζοτς', στις τρεις πρώτες του χρονιές κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο Παναθηναϊκός ήταν πρώτα η ομάδα των σταρ του (Ρέμπρατσα, Κάτας, Αλβέρτης, Μποντιρόγκα, Κουτλουάι) και μετά του προπονητή του.

Μόνο στην Μπολόνια αυτή η ισορροπία άλλαξε.

Συγκινητική η στιγμή με τον Ρέμπρατσα να πετάει την φανέλα του στον κόσμο αποχαιρετώντας το τριφύλλι.

Η βραδιά όμως ανήκε στον Φράγκι, τον μεγάλο αρχηγό, που εκείνη την μέρα έγινε μύθος της Παναθηναϊκής ιστορίας. 23 πόντοι με 5/7 τρίποντα όταν όλα φαίνονταν χαμένα, πήρε τον Παναθηναϊκό από το χέρι και του έδωσε τον τίτλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους