Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, στο νοσοκομείο, κατάφερα, για πρώτη φορά, να στρέψω το βλέμμα προς το χέρι μου, το κάτω από τις γάζες και τους δεκάδες επιδέσμους, μετά από δεκαεφτά ημερονύχτια.

Από εκείνη τη στιγμή τελώ εν απογνώσει και σοκ.

Περιμένω το χειρουργείο.

Η φωτιά δεν είναι, ούτε πρόκειται να γίνει, εμμονή μου.

Όμως, σίγουρα, πήρε παντοτινά μαζί της κάτι πολύ δικό μου, το δέρμα μου και ένα σημαντικό κομμάτι από το αριστερό μου χέρι.

Ούτε εγώ, όμως, είμαι ηρωίδα, ούτε θέλησα, ποτέ, να γίνω.

Προσπαθώ πολύ να είμαι ψύχραιμη, προσπαθώ να είμαι δυνατή, προσπαθώ, ακόμη περισσότερο, να μην τα παρατήσω και να μην ταλαιπωρήσω και άλλους δίπλα μου.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο, αντιθέτως, υπάρχουν φορές οδυνηρές, ματωμένες, φρικαλέες.

Στο σημείο μηδέν, ουρλιάζω, «δεν μπορώ να συνεχίσω». Και ο Μπέκετ μου απαντά: «Θα συνεχίσεις». Η έγνοια και η στήριξή σας, φίλοι, είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμες. Κάνουν θαύματα. Με την πολλή και ισόβια αγάπη μου, σε όλους σας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους