ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ: Η ΥΠΈΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΩΣ ΕΘΝΙΚΉ ΕΛΠΊΔΑ του Γιώργος Κουτσαντώνης Σε σειρά αναρτήσεων, έχοντας προηγουμένως σταχυολογήσει και συμφωνήσει με τη σκέψη σημαντικών στοχαστών, όπως ο...

Πλήρες Κείμενο:

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ: Η ΥΠΈΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΩΣ ΕΘΝΙΚΉ ΕΛΠΊΔΑ του Γιώργος Κουτσαντώνης Σε σειρά αναρτήσεων, έχοντας προηγουμένως σταχυολογήσει και συμφωνήσει με τη σκέψη σημαντικών στοχαστών, όπως ο Scruton, o Dennen, ο Hazoni, o Levin, ο Dreher και πολλοί ακόμη της συντηρητικής δεξαμενής, υποστηρίζω ότι ο φιλελευθερισμός απέτυχε και ότι αυτή η αποτυχία δεν συνδέεται με τη σωστή ή λάθος εφαρμογή, του ενίοτε φιλελεύθερου μοντέλου, αλλά με την προβληματική, αντιφατική και αλαζονική φύση της βασικής «συνταγής». Υποστηρίζω δηλαδή ότι το πρόβλημα είναι γενικό και δομικό: το πεπρωμένο του φιλελευθερισμού γράφτηκε τις στιγμές που σχηματιζόταν η ιδεολογία.

Ο φιλελευθερισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, ήταν εξαρχής καταδικασμένος να αποτύχει.

Αν και οι δύο ιδεολογίες στα σημεία είναι πολύ διαφορετικές, ειδικά σε ζητήματα οικονομίας, η βασική τους «ανθρωπολογία», είναι παρόμοια: και οι δύο βασίστηκαν στην νεωτερική πίστη – που αργότερα έγινε μεταμοντέρνα – ότι ο άνθρωπος είναι ξύλο απελέκητο που κάποιοι πεφωτισμένοι θα το σμιλέψουν κατά το δοκούν, ακόμη και κόντρα στην φύση του, κόντρα στις μακραίωνες παραδόσεις και τους δοκιμασμένους θεσμούς.

Αυτή η αλαζονεία δεν θα εκφραστεί μόνο διαμέσου της μαρξιστικής και ζηλόφθονης μνησικακίας, αλλά και διαμέσου των διαφόρων φιλελεύθερων «κοινωνικών συμβολαίων». Συμβόλαια τα οποία στην προσπάθειά τους να εξυμνήσουν το απελεύθερο άτομο (από όλα εν τέλει), κόντρα στον συνθλιπτικά ομογενοποιητικό σοσιαλισμό, έφτασαν στο σημείο να αμφισβητούν την υπόσταση της ίδιας της Κοινωνίας πάνω στην οποία χτίστηκαν οι μεγαλύτεροι πολιτισμοί της γνωστής ανθρώπινης ιστορίας.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα, δηλαδή η εξέλιξη του φιλελευθερισμού ως ντροπιαστική σύγκληση με τον χυδαίο αριστερισμό και την άλογη κοινωνική πρόοδο (woke), αποτελεί ξεκάθαρη απόδειξη, όχι μόνον της αποτυχίας, αλλά και της κοινής τους ανθρωπολογίας.

Οι δύο μεγάλες ιδεολογίες της νεωτερικότητας, μπορεί να έχουν διαφορετικό οικονομικό πρόγραμμα, ωστόσο στο πλάνο της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή στην προσπάθεια σύνθλιψης των εθνών, έβαλαν εξίσου πλάτη σε μια ανομολόγητη, πλην όμως σαφέστατη σύμπνοια.

Ο φιλελευθερισμός ασφαλώς δεν μίλησε ανοιχτά για διεθνισμό, άλλωστε είχε «κατοχυρώσει» τον όρο ο κομμουνισμός, πολέμησε όμως κάθε είδος προστατευτισμού, μίλησε για πλήρη απελευθέρωση των διεθνών αγορών και ανοιχτά σύνορα παντού στη Δύση.

Μια νέα «θρησκεία» γεννήθηκε.

Έτσι, οι αγορές απελευθερώθηκαν πλήρως, έγιναν αχαλίνωτες, χωρίς λογοδοσία κάτι που είδαμε και την περίοδο της Λίμαν Μπράδερς - όπου κανείς δεν πλήρωσε για τα εγκλήματα που επηρέασαν (με υπερεθνικό τρόπο) όλο τον πλανήτη.

Παράλληλα, τα σύνορα άνοιξαν, στην λογική της ελεύθερης μετακίνησης ανθρώπων και κεφαλαίων.

Το ανεύθυνο και αλαζονικό πλάνο της δημιουργίας ενός «παγκόσμιου χωρίου», αδελφωμένων υπό τις Αγορές, άρχισε να γίνεται μια όλο και πιο αυταρχική, σκιώδης και ολοκληρωτική πραγματικότητα, σε βάρος της εθνικής ταυτότητας και κυριαρχίας.

Τα έθνη όμως δεν είναι απλά προϊόντα της νεωτερικότητας, δεν είναι κατασκευές κάποιας κλίκας επιχειρηματιών, διανοουμένων ή διαφωτισμένων που νομίζουν ότι βρήκαν την τέλεια συνταγή.

Τα έθνη δεν είναι απλές οργανωτικές/γραφειοκρατικές δομές όπως τα κράτη.

Τα έθνη σχηματίστηκαν και επιβίωσαν μέσα στις χιλιετίες, βασιζόμενα στην ανθρώπινη φύση, είναι δοκιμασμένα για αυτό και τόσο ανθεκτικά.

Σε σύγχρονους αυτοαποκαλούμενους φιλελεύθερους, παρατηρείται το κωμικό φαινόμενο που εδώ και πολλά χρόνια χαρακτηρίζει την Αριστερά: της "ορθοδοξίας". Είναι γνωστό ότι κάθε φορά που η Αριστερά αποτυγχάνει, οι «θρησκευόμενοι» οπαδοί της λένε: μα αυτό δεν ήταν πραγματική Αριστερά! Το έκαναν στην Ελλάδα με τον Τσίπρα και σε άλλα σημεία του πλανήτη με μαθηματική συνέπεια.

Κι όμως, τώρα που ο σοσιαλισμός, και ευτυχώς, έχει διαλυθεί στον δυτικό κόσμο, κάτι αντίστοιχο, εντελώς κωμικά, κάνουν σήμερα οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι, όπου οι πιο απογοητευμένοι και οργισμένοι φτάνουν σε σημείο να λένε «μα ο Μητσοτάκης δεν είναι πραγματικός φιλελεύθερος, εμείς μιλάμε για “κλασικό” φιλελευθερισμό!». Μιλούν δηλαδή για κάτι που δεν υπάρχει, ελπίζοντας σε μελλοντικό θαύμα.

Αυτό όμως που υπάρχει, ο υπαρκτός φιλελευθερισμός, είναι ανοιχτά σύνορα, γουκισμός, δικαιωματισμός, λαθρομετανάστευση, κρατισμός με ταυτόχρονη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, βαβελοποίηση και διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και φυσικά ρευστοποίηση του ιστορικά ωφέλιμου και ιερού θεσμικού τρίπτυχου: Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια.

Και όλα αυτά για να προχωρήσει το πλάνο της παγκοσμιοποίησης που αμφότεροι, οι φαινομενικά αντίθετοι και αντίπαλοι, στηρίζουν με πάθος.

Υπέρβαση του υπαρκτού φιλελευθερισμού, σημαίνει εθνική ελπίδα επιβίωσης.

Σημαίνει συντηρητική, δηλαδή πνευματική Αναγέννηση.

Ακριβώς για αυτό κάποιοι βλέπουμε την (πραγματική) σύγκρουση να γίνεται ανάμεσα στην Παραδοσιοκρατία και τον Φιλελευθερισμό (με όλες τις συμμαχικές απολήξεις του προοδευτισμού/αριστερισμού). Η συντηρητική Αναγέννηση εκκινεί από μια θεμελιώδη παραδοχή: δεν γίνεται να μισείς τις συνέπειες, ενώ στηρίζεις ή αγαπάς τις αιτίες, αυτό δηλαδή που κάνουν πολλοί σύγχρονοι φιλελεύθεροι, εξίσου της «ορθοδοξίας» - κάθε φορά που τους απογοητεύει κάποιος Μητσοτάκης, τη μια τα ρίχνουν στα ταρώ και την άλλη στη δημοκρατία.

Οι συντηρητικές αρχές, νόρμες και αξίες είναι πολύτιμες στο σήμερα, δεν είναι δηλαδή κενά νοήματα που απλά τα διατηρούμε, μέσα στη φορμόλη, γιατί έτσι πιστεύουμε ότι είμαστε κάποιοι και αποκτάμε ταυτότητα.

Είναι ζωντανές και διαχρονικές αξίες που μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε και να οδηγηθούμε ακόμα και σε μορφές καινοτομίας.

Η συντηρητική αναγέννηση δεν συντηρεί απλά και μόνο, δημιουργεί έδαφος για πολιτική δράση με προοπτική στο σήμερα και στο αύριο. Ενώνει παρελθόν, παρόν και μέλλον με λογική και φρόνηση χωρίς βιασύνη και έπαρση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους