Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΣΕΝΑ, ΠΟΣΑ ΤΡΕΝΑ Σ' ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΗΣΕΙ; Οι πιο πολλοί με συνάντησαν κρατώντας στα χέρια τους μια λίστα.

Τα ίδια έκανα κι εγώ.

Με ρώτησαν για τη δουλειά μου, αν έχω παιδιά, αν παντρεύτηκα, για τους τίτλους μου, για τις σχέσεις, για την ομάδα μου στο ποδόσφαιρό, για τις πολιτικές μου καθώς τις λεν προτιμήσεις ή ακόμη και για το αυτοκίνητο μου.

Σαν να κουβαλάμε όλοι έναν χάρτη στο μυαλό μας και θέλουμε ντε και καλά να τοποθετήσουμε τον άλλο μέσα σ' αυτή τη γεωγραφία που μας έμαθαν να εκτιμάμε.

Και ρωτάμε με μιαν επιτηδευμένη αφέλεια τον Άλλο: "εσύ πόσα σύμβολα επιτυχίας έχεις συγκεντρώσει;" Ή εσύ πόσες συμβάσεις έχεις υπογράψει; Κι από την άλλη, όλο και πιο σπάνια ακούμε εκείνη την ερώτηση που μετράει: Είσαι καλά; Νιώθεις γαλήνη; Έχεις κάποιον ρε συ να σε αγαπάει βαθιά; Για να μην πω για κείνη την καίρια ερώτηση της ποιήτριας Άννας Ιωαννίδου: "Λοιπόν, για πες, εσένα πόσα τρένα σ' έχουν πατήσει;" Μονάχα κάποιος με ρώτησε κάποια στιγμή τι ζώδιο είμαι για να μου απαντήσει στη συνέχεια ξεκαρδιστικά "και; είσαι ευχαριστημένος;" Βιαζόμαστε όλοι να αποκτήσουμε, να εντυπωσιάσουμε, να μπούμε κι εμείς "σε τροχιά", μ' όλη αυτή την ανησυχία ενός ακόρεστου Εγώ.

Και ανάλογες είναι οι απορίες μας για τους άλλους.

Σαν πλανήτες που περιφέρονται στο αχανές στερέωμα χαρτογραφώντας το σύμπαν με τους ήλιους που μας εκπαίδευσαν να εκτιμούμε.

Σαν τουρίστες που φωτογραφίζουν τόπους, για να τους κατατάξουν στην συλλογή τους, χωρίς ποτέ να τους γνωρίσουν.

Όμως κάτω απ' αυτή την επιφάνεια κρύβεται μια βαθύτερη πείνα.

Μια πείνα που κανένα status δεν μπορεί να τη χορτάσει.

Είναι η πείνα για νόημα, για αλήθεια, για μια ζωή που πραγματικά αισθάνεσαι ότι σου ανήκει.

Οπότε, τι να πας να ρωτήσεις τον Άλλο δηλαδή; Πεινάς για νόημα; Διψάς για αλήθεια; Ή να του πεις το ακόμη χειρότερο "Ξύπνησες ποτέ και είπες, ναι ρε φίλε εδώ νιώθω ότι ανήκω"; Θα σε πάρει ή για βλαμμένο ή για ψυχολόγο.

Νομίζω πως μας λείπει όλο και πολύ η παρουσία στις σχέσεις.

Κι εκείνα τα ξυπνήματα που η ψυχή μας νιώθει στο σπίτι της.

Κι είμαστε μονάχα περιηγητές της εκκλησίας του Άλλου.

Που καιρός και ταπεινά γόνατα για προσκυνήματα! Και κάπως έτσι λέμε εύκολα "ναι" σε ό,τι είναι αναμενόμενο και "όχι" σε ό,τι μας φαίνεται ιερό.

Μας λείπει αφάνταστα το ιερό, ο ήσυχος ρυθμός του, όπως σ' ένα νεογέννητο ο χτύπος της καρδιάς της μάνας του.

Αλλά, ξέρεις, στο τέλος είμαι σίγουρος, -και αυτό μου έδειξε η εμπειρία μου παρηγορητικής φροντίδας σε ασθενείς τελικού σταδίου- κανείς μας δεν θυμάται πόσο καλά τσεκάραμε τα "κουτάκια". Τα δικά μας ή των άλλων.

Στο τέλος, όλοι, θα θυμόμαστε πόσο βαθιά ζήσαμε τον Άλλο, πόσο πλήρως τον αγαπήσαμε και πόσο ειλικρινείς υπήρξαμε με τον εαυτό μας. Άν! Δηλαδή, πόσες αφηγήσεις για τρένα μοιραστήκαμε αγκαλιά, κλαίγοντας και γελώντας. ΥΓ. παλιότερο κείμενο μου, αλλά με την διαχρονική του επικαιρότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους