Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αφήγημα ότι «ο Ολυμπιακός καταστρέφει τα παιδιά της Κ19» ακούγεται συχνά στο διαδίκτυο, αλλά αν το δεις ψύχραιμα, απέχει αρκετά από την πραγματικότητα.

Υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη ότι κάθε επιτυχημένη φουρνιά ακαδημιών πρέπει σχεδόν υποχρεωτικά να δώσει 4-5 βασικούς για την πρώτη ομάδα.

Στην πράξη, αυτό σπάνια συμβαίνει — όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκοσμίως.

Το ότι μια ομάδα νέων κάνει πορεία ή κατακτά τίτλους δεν σημαίνει πως όλοι οι παίκτες της θα εξελιχθούν σε ποδοσφαιριστές κορυφαίου επιπέδου.

Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα: η Εθνική Ελλάδας U19 του 2007 έφτασε μέχρι τον τελικό απέναντι στη σπουδαία Ισπανία U19.

Από εκείνη τη γενιά της Ελλάδας, ποιοι έκαναν πραγματικά μεγάλη καριέρα; Κυρίως ο Κώστας Μήτρογλου και ο Σωτήρης Νίνης σε διεθνές επίπεδο.

Καλή πορεία είχε και ο Βασίλης Λαμπρόπουλος με παρουσίες σε ΑΕΚ, Μπόχουμ, Ντεπορτίβο και ΟΦΗ.

Οι περισσότεροι υπόλοιποι έκαναν αξιοπρεπείς αλλά κυρίως εγχώριες καριέρες.

Και από την αντίπαλο Ισπανία — μια χώρα με τεράστια παραγωγή ταλέντου και κορυφαία τεχνογνωσία στις ακαδημίες — πόσοι βγήκαν πραγματικά στο top επίπεδο; Ο Σέζαρ Ασπικουλιέτα, ο Ντάνι Παρέχο και ο Σέρχιο Ασένσιο.

Ουσιαστικά 3 παίκτες.

Οι υπόλοιποι χάθηκαν από το προσκήνιο.

Και φτάνουμε στο σήμερα, το 2026, όπου εύλογα προκύπτει το ερώτημα: ποιον ακριβώς αδίκησε ο Ολυμπιακός; Τον Αντώνης Παπακανέλλος, που στη Ρίο Άβε είναι μόνιμα παγκίτης και συνήθως μπαίνει ως αλλαγή; Τον Κουτσογούλας, που είχε περιορισμένο χρόνο συμμετοχής στις Σέρρες.; Τον Σίνα και τον Πρεκατές, που δυσκολεύτηκαν στον ΠΑΣ Γιάννινα . της Β’ Εθνικής; Τον Πνευμονίδη, που — παρότι έχει ενδιαφέρον πακέτο — βρήκε ουσιαστικό χώρο μόνο στα playoffs με τη φανέλα του Ατρομήτου; Ερωτηματικό ίσως αποτελεί ο Θεοφάνης Μπακούλας, ο οποίος είχε ξεκινήσει καλά στη Ρίο Άβε αλλά στάθηκε άτυχος λόγω τραυματισμού.

Ναι, μπορεί να δεχτεί κανείς ότι κάποιοι ίσως άξιζαν περισσότερες ευκαιρίες για να δοκιμαστούν.

Αυτό όμως απέχει πολύ από το να πούμε ότι «ο Ολυμπιακός καταστρέφει τα ταλέντα του». Δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι είναι άσχετοι όλοι στις ακαδημίες του Ολυμπιακού.

Δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν ξέρει να αξιολογήσει.

Δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι η διοίκηση δεν καταλαβαίνει τι έχει στα χέρια της.

Η πραγματικότητα στο ποδόσφαιρο είναι απλή και συχνά σκληρή: όποιος πραγματικά αξίζει, αργά ή γρήγορα θα παίξει.

Αν όχι στον Ολυμπιακό, τότε αλλού.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το ταλέντο βρίσκει διέξοδο.

Καμία χώρα στον κόσμο δεν βγάζει 11 παιχταράδες από μια φουρνιά ακαδημιών και τους βάζει όλους κατευθείαν στην πρώτη ομάδα.

Ακόμα και η Μπαρτσελόνα ίσως η πιο διάσημη ακαδημία στον κόσμο, χρειάστηκε χρόνια για να δει κάτι που να πλησιάζει σε επιρροη τον Λιονέλ Μέσσι μέχρι να εμφανιστεί ο Λαμίν Γιαμάλ.

Γι’ αυτό καλό είναι να μπει ένα τέλος στην εύκολη καραμέλα περί «αδικίας» της Κ19.

Οι ακαδημίες δεν είναι εργοστάσιο παραγωγής σταρ.

Παράγουν προοπτικές — και μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτές φτάνει στην κορυφή.

Ο ενθουσιασμός για τα νέα παιδιά είναι θεμιτός. Η υπερβολή όμως δεν βοηθά ούτε την κουβέντα ούτε — κυρίως — τα ίδια τα παιδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους