Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟ ΑΣΒΕΣΤΟ... ...των πολλών κατά του Μητσοτάκη που κατά καμία οικονομική και πολιτική ανάλυση δεν εξηγείται, δεν είναι κάτι τωρινό.

Έρχεται από πολύ παλιά.

Είναι το μίσος εκείνου που ταΐζει τις ψευδαισθήσεις του με τις ίδιες του τις σάρκες, εναντίον εκείνου που ζει και προοδεύει χωρίς να έχει καμία ανάγκη από όλα αυτά. Ο Μητσοτάκης δεν είναι ένα οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.

Είναι μια σχεδόν τελείως διαφορετική πρόταση για την πολιτική, ίσως ακόμη και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, πολλώ δε μάλλον για τα δεδομένα του ελληνα που τον βλέπει σαν κατι παντελώς άγνωστο για τον ίδιο, "άρα" ακραία επικίνδυνο και εχθρικό.

Και όλο αυτό χωρίς την παραμικρή λογική επεξεργασία, πάρα μόνο μέσα από ένα πρωτόγονο και αδούλευτο ένστικτο ζωώδους επιβίωσης το οποίο εμπιστεύεται απόλυτα κάθε ένας που δεν διαθέτει τίποτε καλύτερο να εμπιστευτεί.

Αλλά ταυτόχρονα το ίδιο άσβεστο μίσος δείχνει να έρχεται κι από πολύ βαθιά στην ψυχή του καθενός.

Είναι μίσος αβυσσαλέο του καθενός κατά της μάνας του και του πατέρα του που όμως δεν μπορεί να ομολογηθεί.

Το ασυνείδητο μεν αλλά νευρωνικά καταχωρημένο μίσος του βρέφους που εγκαταλείφθηκε και δόθηκε για υιοθεσία σε κάποια κακιά μάγισσα.

Κι έγινε ύστερα χαρακτήρας όλο τούτο το μίσος, κι έγινε στάση ζωής, κάποιοι τυχεροί ίσως να το αναγνώρισαν ως διαταραχή ή ακόμη και ψυχασθένεια, οι περισσότεροι ωστόσο γέρασαν με αυτό, βαφτίζοντας την ατομική τους αρρώστια με ο,τι όνομα είχε ο καθένας ευκαιρο.

Κοινωνική αδικία, επανάσταση, πατρίδα, εθνική σωτηρία, κόμμα, κάθε ένα από αυτά ντυμένο μέσα σε μιας ζωτικής σημασίας (για τους ίδιους) ιερότητα.

Όσοι έχετε ακόμη δύο στάλες νου, δείτε γύρω σας.

Άνθρωποι που για κανέναν αντικειμενικό λόγο δεν μισούν, παρά μόνο γιατί μόνο έτσι οι ίδιοι νιώθουν ασφαλείς, άνθρωποι που για κανέναν αντικειμενικό λόγο δεν είναι αντίθετοι παρά μόνο γιατί μόνο έτσι νιώθουν πως θα γλυτώσουν από τη κακιά μητριά μάγισσα που θέλει να τους φάει.

Όσοι έχετε ακόμη δυο στάλες νου δείτε γύρω σας.

Παντού άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις ένα απλό "γιατί" κάτω από κάποιο τους ανάθεμα, είναι έτοιμοι να σε ξεσκίσουν με κραυγές αναρθρες και ουρλιαχτά.

Η σκέψη θαρρείς πάντα εξόριστη να μην παρενοχλεί τούτη την τρέλα.

Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω.

Δεν ξέρω γενικά τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Δεν είχα ζήσει βλέπετε και καμιά προηγούμενη ζωή για να έχω εμπειρία.

Στην προσωπική μου απόγνωση, άλλοτε έρχομαι πιο κοντά στα πράγματα και γράφω, άλλοτε τραβιέμαι πιο πίσω βαθιά κουρασμένος αλλά κυρίως αηδιασμένος και σιωπηλά περιμένω το επόμενο μεγάλο κακό.

Διότι από όλο τούτο, μόνο ένα μεγάλο κακό μπορείς να περιμένεις εκτός και αν είσαι τελείως άφρων. Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να σώσει μια χώρα η οποία όμως εν πολλοίς δεν θέλει να σωθεί.

Διότι σε μια δημοκρατία που έστω σχετικά ευημερεί και προοδεύει, οι ευθύνες τού κάθε πολίτη ξεχωριστά είναι τεράστιες.

Πιο τεράστιες όμως είναι οι "δίκαιες διεκδικήσεις" μαζών που βρίσκονται σε παρακμή.

Υπό αυτή την οπτική, είναι πολύ πιο ξεκούραστο να ζεις σε μια χώρα που διαρκώς βουλιάζει στην παρακμή αφού ως παρίας, μόνο κοινωνικά δικαιώματα μπορείς να έχεις και καθόλου υποχρεώσεις.

Κι αν είσαι και λίγο (ή και πολύ) ψυχικά διαταραγμένος, ποιος νοιάζεται... Στο κάτω κάτω και οι περισσότεροι γύρω σου το ίδιο είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους