MADE IN JAPAN Αθήνα – ‘Αμπου Ντάμπι – Τόκιο, ημέρα ταξιδιού και προσγειωθήκαμε σ έναν άλλο πλανήτη Πήραμε λοιπόν την πρώτη πτήση χαράματα από Αθήνα. 5ωρίτσες ως το ‘Αμπου Ντάμπι, άυπνοι είμασταν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο αεροδρόμιο του 'Αμπου Ντάμπι είχαμε 8ωρο layover.

Εντυπωσιαστήκαμε από το μέγεθος, τη χλίδα και την ησυχία.

Παρότι ο πίνακας ήταν γεμάτος με πτήσεις, στο τέρμιναλ επικρατούσε ασυνήθιστη ηρεμία.

Οι ώρες πέρασαν ευχάριστα, μέσα στο κέφι για το ταξίδι που ξεκινούσε, τους εξήγησα τι τους περίμενε, ως συνήθως δεν έδωσαν καμία σημασία, θα τα μάθαιναν στην πράξη.

Στη μεγάλη πτήση, μας στοίβαξαν στις μεσαίες θέσεις, ασφυχτικά μικρός ο χώρος, αυτή τη φορά είχα όμως προνοήσει-προμηθεύτηκα κάτι ιμάντες από τα temu, τους προσαρμόζεις στο τραπεζάκι και στηρίζεις τα πόδια σου, έκαναν δουλίτσα.

Στις διηπειρωτικές πτήσεις κοιμάμαι-ξυπνάω μέχρι που γίνομαι κάτι σαν ζόμπι, φαντάζομαι ο καθένας έχει τους τρόπους του να επιβιώνει, εγώ σηκώνομαι όταν μπορώ να κυκλοφορεί το αίμα και προσπαθώ να ξεκουράζομαι, ειδικά όταν η άφιξη συμπίπτει με ώρες που πρέπει να μείνεις ενεργός.

Ομοίως σ αυτό το ταξίδι θα φτάναμε νωρίς το μεσημεράκι, θεωρητικά υπήρχε αρκετός χρόνος να βγούμε για την πρώτη διερευνητική βόλτα, καλό θα ήταν να είμαστε φρέσκιοι.

Λέμε τώρα... 'Αντε να φτάνουμε βρε παιδιά... Προσγειωθήκαμε στην ώρα μας και κατεβήκαμε παραζαλισμένοι να περάσουμε τις διαδικασίες του immigration.

Η ουρά ήταν μεγάλη αλλά προχωρούσε γοργά.

Είχαμε εκδώσει κάτι κωδικούς Qr για να μη συμπληρώνουμε έντυπα στην άφιξη.

Οι γιαπωνέζοι έχουν αυτόματα μηχανήματα όπου σκανάρεις το διαβατήριο με το Qr που έχεις εκδώσει, σου παίρνουν αποτυπώματα ενώ υπάρχει παντού ένας ευγενέστατος υπάλληλος να σε βοηθήσει με τη διαδικασία, έτσι εγκαινιάσαμε άμεσα τα αριγκατό (ευχαριστώ) και τις υποκλίσεις.

Μετά από αυτό δυστυχώς είχε και συνέχεια, με δεύτερη ουρά για έλεγχο από τελωνειακό, όταν ξεμπερδέψαμε και από αυτό βγήκαμε στο τέρμιναλ και κοιτούσα τις σημειώσεις μου όπου είχα καταγεγραμμένες τις κινήσεις με τη σωστή σειρά.

Πρώτα έπρεπε να τραβήξουμε μετρητά προκειμένου να βγάλουμε τις Suica (κάρτες για τα ΜΜΜ), να ψάξουμε για sim και στη συνέχεια να κατέβουμε έναν όροφο για να πάμε στα τρένα.

Τα μετρητά ήταν παιχνιδάκι, ΑΤΜ και ρεβολούτ, με 1 ευρώ προμήθεια, ετελείωσε.

Οι sim ήταν παράλογα ακριβές, το δικό μου κινητό υποστηρίζει esim και είχα ήδη συνδεθεί, οπότε προσπεράσαμε και θα βλέπαμε για τους άλλους μέσα στην πόλη.

Πάνω από μιάμισι ώρα διήρκεσε όλα αυτά και θέλαμε άλλο τόσο για να φτάσουμε στο κατάλυμα. Εμ Τόκιο είναι αυτό, τι νόμισες; ότι πας βόλτα το Χαριλάου-Βαρδάρης ; (σκέφτηκα η βλάχα Σαλονικιά). Κατεβήκαμε στα τρένα και βρήκαμε τη σωστή γραμμή. 'Οταν μπήκαμε στο τρένο άρχισα να ζαλίζομαι.

Η κούραση και το άγχος των διαδικαστικών με γονάτισαν.

Με έζωσαν τα φίδια ότι με χτυπάει η αγχώδης διαταραχή.

Θα πάθω κρίση άγχους; Ακόμα δεν πάτησα το πόδι μου; Προσπάθησα να ηρεμήσω και να επανέλθουν οι παλμοί μου, ευτυχώς μέχρι να κατέβουμε είχα ανακτήσει κάποιες δυνάμεις κ ένιωθα καλύτερα.

Κατεβήκαμε από το τρένο στο Σιντζούκου -θεωρείται από τις βολικότερες περιοχές που μπορείς να μείνεις.

Το σημείο τίγκα στα φαγητάδικα, convenient stores, Don Quijote (κάτι σαν τα Jumbo τα δικά μας) και ένας πανζουρλισμός παντού.

Ωραία, τουλάχιστον δεν θα πεινάσουμε.

Βρήκαμε το Airbnb, αλλά μ αυτά και με κείνα η ώρα είχε πάει 5 , απλά πετάξαμε τα πράγματα μέσα και βγήκαμε μήπως προλάβουμε το φως της ημέρας.

Που τελικά δεν το προλάβαμε.

Λίγο να δούμε τι γίνεται με τις sim, λίγο το χάζι αριστερά-δεξιά, πήγε αργάμισι.

Αποφασίσαμε να φύγουμε καρφί για τη Σιμπούγια που ήταν μόνο 2-3 στάσεις μακρύτερα, για να εκπληρωθεί και το όνειρο του Τασουσίρο που έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στην ιστορία του Χάτσικο.

Και συγκινήθηκε βαθύτατα μόλις φτάσαμε στο άγαλμα με τον σκυλάκο.

Μόλις βγήκαμε στην επιφάνεια του Shibuya Crossing βιώσαμε αυτό που λέμε πολιτισμικό σοκ.

Φανταστείτε τώρα μετά από ένα 24ωρο σε δρόμους, πτήσεις και κούραση στα κόκκινα, να βρεθείς στην άλλη άκρη του κόσμου, με ουρανοξύστες ολούθε, επιγραφές νέον, τεράστια videowalls, ορδές ανθρώπων κι ένα περιβάλλον που δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε είμαστε εξοικειωμένοι.

Στο βινετάκι βλέπετε τι αντικρίσαμε.

Κάναμε μια βόλτα στους παρακείμενους δρόμους-οπωσδήποτε θα επιστρέφαμε στην περιοχή για να τη δούμε ξανά πιο ξεκούραστοι.

Πέσαμε στα βαθιά.

Ο εγκέφαλος αδυνατούσε να απορροφήσει τόσο σύντομα όλη την πανδαισία εικόνων, χρωμάτων και ανθρώπινου πλήθους.

Την επόμενη φορά, προσαρμοσμένοι πια, θα εντοπίζαμε πολύ πιο άμεσα τα διαμαντάκια της περιοχής-ειδικά στο στιλιστικό κομμάτι, θα σας δείξω όλα στην ώρα τους.

Επιστρέψαμε στην περιοχή μας και φάγαμε κάτι απλό από τα convenient stores, που είναι μικρά μάρκετ και βρίσκονται κυριολεκτικά παντού.

Θέλαμε να πλυθούμε, να τακτοποιηθούμε, για να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα φρεσκαδούρες από το πρωί με φουλ πρόγραμμα.

Πίσω στο σπίτι, ασχολήθηκα ενδελεχώς με τις διάσημες ιαπωνικές τουαλέτες, τις οποίες λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, τo καλύτερο δώρο για μια γυναίκα! Αφού περιεργάστηκα τον τρόπο που λειτουργούν, ανακάλυψα τα μικρά τους μυστικά και έφτιαξα εκείνο το κομψό βιντεάκι που πόσταρα εχθές, για να το δείξω στους φίλους μου.

Δεν φαντάστηκα τότε ότι θα καταλήξει να γίνει διάσημο μέσα από μια ταξιδιωτική σελίδα που ακόμη δεν ήταν ούτε καν ιδέα… Συνεχίζεται….

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους