Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν χρόνια, όταν ξεκίνησαν οι εκστρατείες για το κινητό στην οδήγηση, ένας ευγενικός αστυνομικός με έγραψε.

Πλήρωσα το πρόστιμο, γκρίνιαξα λίγο, υποσχέθηκα ότι θα προσέχω, όπως υπόσχομαι και στην γυναίκα μου ότι θα τρώω περισσότερα λαχανικά, και μετά από λίγες μέρες συνέχισα να μιλάω στο τηλέφωνο ενώ οδηγούσα.

Η μόνη πραγματική αλλαγή ήταν ότι όταν έβλεπα περιπολικό, έκρυβα το κινητό σαν μαθητής που αντιγράφει στις εξετάσεις.

Και τότε κατάλαβα κάτι ενδιαφέρον.

Η τιμωρία δεν με έκανε να καταλάβω τον κίνδυνο, με έκανε να προσπαθήσω να μην με πιάσουν.

Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της τιμωρίας.

Συχνά δεν διδάσκει υπευθυνότητα, διδάσκει απόκρυψη.

Όταν η συμπεριφορά αλλάζει μόνο επειδή υπάρχει φόβος επιτήρησης, δεν έχουμε μάθηση.

Έχουμε προσαρμογή.

Ο άνθρωπος δεν σταματά απαραίτητα να κάνει αυτό που έκανε.

Απλώς γίνεται πιο επιδέξιος στο να το κρύβει.

Το ίδιο βλέπουμε και στα παιδιά.

Ένα παιδί που φωνάζει, λέει ψέματα ή παραβιάζει έναν κανόνα και τιμωρείται, συχνά δεν μαθαίνει γιατί η συμπεριφορά του είναι προβληματική.

Μαθαίνει ότι η συμπεριφορά αυτή έχει κόστος όταν το βλέπουν οι μεγάλοι.Η εξωτερική τιμωρία μπορεί να σταματήσει προσωρινά μια συμπεριφορά, ιδιαίτερα όταν υπάρχει φόβος ή έλεγχος.

Όμως η εσωτερική αλλαγή έρχεται όταν ο άνθρωπος κατανοήσει τις συνέπειες των πράξεών του και τις συνδέσει με τις δικές του αξίες, όχι με τον φόβο της ποινής.

Αν τότε κάποιος με είχε βοηθήσει να δω τι πραγματικά συμβαίνει όταν μιλάω στο κινητό οδηγώντας ότι για λίγα δευτερόλεπτα οδηγώ σχεδόν «τυφλός», ότι η ζωή μου και η ζωή άλλων ανθρώπων μπορεί να αλλάξει για πάντα ..ίσως να άλλαζα.

Όχι επειδή φοβόμουν το πρόστιμο, αλλά επειδή θα καταλάβαινα το νόημα του κανόνα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνέπειες δεν έχουν θέση.

Οι συνέπειες είναι απαραίτητες.

Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην τιμωρία και στη φυσική συνέπεια.

Η τιμωρία λέει… «Θα υποφέρεις επειδή έκανες κάτι λάθος.» Η συνέπεια λέει..«Ας δούμε τι προκάλεσε αυτό που έκανες και τι χρειάζεται να αναλάβεις τώρα.»Η πρώτη γεννά φόβο.Η δεύτερη ευθύνη.Και η ευθύνη είναι αυτή που τελικά αλλάζει τους ανθρώπους.

Όχι επειδή κάποιος τους παρακολουθεί, αλλά επειδή κάποια στιγμή καταλαβαίνουν ότι οι πράξεις τους έχουν βάρος ακόμη κι όταν δεν τους βλέπει κανείς. Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους