Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή την ημέρα του πατέρα. Ήταν περίπου τριών ετών. Έτρεχε σαν να πετούσε.

Βαδίζαμε στο υποτυπώδες πεζοδρόμιο της λεωφόρου Λαμπράκη, όταν του ήλθε να τρέχει χοροπηδητά, ακροπατώντας μια στο κράσπεδο και μια στο ρείθρο.

Ξεχάστηκε και άρχισε να ανοίγει διασκελισμό επικίνδυνα προς την άσφαλτο της λεωφόρου.

Έτρεξα πανικόβλητος, τον άρπαξα και προσπάθησα να κατανικήσω τον δικό μου τρόμο με «πατρική διδαχή», δείχνοντάς του μια τριαξονική νταλίκα: - Την είδες πόσο τεράστια είναι και φορτωμένη; Θα μπορούσε να σε λειώσει! - Μα τι λες πατέρα; -μου απάντησε, με ολίγον ψυχοθεραπευτικό ύφος για να με ηρεμήσει.

Και να ερχόταν καταπάνω μου, εσύ μια έτσι θα έκανες με το χέρι σου και θα την πετούσες στην άκρη! Πόσο αντάξιοι της εμπιστοσύνης των παιδιών είμαστε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους