Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στην Αυγή της Κυριακής Υπάρχει λόγος του Κώστα Καναβούρη Αλήτες και αλύτες Κι όμως.

Χωρίς ούτε κατ’ ίχνος να ιεροσυλώ (με τέτοια θέματα όπως η προσβολή νεκρών στην οποία κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή επιδίδεται το Μητσοτακικό καθεστώς του επιτελικού κράτους, δεν κάνεις πλάκα), υπάρχει ένα πολύ καίριο αν και αόρατο (τη ευγενεί φροντίδι των μέσων ενημέρωσης) σημείο που συνδέει το ποδόσφαιρο που αυτές τις μέρες διανύει μέρες αισχρής δόξας λόγω Μουντιάλ, με την δίκη για τη δολοφονία του Βασίλειου Μάγγου που διεξάγεται στην Καρδίτσα με κατηγορούμενους τους έξι πρωτόδικα καταδικασμένους αστυνομικούς οι οποίοι τον βασάνισαν, γεγονός που οδήγησε στο θάνατό του ύστερα από ένα μήνα.

Παρενθετικά σημειώνω, ότι το γεγονός του ξυλοδαρμού και του βασανισμού που ακολούθησε, έγινε στον Βόλο στις 14 Ιουνίου 2020 κατά τη διάρκεια κινητοποίησης εναντίον της καύσης σκουπιδιών στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ – Lafarge.

Το σημείο λοιπόν που συνδέει ένα παγκόσμιο γεγονός με ένα αποκρυβόμενο στις πολύ πίσω σειρές της ελληνικής πραγματικότητας, είναι μια και μόνη ρήση του Ζαν Πωλ Σαρτρ: «Σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα τα πάντα περιπλέκονται από την παρουσία της αντίπαλης ομάδας». Για να μην περιπλακούν, λοιπόν, τα πάντα στη δίκη για τη δολοφονία του παιδιού, για να μην πάνε στράφι τα συστήματα και οι τακτικές απόκρυψης, για να μην κινδυνεύσει η νίκη όσο αισχρή και τρισάθλια κι αν είναι (γιατί στο Μουντιάλ, οι νίκες είναι ηθικότερες;), ο αλυτάρχης του δικανικού αγώνα (ο ανώτατος επόπτης), αποφάσισε να απλουστεύσει τα πράγματα: να απαγορεύσει την κάθοδο της αντίπαλης ομάδας στο πεδίο, των γονέων δηλαδή του Βασίλειου Μάγγου, στους οποίους απαγορεύτηκε το δικαίωμα παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας! Απλά πράγματα.

Έχουμε δηλαδή από τη μια μεριά του γηπέδου έξι αλύτες (ραβδούχοι ή μαστιγοφόροι, υπεύθυνοι για την τήρηση της τάξης στους αγώνες), οι οποίοι έδρασαν ως αλήτες και ως τέτοιοι καταδικάστηκαν.

Κι έρχεται τώρα ο αλυτάρχης, ο κυβερνών, ο αρχηγός, δηλαδή ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρυσοχοίδης και ο Υπουργός Δικαιοσύνης (που μας μάρανε) Φλωρίδης και μετατρέπεται σε αλητάρχη.

Δηλαδή σε αρχηγό των αλητών, προσθέτοντας στην τρομακτική οδύνη των γονιών που έχασαν το παιδί τους, την οδύνη της φίμωσης.

Με την Δικαστική Εξουσία να απεμπολεί την ανεξαρτησία της και να μετατρέπεται σε πιστή θεραπαινίδα (δούλα, παραδουλεύτρα) της Εκτελεστικής Εξουσίας, του Μητσοτάκη προσωπικά, όσων βρίσκονται πίσω τους και όσων υποκειμένων αποτελούν την πολυάνθρωπη ορδή του κυβερνητικού συμμοριτισμού.

Φυσικά η «αντίπαλη» ομάδα, την οποία πολεμούν με λύσσα, δεν είναι μόνο οι λαμπροί γονείς του Βασίλειου Μάγγου που «δεν παραδέχτηκαν την ήττα» και δεν πρέπει να «κατέβουν» στον αγώνα και έτσι η τρισάθλια νίκη να κερδηθεί «στα χαρτιά». «Αντίπαλη ομάδα» είναι ολόκληρη η κοινωνία που δεν πρέπει να κατεβεί σε κανέναν αγώνα.

Δεν πρέπει σε κανέναν αγώνα να αγωνισθεί. «Κι ας μην νικήσει ποτέ» όπως πίστευε μέχρι την τελευταία ικμάδα της ανάσας του ο Βασίλειος Μάγγος.

Αυτή είναι η κατάσταση του δικαίου στην Ελλάδα σήμερα.

Να «παίζει» μόνη της η συμμορία του επιτελικού κράτους και να πανηγυρίζει τις νίκες, τη μια πίσω από την άλλη.

Αλήτες και αλύτες με το μαστίγιο και το ραβδί, άλλοτε πραγματικό και άλλοτε στις αναπαραστάσεις της σιωπής, της απόκρυψης, της στρέβλωσης, του νομικού λαϊκισμού και τόσων ακόμη (απ’ όλα έχει ο μπαχτσές) προκειμένου να μην περιπλακεί η γενική λεηλασία από την παρουσία της αντίπαλης ομάδας που ονομάζεται κοινωνία, στον πεδίο της πραγματικότητας.

Και φυσικά, παραδίπλα ένας ολόκληρος φασιστικός οχετός από ψυχικά κατακάθια και συνθλιμμένα μυαλά έτοιμος να κατασπαράξει όσους εγείρονται και αγανακτούν από την κραυγαλέα παράνοια που ονομάζεται δίκαιος αγώνας, δίκαιη δίκη, αίσθημα δικαίου και κάθε τι που θα μπορούσε να περιπλέξει την ασυδοσία.

Και για να μην μακρηγορούμε, αρκεί μόνο μια φράση του Μητσοτάκη για τα Τέμπη, από την πρόσφατη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου: «Τώρα που ο χρόνος καταπραΰνει τα πάθη, καταλαβαίνουμε τι παίχτηκε, ποιοι κρύβονται πίσω από τις μεγάλες κινητοποιήσεις, πως οργανώθηκε μια συστηματική επιχείρηση κατά της Κυβέρνησης». Αυτό θα πει να παίζει μόνος του ο αντίπαλος κι εσύ να πανηγυρίζεις τα γκολ που τρως σωρηδόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους