Εξαιρετικό άρθρο από μία Κυρία του «χώρου» της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματίας. Νηφάλιες, «χαμηλόφωνες» εκτιμήσεις από την καλή φίλη D. K: «📌Πίσω από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν...
Εξαιρετικό άρθρο από μία Κυρία του «χώρου» της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματίας.
Νηφάλιες, «χαμηλόφωνες» εκτιμήσεις από την καλή φίλη D. K: «📌Πίσω από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν διακρίνεται κάτι βαθύτερο από μια ακόμη εκεχειρία ή μια ακόμη περιφερειακή διευθέτηση.
Διακρίνεται το ενδεχόμενο η Μέση Ανατολή να πλησιάζει τη δική της **Βεστφαλική στιγμή**. Η Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648 δεν έφερε δημοκρατία, ούτε τερμάτισε τις συγκρούσεις.
Έβαλε όμως ένα όριο: τα κράτη έπαψαν σταδιακά να νομιμοποιούν την παρέμβασή τους στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών στο όνομα μιας υπερκείμενης θρησκευτικής ή ιδεολογικής αποστολής.
Για σχεδόν μισό αιώνα, η Μέση Ανατολή λειτούργησε με την αντίθετη λογική. Το Ιράν μέσω της «εξαγωγής της επανάστασης», η Τουρκία μέσω του νεοοθωμανικού αφηγήματος και άλλοι κρατικοί ή μη κρατικοί δρώντες μέσω δικτύων επιρροής και πληρεξουσίων.
Το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στον τελευταίο πόλεμο.
Είναι αν αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα συναίνεση ότι η σταθερότητα απαιτεί επιστροφή στα όρια του κράτους και της κυριαρχίας.
Και, ίσως ακόμη σημαντικότερο, ότι το μονοπώλιο της νόμιμης βίας πρέπει να επιστρέψει στα κράτη.
Βεβαίως, οι απτές αποδείξεις παραμένουν περιορισμένες.
Με εκλογές στο Ισραήλ τον Οκτώβριο και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο, καμία πλευρά δεν έχει ισχυρό κίνητρο να αποκαλύψει από τώρα τα τελικά της χαρτιά. Η Τεχεράνη δύσκολα θα εγκαταλείψει τα σημαντικότερα διαπραγματευτικά της εργαλεία πριν εξασφαλίσει ανταλλάγματα, ενώ η Ιερουσαλήμ δεν μπορεί πολιτικά να εμφανιστεί ότι αποδέχεται το σημερινό status quo.
Γι’ αυτό ίσως η ουσία των εξελίξεων βρίσκεται προς το παρόν, περισσότερο στη μεταβολή της γλώσσας παρά στα άμεσα αποτελέσματα.
Λιγότερη εξαγωγή επανάστασης, περισσότερη σταθερότητα.
Λιγότεροι πληρεξούσιοι, περισσότερη κρατική ευθύνη.
Αν αυτή η μετατόπιση αποδειχθεί πραγματική, τότε ο Λίβανος, η Συρία και το Ιράκ μπορεί να εξελιχθούν κάτι περισσότερο από πεδία συγκρούσεων.
Μπορεί να είναι οι χώροι όπου θα φανεί αν η Μέση Ανατολή κινείται σταδιακά προς μια δική της Βεστφαλική στιγμή ή αν οι παλαιές λογικές των πληρεξουσίων και της διαρκούς περιφερειακής αναμέτρησης παραμένουν τελικά ισχυρότερες.»
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους