Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρέπει γίνει κατανοητό ότι η απαίτηση να αναγνωριστεί ως αυτοτελές αδίκημα η γυναικοκτονία δεν βασίζεται στην ιδέα ότι «οι γυναίκες είναι αδύναμες» ή ότι «η ζωή μιας γυναίκας αξίζει περισσότερο». Βασίζεται στην ιδέα ότι ορισμένα εγκλήματα έχουν ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά που δικαιολογούν ξεχωριστή νομική αντιμετώπιση. Αρχικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όλες οι ανθρωποκτονίες ίδιες ως κοινωνικό φαινόμενο.

Ένας ληστής που σκοτώνει έναν περαστικό για χρήματα και ένας πρώην σύντροφος που σκοτώνει τη γυναίκα επειδή τον εγκατέλειψε διαπράττουν και οι δύο ανθρωποκτονία.

Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: προηγούμενη κακοποίηση, απειλές, έλεγχος της ζωής του θύματος, αίσθηση «ιδιοκτησίας» πάνω στη γυναίκα, άρνηση αποδοχής της αυτονομίας της.

Άρα δεν πρόκειται απλώς για μια μεμονωμένη δολοφονία αλλά για την ακραία κατάληξη ενός συγκεκριμένου τύπου έμφυλης βίας.

Συνεχίζοντας, το «όλες οι ανθρωποκτονίες είναι ίδιες» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του ποινικού δικαίου.

Το ποινικό δίκαιο ήδη ξεχωρίζει ειδικές μορφές εγκλημάτων.

Τα περισσότερα νομικά συστήματα ήδη αναγνωρίζουν: εγκλήματα μίσους, τρομοκρατικά εγκλήματα, ρατσιστικά κίνητρα, ενδοοικογενειακή βία.

Η λογική η απαίτηση να αναγνωριστεί ως αυτοτελές είναι ότι όταν ένα έγκλημα έχει ιδιαίτερο κοινωνικό χαρακτήρα, ο νομοθέτης μπορεί να το ονοματίσει και να το αντιμετωπίσει ειδικά.

Κατ’ εμένα, το σημαντικότερο επιχείρημα υπέρ της νομικής αναγνώρισης της γυναικοκτονίας είναι ότι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι αρχές Αυτό είναι ίσως το πιο πρακτικό επιχείρημα.

Αν ο νόμος αναγνωρίζει ρητά τη γυναικοκτονία: η αστυνομία θα ερευνά διαφορετικά τις καταγγελίες, οι εισαγγελείς θα εξετάζουν συστηματικά ιστορικό κακοποίησης, οι κρατικές υπηρεσίες θα αξιολογούν καλύτερα τον κίνδυνο.

Ο στόχος δεν είναι μόνο η ποινή μετά τον φόνο αλλά και η ΠΡΟΛΗΨΗ πριν από αυτόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους