Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να ανοίξει επιτέλους το Νέο Τεριάντ τις πόρτες του στους εν ζωή δημιουργούς της Λέσβου.

Δεν είναι δυνατόν κορυφαίοι καλλιτέχνες, με δεκαετίες προσφοράς στον πολιτισμό, να παραμένουν ουσιαστικά αποκλεισμένοι από τον σημαντικότερο ίσως εικαστικό χώρο του νησιού.

Λες και το Ίδρυμα Τεριάντ δημιουργήθηκε για να υπηρετεί διοικήσεις, πολιτικές ισορροπίες και κομματικούς διορισμούς και όχι την τέχνη και τους ανθρώπους της. Ο Στρατής Ελευθεριάδης – Τεριάντ δεν κληροδότησε στη Λέσβο ένα μουσείο κλειστό, φοβικό και αποκομμένο από τη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία.

Κληροδότησε έναν φάρο πολιτισμού, έναν χώρο συνάντησης της μεγάλης τέχνης με τους δημιουργούς του τόπου.

Έναν χώρο ανοιχτό, ζωντανό και δημιουργικό.

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις αποτελεί η περίπτωση της Σαπφώς Βογιατζή.

Μιας καταξιωμένης ζωγράφου, αποφοίτου της Σχολής Καλών Τεχνών, μαθήτριας μεγάλων δασκάλων όπως ο Μυταράς, ο Μόραλης και ο Ξυνόπουλος.

Μιας δημιουργού που από το 1981 εκθέτει αδιάλειπτα το έργο της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχοντας πραγματοποιήσει περισσότερες από σαράντα ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στη Δανία, στην Αγγλία, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στον Πειραιά, στη Χίο και στη Μυτιλήνη.

Παράλληλα υπηρέτησε επί δεκαετίες τη δημόσια εκπαίδευση και τον πολιτισμό, φτάνοντας να είναι υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων εκπαίδευσης για ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο.

Τα έργα της είναι βαθιά ριζωμένα στη λεσβιακή γη. Ο ελαιώνας της Γέρας, ο Σκόπελος, το Τάρτι, τα χωριά, τα τοπία και οι άνθρωποι του τόπου μας γίνονται ζωγραφική μνήμη και πολιτιστική παρακαταθήκη.

Δεν αποτυπώνει απλώς εικόνες.

Καταγράφει τη ψυχή της Λέσβου.

Και όμως, μια τέτοια δημιουργός δεν έχει βρει μέχρι σήμερα τη θέση που της αξίζει στο Μουσείο Τεριάντ.

Πέρυσι η αιτιολογία ήταν η έλλειψη φυλάκων.

Φέτος οι προγραμματισμένες μουσικές εκδηλώσεις.

Αύριο ποια θα είναι η επόμενη δικαιολογία; Το ερώτημα είναι απλό: αν δεν χωρούν στο Τεριάντ δημιουργοί όπως η Σαπφώ Βογιατζή, τότε ποιοι ακριβώς χωρούν; Η Λέσβος διαθέτει σπουδαίους ζωγράφους, γλύπτες, χαράκτες, λογοτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος.

Ανθρώπους που τίμησαν τον τόπο τους και τον έκαναν γνωστό πέρα από τα σύνορα του νησιού.

Το ελάχιστο που οφείλουν οι θεσμοί είναι να τους δίνουν βήμα και χώρο όσο είναι ακόμη παρόντες, ενεργοί και δημιουργικοί.

Τα μουσεία δεν υπάρχουν μόνο για να φυλάσσουν το παρελθόν.

Υπάρχουν για να συνομιλούν με το παρόν και να προετοιμάζουν το μέλλον.

Όταν οι πόρτες τους παραμένουν κλειστές για τους ίδιους τους δημιουργούς του τόπου, τότε δεν αδικούνται μόνο οι καλλιτέχνες.

Αδικείται η ίδια η Λέσβος, αδικείται η πολιτιστική της κληρονομιά και ακυρώνεται το όραμα εκείνου που δημιούργησε αυτόν τον μοναδικό χώρο.

Ας ανοίξουν λοιπόν οι πόρτες του Τεριάντ.

Όχι αύριο. Τώρα Αν οι νεο Μυτιληνιοι εναι ανταξιοι του χτες του νησιου και ΟΧΙ ΑΚΟΥΣΙΟΙ ΑΧΘΦΟΡΟΙ ΒΑΡΕΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΑΣ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΤΕΡΙΑΝΤ με οποιο τρόπο απαιτηθει

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους