Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζαμε μέχρι σήμερα σε διάφορες ιστοσελίδες όχι κατ' ανάγκη αξιόπιστες, ότι ο Σαμαράς θα κάνει το κόμμα λίγο πριν τις εκλογές.

Αυτές τις ημέρες το ακούσαμε ακριβώς το ίδιο και από τον Κοττάκη.

Συνεπώς, πρέπει να δεχθούμε πια ότι όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά και ότι η πληροφορία αυτή κάπου σχετικά αξιόπιστα βρέθηκε και αναπαράγεται.

Εάν η πληροφορία ισχύει, θα πρόκειται κατά τη γνώμη μου για σοβαρό σφάλμα τακτικής. (Βέβαια, όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, ωστόσο εδώ θα γράψω με βάση όσα ξέρω ο ίδιος, δηλαδή με βάση τις δημοσίως διαθέσιμες πληροφορίες, καθότι ουδεμία προνομιακή πληροφόρηση διαθέτω από τον χώρο πέριξ του πρώην πρωθυπουργού). Διότι φαίνεται πως η στάση των ανθρώπων, αλλά και οι εξελίξεις, δικαιώνουν το άρθρο που είχα γράψει πέρυσι τέτοιον καιρό περίπου με τίτλο "Κόμμα Σαμαρά: Η προσφορά δημιουργεί τη ζήτηση". Πέρυσι μιλούσες στους ανθρώπους για Σαμαρά και γύριζαν περιφρονητικά το κεφάλι.

Τώρα στο ερώτημα "εκτός από το Μητσοτάκη, ποιος", τους απαντάς "Σαμαράς" και η απάντηση είναι "ναι, αλλά θα το κάνει τελικά το κόμμα;". Ήδη διάφορα ρεπορτάζ και ιδιωτικές πληροφορίες που ακούμε "από εδώ κι από εκεί" αναφέρουν ότι, από τη στιγμή που τα ρεπορτάζ άρχισαν να μιλούν με σχετική βεβαιότητα για το κόμμα Σαμαρά, υπάρχει μια πραγματική ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ γύρω από αυτό και η ανυπομονησία για την έλευσή του αυξάνεται.

Ανυπομονησία που δεν υπήρχε στην περίπτωση Τσίπρα.

Ανυπομονησία όχι στελεχιακή (στελεχιακή ανυπομονησία για τον Τσίπρα υπήρχε στον ευρύτερο συριζαϊκό χώρο ενόψει του 'φάσματος' της ανεργίας), αλλά ανυπομονησία ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ.

Όχι μόνον δεξιοί και κεντροδεξιοί, αλλά και κεντρώοι, κεντροαριστεροί και αριστεροί συγκλίνουν ότι ο Σαμαράς είναι Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ για να φύγει ο Μητσοτάκης.

Κανένας δεν περιμένει από τον Τσίπρα να συγκροτήσει και να ηγηθεί αντιμητσοτακικού μετώπου.

Η δική του ρητορική δεν είναι επαρκής: Ο κόσμος αντιλαμβάνεται τη λυσσαλέα σχεδόν υποστήριξη του 'συστήματος' προς τον Τσίπρα και τρομάζει στην ιδέα να πέσει από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη.

Ο κόσμος ζητά κάτι διαφορετικό.

Ζητά να δοθεί προτεραιότητα στον απλό πολίτη.

Αυτό, το να δοθεί προτεραιότητα στον απλό πολίτη, έχει να συμβεί από την εποχή του Ανδρέα Παπαδρέου - όταν και συνέβη με εντελώς λάθος και αυτοκαταστροφικό για τη χώρα, αλλά και τους ίδιους τους δήθεν ωφελούμενους τρόπο.

Μέχρι χθες υπήρχε ακόμη η δυνατότητα πλουτισμού στο ελεύθερο επάγγελμα μέσω φοροδιαφυγής. Ο Μητσοτάκης αντί να "ασπρίσει" τη δυνατότητα πλουτισμού μέσω επαρκούς μειώσεως των φόρων, απλώς την απαγόρευσε: Σήμερα αν είσαι μισθωτός των 100.000 ευρώ ετησίως (μια αρκετά ευμεγέθης πια κατηγορία οικονομικά ενεργών πολιτών), πληρώνεις 39% φόρο από τις 40.000 ευρώ και 44% από τις 60.000 ευρώ, χώρια τις ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένου ύψους 13% περίπου.

Με τέτοιους φορολογικούς όρους, μπορείς να επιβιώσεις (ΑΝ ανήκεις σε αυτή την κατηγορία), αλλά δεν μπορείς να πλουτίσεις.

Το μεγαλύτερο οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η έλλειψη επαρκούς αποταμίευσης των πολιτών.

Από εκεί προέρχεται το στεγαστικό πρόβλημα (που προϋποθέτει αποταμίευση), από εκεί προέρχεται η εξαγορά των περισσότερων διαθέσιμων κατοικιών από ξένους, από εκεί προέρχεται η αίσθηση αδυναμίας που έχουν οι περισσότεροι.

Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Είναι σκόπιμο.

Το πολιτικό σύστημα θέλει τον πλούτο που παράγουν οι Έλληνες για τον εαυτό του.

Για να ξαναμοιράζουν οι ίδιοι όσον περισσεύει, μετά τη δική τους λεηλασία.

Γι' αυτό και ο αριστερισμός υπήρξε διαχρονικά τόσο δημοφιλής μεταξύ των πολιτικών: Ήταν το άλλοθι υφαρπαγής του πλούτου των Ελλήνων. Ο Σαμαράς είναι ο μόνος που πρότεινε στην πολιτική του καριέρα σύστημα πραγματικά χαμηλών φόρων - και ας μην κρίνουμε από την εποχή του 2ου Μνημονίου, όταν όχι μόνον πάλευε μόνος να προσπεράσει αντιρρήσεις της τρόικας, αλλά είχε φορτωθεί από το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ και τον "φύσει φορομπήχτη" Στουρνάρα και διάφορα άλλα πρόσωπα αντίστοιχης νοοτροπίας (Θεοχάρη κλπ.). Αυτό είναι ο καταλύτης αλλαγής στην Ελλάδα.

Αυτό δεν μπορεί να προβληθεί δύο μήνες πριν από τις εκλογές.

Πρέπει να καλλιεργηθεί.

Πρέπει να παρουσιαστεί μια πολιτική συνεκτικής και δημοσιονομικά βιώσιμης μείωσης των φόρων, που δεν θα διακινδυνεύουν τη μείωση του χρέους.

Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον Σαμαρά, διότι το πέτυχε υπό πολύ πιο δύσκολες συνθήκες το 2012-15. Επαναλαμβάνω: Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.

Όμως κατά τη δική μου γνώμη είναι λάθος τακτικής το να κρατηθεί ένα κόμμα Σαμαρά για αργότερα.

Αργότερα μπορεί να είναι πολύ αργά.

Σήμερα πρέπει να δει η ελληνική κοινωνία την εναλλακτική. Στο πρώτο σχόλιο το περυσινό άρθρο μου στο Capital.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους