200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΒΕΡΓΑΣ Καθοριστική για την αναζωπύρωση της ελληνικής επανάστασης στην Πελοπόννησο και την τελική έκβασή της ήταν η μάχη της Βέργας (22-25 Ιουνίου του 1826). Παραταύτα το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά τα μέσα του 1826, μετά τις νίκες του Ιμπραήμ Πασά και την τραγική πτώση του Μεσολογγίου, η επανάσταση έδειχνε να σβήνει.

Εξαντλημένος ο λαός από τον πόλεμο και απογοητευμένος από τις διαρκείς έριδες της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας είχε αρχίσει να επιστρέφει στην ασφαλή δουλοπρέπεια του νομιμόφρονα ραγιά. Ο Ιμπραήμ μετά την επιχείρηση στη Στερεά ξαναγύρισε στο Μοριά για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Με άρτια εκπαιδευμένο τακτικό στρατό, ιππικό, κανόνια και γιουρούκηδες για λεηλασία, ζητούσε την παράδοση του οχυρού της Βέργας που του έκλεινε το δρόμο προς την αδούλωτη Μάνη.

Αλλά στο τελεσίγραφο του «Μπραχήμη» ο Γεωργάκης Μαυρομιχάλης έδωσε πεισμωμένος ένα ρωμέικο «μολών λαβέ», υπογράφοντας ως «αρχηγός των Σπαρτιατών»: «Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδομεν να μας φοβερίζης ότι αν δεν σου προσφέρωμεν την υποταγήν μας θέλεις εξολοθρεύσεις τους Μανιάτες και την Μάνην.

Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις.

Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν». (την απάντηση του Γεωργάκη Μαυρομιχάλη αναφέρει ο Σπυρίδων Τρικούπης στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως») . Η μάχη ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου και ήταν φονικότατη.

Το οχυρό της Βέργας υπερασπίζονταν περίπου 3.000 Μανιάτες με επικεφαλής τους Μαυρομιχαλαίους, τους Γρηγοράκηδες, τον Μούρτζινο, τον Χρηστέα, τον Τζανετάκη, τον Αθανασούλια και τον Κουμουνδουράκη.

Το τείχος ξεκινούσε από τη θάλασσα και τελείωνε στους γκρεμούς της Σελίτσας.

Οι αλλεπάλληλες έφοδοι των Τουρκοαιγυπτίων απέτυχαν.

Δυο ημέρες αργότερα, ο Ιμπραήμ επανέλαβε τη σφοδρή επίθεση σε εκτεταμένο μέτωπο αλλά και πάλι αποκρούστηκε αφού οι Μανιάτες είχαν μεγάλη πολεμική πείρα, ακατάβλητο πείσμα και άριστη γνώση των εδαφών τους.

Επιχείρησε τότε απόβαση στον Διρό με στόχο τον αντιπερισπασμό και την κυκλωτική κίνηση.

Βρήκε όμως απέναντί του τις γυναίκες που έτρεξαν αποφασισμένες να αποκρούσουν την επίθεση με τα δρεπάνια του θερισμού και τις πέτρες και με τη βοήθεια των γερόντων και των παιδιών τους.

Το σημείο στην παραλία του Διρού όπου πέταξαν τους σκοτωμένους εισβολείς έχει πάρει το επωνύμιο «Μαυροβυθός». 🔸Μετά την ήττα του ο Ιμπραήμ ανασύνταξε τις δυνάμεις του στην Τρίπολη και κατευθύνθηκε πρός την Aνατολική Μάνη.

Εκδικούμενος για την αποτυχία της επίθεσης στη Βέργα και για τις ενέδρες που του έστηναν στη διαδρομή οι Μανιάτες, ξεκίνησε αντίποινα πυρπολώντας τα χωριά.

Ως συνήθως, αρωγοί στις κτηνωδίες του Ιμπραήμ στάθηκαν κάποιοι ντοπιοι «προσκυνημένοι» τους οποίους ο Κολοκοτρώνης είχε ήδη απειλήσει με «φωτιά και τσεκούρι». Ένας απ΄αυτούς, ονόματι Βόσνας ή Μπόσινας οδήγησε τους Αιγυπτίους στα Μπαρδουνοχώρια, μέσω κρυφού μονοπατιού, με αποτέλεσμα την πυρπόληση του Πύργου της Δεσφίνας και τον θάνατο των ηρωικών υπερασπιστών της, μελών όλων της ίδιας πατριάς.

Πριν όμως χάσει τη ζωή του στη μάχη, ο καπετάν Θοδωράκης Σταθάκος -Ροζάκης πρόλαβε να βρεί και να καθαρίσει τον προδότη. (Πάντοτε θα βρίσκεται ένας Αθηνάδης να τιμωρεί τον Εφιάλτη.

Το ίδιο σκηνικό έμελλε να επαναληφθεί και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής). Οι Μανιάτες όμως γλίτωσαν την υποδούλωση ενώ η ταπείνωση του Αιγύπτιου σερασκέρη ήταν μεγάλη.

Διότι, δεν νικήθηκε μόνον στη Βέργα από τους ταμπουρωμένους άντρες αλλά και στον Διρό από τις γυναίκες τους.

Χωρίς τις νίκες αυτές, αλλά και χωρίς την ήττα του στον Πολυάραβο μετά από δύο μήνες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επανάσταση θα είχε σβήσει οριστικά και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα είχαν κανένα πρόσχημα να επέμβουν στο Ναβαρίνο. 🔸Στο επίσημο έντυπο της επαναστατικής ελληνικής κυβέρνησης του 1826 αναγράφεται το εξής ωραίο: «Ήκουσεν ο Ιμπραχήμης ότι εις την Σπάρτην οπλοφορούσι και αι γυναίκες και αντιφιλοτιμούνται προς τους άνδρας.

Αλλ’ ίσως δεν το επίστευεν.

Ιδού τώρα ότι ηξιώθη να ίδη, αν όχι αυτός προσωπικώς, τα στρατεύματά του όμως.

Πεντακόσιαι γυναίκες, έδραμον οπλισμέναι κατά των αποβάντων Αράβων και πολλόταται άλλαι, άοπλοι και οπλισμέναι εφιλοτιμούντο να μη φανώσι των ανδρών κατώτεραι.

Όπου, λοιπόν, και αι γυναίκες και τα παιδία οπλοφορούσι και πολεμούσι, ας μη ελπίζη ο Ιμπραχήμης να προκόψη, και έσφαλε τα μέγιστα εις την εκλογήν του νέου τούτου θεάτρου.» (Γενική Εφημερίς Ελλάδος, Αύγουστος 1826) ☑️Ανοίξτε τις εικόνες! Καλό απόγευμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους