Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο κύριος Γεωργακόπουλος;…», φωνάζει η κοπέλα με το ντοσιέ στο χέρι, από την άλλη άκρη της ηλιόλουστης αυλής. «Εδώ…» απαντάω, μάλλον, ψελλίζω, σηκώνοντας το χέρι μου. «Έχετε 15 λεπτά…», με ενημερώνει.

Τα 15 λεπτά είναι ο χρόνος που σου δίνει η εταιρεία, να δεις το νεκρό σκυλί σου, πριν το βάλουν στην αποτέφρωση. 15 λεπτά, για να μείνεις αποσβολωμένος ή για να πλαντάξεις ή για να νομίσεις ότι βλέπεις ταινία και όλο τούτο είναι παράσταση και ο γούνινος σύντροφος της ζωής σου θα σηκωθεί, ξαφνικά, από το φορείο, θα σε γλειψουριάσει και θα γυρίσετε μετά μαζί σπίτι για παγωτό, γελώντας με όλη τούτη τη φάρσα.

Μετά, έρχονται οι υπάλληλοι της εταιρείας και παίρνουν το ζώο σου για το κρεματόριο. Η Εξέλιξη, με τη Δαρβινική έννοια, δημιούργησε το Είδος μας, τους Homo Sapiens, με εξαιρετικές νοητικές ικανότητες.

Μεταξύ αυτών και μια, η οποία, όταν εκδηλώνεται, κάνει τον εγκέφαλο να στροφάρει ανάποδα και να βλέπει ό,τι συμβαίνει γύρω του, με χιούμορ, να γελάει, ακόμα και με την πιο σκληρή πραγματικότητα, να αποδομεί, κωμικά, τα πάντα.

Γιατί το έκανε αυτό η Εξέλιξη; Ίσως γιατί δούλευε για την Ευρωπαϊκή Ένωση και εντόπισε υπερσυνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων.

Ίσως γιατί λυπήθηκε όσους έχουν παρκαρισμένο αμάξι κάτω από μπαλκόνι ατόμων που δεν έχουν άκρες για υπερσυνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων.

Ίσως γιατί είναι λαδωμένη από το ΤΕΕ, ώστε να αποτρέπει χτυπήματα κεφαλιού στον τοίχο, για να μην ανακαλυφθεί ότι το μουνί ο εργολάβος είχε βάλει μονότουβλο.

Όποια και είναι η αιτία, μας έδωσε, τελοσπάντων, στους Sapiens, λίγο ρημαδοχιούμορ. Μεσημέρι Δευτέρας Iουνίου, καθόμαστε με τη σύντροφο μου σε πεζούλι της ηλιόλουστης αυλής της αρχής του παρόντος.

Στις εγκαταστάσεις της εταιρείας αποτέφρωσης ζώων συντροφιάς.

Στη μέση ατέλειωτων αμπελώνων, κάπου στα Σπάτα.

Κοιτάμε, και οι δύο, πίσω από τα μαύρα γυαλιά μας, την καμινάδα του κρεματόριου, όπου μόλις έχει μεταφερθεί η Κάντυ. Σιωπή. Σιωπή. Σιωπή.

Και τότε η Εξέλιξη με τσιγκλάει να σπάσω τη σιωπή.

Με τον ανάστροφο τρόπο. «Ξέρεις…» της λέω, μη παίρνοντας τα μάτια μου από την καμινάδα του κρεματόριου, «ίσως, αν έντυναν τους υπαλλήλους με γερμανικές στολές, να ήταν κάπως πιο θεματικό όλο τούτο…» Ξεσπάσαμε και οι δύο σε γέλια. Λυτρωτικά.

Και τώρα βράδιασε.

Και η Εξέλιξη την έπεσε τούφα.

Πα να πάρω δυό κιλά βότκα.

Γιατί είναι καινούριο το αμάξι κάτω από το μπαλκόνι μου.

Και μπορείς να με πεις πολλά, αλλά αρχίδι νομίζω ότι δεν υπήρξα ποτέ για κάποιον συνάνθρωπο μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους