Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νίκη του Κιρ Στάρμερ στις εκλογές του 2024 είχε γίνει δεκτή με ενθουσιασμό από την φιλελέφτ ιντελιγκέντσια.

Πολλοί μιλούσαν για "αναγέννηση της σοσιαλδημοκρατίας", για την "προοδευτική απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς" και μάλιστα μας έλεγαν με κάθε βεβαιότητα πως οι Εργατικοί θα μείνουν στην εξουσία για τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Εκείνες τις μέρες είχα γράψει σε ανάρτησή μου στο facebook : "Μπορεί μεν το Εργατικό Κόμμα να κερδίζει έναν τεράστιο αριθμό εδρών αλλά αυτό δεν οφείλεται στη μεγάλη λαϊκή του απήχηση αλλά περισσότερο στο ιδιόμορφο εκλογικό σύστημα της χώρας που τα δίνει όλα στο πρώτο κόμμα.

Σε ψήφους οι Εργατικοί μόλις που αγγίζουν το 33,7%, βελτιώνοντας μόνο κατά 1,5% το ποσοστό τους από τις εκλογές του 2019, όπου μάλιστα είχαν σημειώσει μια από τις χαμηλότερες επιδόσεις των τελευταίων δεκαετιών...Επομένως ο μήνας του μέλιτος για τους Εργατικούς θα είναι πολύ σύντομος και κάνουν μεγάλο λάθος όσοι μας λένε ότι με τη σημερινή πλειοψηφία το Εργατικό Κόμμα βάζει πλώρη για να κυβερνήσει τουλάχιστον 10 χρόνια.

Στην μεταβατική εποχή μας όπου οι εξελίξεις τρέχουν και ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί, οι Εργατικοί μπορούν εύκολα να την πάθουν όπως οι Συντηρητικοί που μέσα σε 4,5 χρόνια έχασαν 20 μονάδες.

Πόσο μάλλον όταν δεν εκφράζουν κάποιο λαϊκό αίτημα αλλά ψηφίστηκαν κυρίως για να τιμωρηθούν οι αντίπαλοί τους." ( https://www.facebook.com/photo/?fbid=10161965934451757&set=a.10150839929646757 ) Σήμερα, λίγες μέρες προτού συμπληρώσει δυο χρόνια στην πρωθυπουργία, ο ταπεινωμένος Κιρ Στάρμερ υπέβαλε την παραίτησή του κλαψουρίζοντας , με τη δημοτικότητα του να είναι καθηλωμένη σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και να θεωρείται αποτυχημένος ακόμη και από τους ίδιους τους βουλευτές του. O Στάρμερ απέτυχε όχι εξαιτίας του Brexit, όπως λένε διάφοροι ανόητοι, ούτε επειδή ήταν ξύλινος και καθόλου χαρισματικός (αυτό είναι το λιγότερο). Ο Στάρμερ απέτυχε γιατί ήταν ένας ακόμη διαχειριστής των ξοφλημένων πολιτικών της λεγομένης "μπλαιρικής συναίνεσης", η οποία αν και αντιδημοφιλής πια, επιζεί γιατί δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη η διάδοχη πολιτική κατάσταση και ένας ισχυρός και αξιόπιστος αντίθετος πόλος (αυτές οι μεταβατικές περίοδοι μπορεί να κρατήσουν αρκετά χρόνια). Σε αυτά τα δύο χρόνια, ο Στάρμερ αύξησε τις κρατικές δαπάνες, εκτόξευσε την φορολογία (η κυβέρνηση του αύξησε τους φόρους περισσότερο από κάθε άλλη κυβέρνηση από τη δεκαετία του 1970 και μετά, https://spectator.com/article/twelve-graphs-that-expose-starmers-dismal-legacy/ ), επέμεινε στην ευρεία χρήση της κρατικοδίαιτης και πανάκριβης πράσινης ενέργειας, συνέχισε να εφαρμόζει woke πολιτικές (κατηγορήθηκε για αστυνόμευση και δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων, με κάποιες μειονότητες να απολαμβάνουν προνομιακής μεταχείρισης ), ενώ επέδειξε έναν έντονο αυταρχισμό και δεν δίστασε να καταπατήσει πολλές φορές την ελευθερία του λόγου.

Να πούμε, όμως, και δυο θετικά : δεν έλαβε μέρος στον παρανοϊκό πόλεμο του Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν και οι εισροές μεταναστών μειώθηκαν σε σχέση με τα επίπεδα ρεκόρ που είχαν φτάσει στα χρόνια των δήθεν συντηρητικών Τόρηδων (φυσικά οι αριθμοί εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλοί και χρειάζονται να γίνουν πολλά βήματα ακόμη). Για τον πιθανότερο διάδοχό του, τον Άντυ Μπέρναμ, είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε ύμνους από τα καθεστωτικά ΜΜΕ τις επόμενες εβδομάδες, αλλά στην πραγματικότητα κινείται στα ίδια βήματα με τον Στάρμερ και προσκυνά το ίδιο πολιτικό και ιδεολογικό consensus με ελάχιστες διαφορές.

Αν μείνει στην εξουσία λίγους μήνες είναι σίγουρο πως η δημοτικότητά του θα έχει την ίδια πορεία με τη δημοτικότητα του προκατόχου του (ήδη τις τελευταίες εβδομάδες που γίνεται λόγος να αναλάβει την πρωθυπουργία και έχει βρεθεί περισσότερο στο μικροσκόπιο των ψηφοφόρων, η δημοφιλία του μειώθηκε κατά 20 μονάδες, https://yougov.com/en-gb/articles/54983-andy-burnham-has-become-less-popular-ahead-of-the-makerfield-by-election ). Υπάρχει, όμως, ένας κίνδυνος : να εκμεταλλευτεί το θετικό κλίμα της ανάληψης της πρωθυπουργίας, να προκηρύξει αμέσως εκλογές και να μπορέσει τελικά να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες ή τους Πράσινους (ή και τους δύο) , καταδικάζοντας το Ηνωμένο Βασίλειο σε 5 ακόμη χρόνια αριστερής κυριαρχίας και παρακμής. Η βρετανική Δεξιά πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα τις κινήσεις της το επόμενο διάστημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους